τσ τσ!! Και στιχουργός

Αν και γενικά τα κλισέ του τύπου μελαγχολικός teenager που γράφει στιχάκια δε νομίζω ότι με εκφράζουν, πότε πότε όμως γράφω από κάνα στίχο για να περνάει η ώρα. Παραθέτω μια δημιουργία!

Αν γυρίσεις τον κόσμο

Κι αν εκπαιδεύσουμε την άστατη σελήνη
ώστε να κάνει λάγνα ακροβατικά
και αν λουστούμε δύο λίτρα από βενζίνη
καθώς πηδάμε μέσα από τη φωτιά
Δε θέλω να φοβάσαι
μόνο τραγούδα δυνατά

Γιατί σνιφάρουμε στάχτη
Από πυρά διασταυρούμενα
Γιατί γελάμε στα δάση
γυμνοί παίζοντας τύμπανα

Κι άμα γυρίσουμε τον κόσμο σε μια μέρα
Ψάχνοντας απλά για συντροφιά
Κι αν ανοίξουμε έναν λάκκο στη τρέλα
για να θάψουμε τη μοναξιά
Δε θέλω να φοβάσαι
και κάθε πόνο ξέχνα

Γιατί γεμίζουμε τον κόσμο
με αλλοπρόσαλλο έρωτα
γιατί σπάμε τους δρόμους
και φυτεύουμε έλατα

Ανορθόδοξα ζευγαρώματα στη φύση

Θυμάμαι τα αδέρφια μου να συζητούν (μικροί ακόμη τότε) για το pit bull του γείτονα. Σύμφωνα με έναν φίλο τους τα pitbull είχαν προέλθει από διασταύρωση λεοπάρδαλης με σκύλο ή κάτι τέτοιο. Σήμερα είχα μια έκλαμψη και είπα να ψάξω μπας και… αλλά φυσικά αυτό δεν ισχύει. Βέβαια είδη που μοιάζουν και έχουν κοινή καταγωγή είναι δυνατόν να δώσουν απογόνους στις μεταξύ τους διασταυρώσεις. Το πιο χαρακτηριστικό είναι το μουλάρι (γάιδαρος+άλογο=LFE)

Σε μια γρήγορη αναζήτηση στη wikipedia βρήκα μεταξύ άλλων κάποια που μου τράβηξαν τη προσοχή:

Το liger (λιοντάρι με τίγρη!)

Το kama (από καμήλα και λάμα και μια πιθανή ρίζα για το κάμα σούτρα)

To Wolphin (Εδώ μιλάμε για τα πιο τρελά βίτσια! Φάλαινα με δελφίνι!!!)

τέλος το άλογο δίνει κι άλλα υβρίδια εκτός από το προαναφερθέν μουλάρι

εδώ το Ζorse (άλογο και ζέβρα)

Για το τέλος αφήνω αυτή την είδηση που είναι και η πιο κουφή!!

Είδες τι γίνεται άμα υπάρχουν καύλες…

Τα πιο κουφά δώρα για αμετανόητους geeks!

Περιδιαβαίνοντας στο web έπεσα πάνω σ’ αυτή τη σελίδα. Κάποια προϊόντα μου γυάλισαν το ομολογώ (γιατρέ μου είμαι geek??). Ενδεικτικά παραθέτω για να ακούσω γνώμες:

Καλά αυτοί οι κυβάνθρωποι είναι όλα τα λεφτά. Σου λέει έχουν και free will!! Βασικά για να καταλάβετε περι τίνος πρόκειται καλύτερα πατήστε πάνω στην εικόνα και δείτε το video, τα λόγια μάλλον είναι περιττά!

Καλά αυτό μάλλον είναι το απόλυτο αξεσουάρ του geek! Μιλάμε για ρολόι που δείχνει την ώρα σε binary code!! -Τι ώρα είναι Παντελή? – “0011101001″ αλλα πάω πέντε λεπτά πίσω.

Απλά, υπερπαραγωγή!

All the fucking money!

Πως να σουφρώσεις μουσική απ’ τη Πανδώρα

Κατ’ αρχάς όσοι δε το γνωρίζετε χάνετε! Μιλάω για το φοβερό ιντερνετικό ραδιόφωνο Pandora. Βάζεις ένα συγκρότημα, ένα τραγούδι, μία μουσική που αγαπάς και σου κάνει μια ωραία playlist με παρόμοιου τύπου μουσική. Ωραία πράματα δηλαδή.

Αλλά αλλού είναι ο σκόπος αυτού του ποστ όμως φίλταιροι πειρατές… Εδώ!!

υγ. Είναι καταπληκτικό και το Μusicovery!

Δε θα μου το πάρετε κουφάλες!

Αν η γιαγιά μου συνεχίζει να βλέπει Aυτιά βλέπω να παίρνει και καλάσνικοφ. Θερίζει η εγκληματικότητα στα κανάλια! Τρομολαγνεία rulezzzz

Ωτολάγνοι παρανυχιδοφόροι απειλούν τη δημόσια υγεία!

Λοιπόν, ότι ακολουθεί είναι ακριβής (εντάξει με λίγη σάλτσα για να αυξηθεί και το σασπένς…) μεταφορά πραγματικού συμβάντος.

Είμαστε που λέτε στο φροντηστήριο στη Βιολογίας (γενικής παιδείας) και παραδίδει η καθηγήτρια το μάθημα για το AIDS. Έχουμε εμείς κάποιες απορίες και κάνουμε ερωτήσεις:

Η Μ. κάτι φαίνεται ότι σκέφτεται

Μια άλλη κοπέλα ρωτάει

-Κολάει με το φιλί;

-Όχι. Υπάρχει κίνδυνος μόνο αν έχουν και τα δύο άτομα πληγή μέσα στο στόμα γεγονός σε μεγάλο βαθμό απίθανο.

Η Μ. Σκεφτεται αλλά δεν ρωτάει

Συνεχίζει η βιολόγος:

-Ούτε με τον ιδρώτα δεν μεταδίδεται.

Η Μ. τελικά ανοίγει το στόμα:

-Αν κάποιος έχει AIDS και έχει παρανυχίδα και βάλει το δάχτυλό του στο αυτί κάποιου άλλου;

Η βιολόγος γουρλώνει τα μάτια ανήμπορη, κι εννοείται ότι οι υπόλοιποι χεζόμαστε στο γέλιο.

(Η Μ. όπως καταλάβατε είναι πετσανγκούλα όσο δε πάει αν και χαριτωμένη)

Επαγγελματικός αποπροσανατολισμός

Πάντα κάτι απαντούσα στην ερώτηση τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Όχι σαν τα παιδιά που λένε δηδαδη δε ξέρω, δεν έχω αποφασίσει και τέτοια. Ξεκίνησα από ακροβάτης (η μάνα μου αναχαίτισε τις φιλοδοξίες λέγοντας ότι έπρεπε να είχα γεννηθεί σε οικογένεια ακροβατών, omg τώρα που γεννήθηκα σε οικογένεια δημοσίων υπαλλήλων δε θέλω να σκέφτομαι που οδεύω!!), μετά ήθελα να γίνω Μάγειρας (ύπουλα προσπάθησε να με ξεγελάσει εκμεταλευόμενη αυτή μου τη κλίση η γιαγιά λέγοντας ότι οι μάγειρες τρων όλα τα φαγητά. Δεν έτρωγα φακές-φασόλια-μπάμιες και φυσικά δεν ενέδωσα στο δόλιο εκβιασμό. Έτσι η γαστρονομία έχασε ένα φοβερό ταλέντο). Μετά η πρώιμη εφηβεία με έριξε στα βαριά (τι θα σπουδάσεις?). Το σχολείο με βοήθησε να ανακαλύψω τις κλίσεις μου (χαχαχαχααχαχαααα) μου έδειξε τις επιλογές που είχα (μας έκανε Σχολικό Επαγγελματικό Προσανατολισμό ένας πετσάνγκας γυμναστής!) και για μια φάση άρχισα να το σκέφτομαι για ΜΜΕ (από κει μου μεινε το αποθύμενο για blog απ’ ότι φαίνεται). Και φτάνουμε στο τραυματικό σήμερα, όπου θέλω δε θέλω, πρέπει να διαλέξω εντός τετραμήνου… Οκ, σήμερα δηλώνω ότι θέλω να σπουδάσω ψυχολογία, άντε να δούμε.

Άλλοι άνθρωποι με άλλους χειμώνες

Προσωπικά προτιμώ τον χειμώνα κρύο και χιονισμένο σαν καρτ-ποστάλ της Νορβηγίας, και όχι πλαδαρό και χλιαρό. Αυτή μου την προτίμηση δε, την εκφράζω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ.

Σήμερα το πρωί όμως η γιαγιά μου ενώ κοιτούσε αφηρημένα έξω από το παράθυρο είπε κατα λέξη: “Ωραίος χειμώνας! μακάρι να πάει έτσι μέχρι την άνοιξη.”

Δεν απάντησα. Σκέφτηκα τους χειμώνες της μισής ζωής της γιαγιάς μου. Σε ένα χωριό πάνω στο βουνό χωρίς ρεύμα και τα σχετικά. Χειμώνες άγριοι γεμάτοι ατελείωτες δουλειές και κακουχίες. Οι ιστορίες με τους αντάρτες, με του ληστές, με τα ζώα που από τη μία μέρα στην άλλη αποδεκατιζόταν από αρώστιες μπουκάραν βίαια στο κάδρο της καρτ ποστάλ.

Και μετά οι δικοί μου χειμώνες, με τις χιονισμένες μέρες μακρυά από το σχολείο, και τους εξοργισμένους γείτονες που μας κυνηγούσαν επείδη κάνοντας τσουλήθρα στις μεγάλες κατηφόρες της γειτονιάς μετατρέπαμε το δρόμο σε φονική παγίδα για κάθε ανυποψίαστο οδηγό (πάνε και μια φορά με τα πόδια ρε μπάρμπα δε μένουμε και στη τεράστια μεγαλούπολη το κέρατό μου!).

Ένιωσα αμηχανία. Η γιαγιά μου φυσικά δε θα μπορούσε να δει αυτά που λέμε για το γαμημένο κλίμα το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τον αποσυντονισμό του οικοσυστήματος. Ένας καλός χειμώνας για αυτή είναι ένας λόγος χαράς, λιγότερα ξύλα για τη σόμπα, λιγότερη παγωνιά τη κυριακή για την εκκλησία… Έχει φάει στη μάπα αρκετή δυστυχία και μιζέρια όποτε αυτή τη φορά μάλλον πάω πάσο.

(ά ρε γιαγία, έγραψα ένα ποστ πιο ρομαντικορουστίκ και από την επίπλωση του σαλονιού σου! δε πειράζει έχουν κι αυτά τη χάρη τους που και που…)

Ο πετσάνγκας

Όλοι λίγο πολύ υιοθετούμε κάποιους κώδικες επικοινωνίας με τους κοντινούς μας ανθρώπους, είτε για οικονομία χρόνου είτε απλά σαν μια έμπρακτη ένδειξη της μεγάλης εξοικίωσης μεταξύ μας. Σε μια τέτοια φάση υποθέτω ότι προέκυψε κι η λέξη “Πετσάνγκας” που τη χρησιμοποιώ εδώ και 2-3 χρόνια και την έχω κολήσει και σε φίλους, γνωστούς, μέχρι και καθηγητές!

Είναι δύσκολο να δώσω έναν όρισμό στην λέξη γι αυτό θα προσπαθήσω να σας τη κάνω κατανοητή μέσα από απτά παραδείγματα.

Προσοχή! Οι πετσάνγκες αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία και ώς εκ τούτου βρίσκονται ολούθε γύρω μας. Όλοι αυτοί που μας σπάν τα αρχίδια, όλοι αυτοί που μας ενοχλούν μόνο και με την ύπαρξή τους, όλοι αυτοί που είναι αθεράπευτα άθλιοι!

Την επόμενη φορά που θα τους συναντήσετε μη ντραπείτε, πείτε το δυνατά! Έστι κι αλλιώς κανείς δε θα καταλάβει τι λέτε (η μουλωχτή πουστιά του να ξέρεις μόνο εσύ τι σημαίνει κάνει τη λέξη ακόμη καλύτερη)

Tv, Μητερούλα

Το πρώτο ποστ σ’ αυτό το blog ένιωθα ότι το όφειλα στη τηλεόραση.

Είμαι τόσο εξαρτημένος που όταν ακούω κανέναν να λέει ότι δεν έχει ή ότι δεν βλέπει καθόλου τηλεόραση με τίποτα δε τον πιστεύω. Το κατά πόσο αυτή η κατάσταση ενέχει κάποια παθογένεια δε το γνωρίζω, πάντως είναι αναμφισβήτητα ένα από τα κοινά χαρακτηριστικά όλων σχεδόν (με επιφύλαξη) των ατόμων της γενιάς μου.

Σε μας το σλογκανάκι “παιδί μου κλείσε τη τηλεόραση και βγες έξω να παίξεις” που είχε αρχίσει να παίζει από λίγο παλαιότερα έγινε μία από τις απόλυτες εμμονές των μανάδων μας. Η χρήση της tv ως θεόσταλτης baby sitter που κρατάει ήσυχα τα παιδιά βέβαια δεν σταμάτησε ξαφνικά αλλά συνέχισε κανονικότατα καθώς μόνο σε εξάρσεις γονικού ενδιαφέροντος υποχωρεί για να δώσει τη θέση της στη προαναφερθείσα προτροπή-υστερία. Στο διαβολεμένο τηλεκοντρόλ ήρθε σύντομα να προστεθεί και το τηλεχειρηστήριο του playstation καθώς και το Pc και η κατάσταση άρχισε να σκαλώνει σε όλο και περισσότερες παραμέτρους.

Είμαστε αναμφισβήτητα η γενιά της οθόνης. Τα παιδιά που προτιμούσαν το tekken από τους καυγάδες σε σχολεία και αλάνες και που το ποδόσφαιρό δε το έπαιζαν με τα πόδια αλλά με τους αντίχειρες. Χα! αυτά ίσως είναι παραπλανητικές υπερβολές με ψήγματα πραγματικότητας αλλά ακούγονται τόσο διαολεμένα αληθοφανή…

Ώρες ώρες φοβάμαι ότι δεν έχουμε καμία προστασία από όλα αυτά, δεν μας έμαθε κανένας να αμυνόμαστε κι ας γεμίζουν το κεφάλι μας με συγκεχημένες πληροφορίες για τη κακή τηλεόραση. Και τη δεν ακούμε: Μας κάνει βίαιους, μας κάνει παθητικούς, μας κάνει ανορεξικούς, γκέι, αυτοκτονικούς, αποξενομένους, αλλοτροιωμένους, σεξομανείς…

Φοβάμαι τη τηλεόραση ίσως ακριβώς επειδή την λατρεύω, την έχω μέσα στο σπίτι μου, μέσα στο δωμάτιό μου, της δίνω ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Δε ξέρω όμως τι μου επιστρέφει. Με κάνει άραγε χειρότερο και αν ναι γιατί της το επιτρέπω; Ίσως είναι μια απλή σχέση εξάρτησης (πράγμα που αν και ακούγεται τρομακτικό είναι εν μέρει παρήγορο καθότι απλοϊκό)