μία βδομάδα μετά την επιστροφή κι εκόμη να ξεστολίσω το σερραϊκόν εθνογραφικό επικό ποστ. φοβάμαι να γράψω τα επόμενα. λουσμένος από ζόφο κι εννίοτε παράνοια επέστρεψα σε άλλον τόπο όπως πάντα. ο τόπος που ηύρα είχε κουίαρ πάρτυ, άφθονο αλκοόλ, φασώματα, καινούργιους ανθρώπους αλλά και παλαιότερους που επανακάπτουν. το χειρότερο παλαιότερους που χαιρετούν απομακρυνόμενοι. λούσου με ζόφο και θα δεις. γενικώς κινητικότητα φαινομενική τουλάχιστον, χρυσή ευκαιρία για σπίτι. κουκάκι-πετράλωνα άντε κι εξάρχεια μάταιη αναζήτηση προς το παρρόν. μία αίγυπτος που περιμένει αλλά μεγάλη ιστορία για τηλεγραφικό ποστ και δη σ αυτό το σκατομούντ.
