)
)
λεώ να συνεχίσω αυτό το παιχνίδι καλώντας κάποιους μπλόγκερ(ς) να πουν τι σκέφτονται και τι νιώθουν για τις παρακάτω εικόνες.
Ξεκινώντας από τον κ.Θρώγκο
συνεχίζοντας με την Ελβιόλα
^^click on^^
Με την mourningthedeparted
^^click on^^
Για την Justelene
^^click on^^
Για τη Γαλαζοαίματη
^^click on^^
Kαι ένα bonus track, για τον Gsus!!
Με προσκάλεσε ο φίλτατος σπιτόγατος σε ένα ακόμα μπλογκοπαίχνιδο με θέμα τον σχολιασμό διαφόρων εικόνων. Μου ανέθεσε τη παρακάτω.
είναι κάτι νύχτες που το φως τους έχει μια περίεργη κίτρινη γεύση. Που έχεις ψιλομεθύσει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια επι τούτου. Δεν έχεις κέφι μα ούτε και κακή διάθεση. Λες απανωτά κρύα αστεία που η περίσταση επιτρέπει να προσποιούνται τις εξυπνάδες. Σκέφτεσαι φωναχτά, κι οι φίλοι σου συμμετέχουν στο παραλλήρημα. Οι συνειρμοί γεμίζουν ασφυκτικά το χώρο με εικόνες, και το παράλογο βρίσκει το ιδανικό σάουντρακ στη βραδυνή ησυχία. Ησυχία καθώς το μαγαζί έχει κλείσει τη μουσική σε μια ύστατη προσπάθεια να σε διώξει. Αυτές οι νύχτες έχουν μία αναπάντεχη γοητεία μέσα στη νωθρότητά τους, γοητεία που συνδέεται άμεσα με τη γεύση του φωτός και την έλλειψη οποιασδήποτε σοβαροφανούς στεναχώριας η ευτυχίας.
Κι άλλο πανελληνιακό ποστ, νομίζω ότι είναι και το τελευταίο (απέμειναν κι οι βάσεις αλλά νταξει δε παίζει να αλλάξει κάτι δραματικά) . Το μηχανογραφικό το κατέθεσα εχθές. Χωρίς δράματα κι υστερίες, ήσυχα και εξαιρετικά σύντομα. 7 σχολές όλες κι όλες, τις είδε η υπέυθυνη στη Δευτεροβάθμια κι αναθάρησε, ο προηγούμενος είχε βάλει 82… Αισθάνθηκα λίγο μειονεκτικά, ξέρεις όλο το σκηνικό με το τραπέζι και το οικογενειακό συμβούλιο το ξενύχτι και οι διαπραγματεύσεις, που ακούω από φίλους και γνωστούς είναι ωραία φάση να λες και στα εγγόνια. Εγώ απλά πήγα εκεί σημείωσα στο πόδι όλες τις Ψυχολογίες, έβαλα για το γαμώτο και τη θεωρεία της Τέχνης, έβαλα κι ένα ιστορικό αρχαιολογικό να βρίσκεται και έκλεισα με βιβλιοθηκονομία. Απλά λιτά κι απαίρητα. Τα ‘ξερα όλο το χρόνο, τώρα τελευταία, μετά τα αποτελέσματα δέχτηκα μία προπαγάνδα βέβαια για να στραφώ σε νομικές ή παιδαγωγικά αλλά “κράτησα” μέχρι τέλους. Το έπος των πανελληνίων τελείωσε από τη μεριά μου κάπως έτσι.
update: H Σάσα Μπάστα που ‘δινε πανελληνίες πρέπει οπωςδήποτε να πάρει bonus μόρια γι αυτή τη φωτογράφιση
Αν νιώθεις μια αδίστακτη φαγούρα στο εσωτερικό του λαιμού σου που σε οδηγεί στη παράνοια (το ‘χω πάθει!), ξύσε τ’ αυτί σου. Γιατί, λέει, όταν ερεθίζονται τα νεύρα του αυτιού προκαλείται μια μικροσύσπαση των μυών του λαιμού που διώχνει τη φαγούρα. και δε το λέω εγώ, το λέει Scott Schaffer (δεν τον ξέρεις αλλά είναι αρχιΟριλάς εξ Αμερικής.
Κάθε σαββατοκύριακο ΌΛΟΙ ανεξαιρέτως οφείλουν να παν στη κοντινότερή τους θάλασσα.
Με ΌΤΙ μέσο διαθέτουν
Μια καταπληκτική ευκαιρία να εκθέσουν μπροστά σε πολύ κόσμο το αποτέλεσμα των ωρών που διέθεσαν σε γυμναστήρια αλλά και τατουατζίδικα
Αλλά μη ξεγιελέστε! όσο λαχταριστή κι αν φαίνεται η θάλασσα (ιδίως σε χαλαιπούς καιρούς θερμοκηπίου), ΠΑΝΤΑ η πρώτη επαφή με το νερό θα είναι κάπως έτσι…
(οκ, μαλακιστήκαμεν αρκετώς σε παραλίες και μπλογκ, back to aircondition…)
Τα μωρά τελικά δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνονται, σύμφωνα με μιά νέα έρευνα από την Αγγλία. Μπορεί ,δηλαδή, να φαίνονται αγγελούδια, αλλά ο κ. Vasudevi Reddy από το τμήμα ψυχολογίας του πανεπιστημίου Portsmouth πιστεύει ότι είναι ύπουλα και υστερόβουλα από τη κούνια. οκ, αυτό επιβεβαιώνει τις υποψίες πολλών γονιών…
Επιστημονικά τα όσα υποστηρίζει ο Reddy είναι αρκετά “πρωτότυπα” καθώς μέχρι τώρα επικρατούσε η άποψη ότι τα παιδιά μέχρι τα 4 στη πραγματικότητα δε μπορούν να πουν ψέματα. Όμως μετά από πολλά χρόνια παρατηρήσεων και συνεντεύξεων το όριο πέφτει κατα πολύ, φτάνοντας στους 6-7 μήνες (!!!). Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι τα παιδάκια που λένε ψέματα από τόσο μικρά είναι possessed από κάποιο δαίμονα, αλλά αυτό είναι ένα ακόμα κομμάτι της σύνθετης κοινωνικοποίησης. Πριν δηλαδή κατανοήσουν τη πραγματική σημασία εννοιών όπως η αλήθεια κι η εξαπάτηση προσπαθούν με έξυπνο τρόπο να παραπλανούν για τις πράξεις τους επιχειρώντας να εξαπατήσουν τους γύρω τους.
πχ, ήταν ένα μωρό 11 μηνών, που “πιάστηκε επ’ αυτοφώρο” να προσπαθεί να φτάσει το χώμα από μία γλάστρα, και μόλις κατάλαβε ότι το έβλεπε η μαμά του άλλαξε στάση και προσποιήθηκε ότι την χαιρετάει. Σα να λεγε, ότι δεν προσπαθούσε να πιάσει το χώμα αλλά ότι ήθελε απλά να χαιρετήσει… Άλλο περιστατικό: Ένα μικρό κοριτσάκι δεν ήθελε να φάει το τοστ του και κοιτώντας στα μάτια τη μαμά του κατάφερε να έχει τη πλήρη προσοχή της ενώ με τα μικροσκοπικά (και σατανικά) χέράκια της εξαφάνιζε τεχνιέντως το ανεπιθύμητο τόστ.
Μη μιλήσουμε για το γνωστό σε όλους fake κλάμα που χρησιμοποιούν για να τραβήξουν τη προσοχή.
Το λέει και πιο κυριλέ στο τέλος ο Reddy: Οι άνθρωποι από τη γέννησή τους επιθυμούν να λαμβάνουν συναισθηματικές αποκρίσεις από τους άλλους. Χωρίς να διαθέτουν την απαραίτητη γλωσική ικανότητα τα βρέφη, καταφεύγουν σε καλπουζανιές για να πάρουν την επιθυμιτή ανταπόκριση από τους γονείς τους. Η εξαπάτηση είναι δηλαδή ένας τρόπος ώστε να πετύχουν ένα συναισθηματικό διάλογο.
(ή απλά είναι evil as hell)
θα σας πω, ένα που κουμπώνει στη καλοκαιρινή ραστώνη (κουμπώνει-ραστώνη, καλά είμαι σε τρελό ριμοmood σε λέω!!)
Περίεργη μέρα
γρκεμίσαμε τη πόλλη σε μια μέρα προσευχή
μας έστειλε ο ήλιος φωτιά και βροχή
σπασμωδικά γέλια και υστερικές σειρήνες
το χώμα ξερνά σύμπαντα με γέννας οδύνες
αμνιακά υγρά, ποτάμια βενζίνης
εξατμίζεται η μέρα σε νιφάδες κοκαϊνης
φοβάμαι όμως μη φύγεις μακρυά
μη γίνεις κι εσύ στάχτη και σκιά
«μη φοβάσαι , μου λες, θα με πάντα Αυτός
ιεροφάντης της μέρας, προσευχών οδηγός
κι αν βαρεθείς τις προσευχές, ή τον εαυτό σου
θα πάλι εκεί άνεμος στο πλευρό σου»
(γες, αϊ νηντ χολιντεϊζζζζ)
σκατά-skata-shit