ταξί

όταν είχα πρωτοξεκινήσει να διαβάζω μπλογκς ένα απ τ αγαπημένα μου ήταν αυτό το συλλογικό όπου έμπαινε όποιος νόμιζε κι έγραφε κάποια ιστορία που ‘χει βιώσει σε ταξί. τα ταξί έχουν μια δική τους αστική μυθολογία και αποτελούν ένα κοινό τόπο λίγο πολύ για όλους. υπάρχουν κάποιοι ταξιτζήδες που μοιάζουν σαν να βγήκαν από ανεκδοτολογική ιστορία για ταξί αυτοεκπληρώνοντας τέλεια και κραυγαλέα την ταξοφιλολογία. ο σημερινός είναι σε έκσταση. ουρλιάζει για την αποποινικοποίηση της φούντας, τρέχει πολύ και σε μια είσοδο για Συγγρού το αμάξι κοντεύει να ντελαπάρει. γελάει υστερικά και φωνάζει “ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΣ Ο ΤΑΡΙΦΑΣ”. έκανε την νύχτα αρκετά ενδιαφέρουσα. έλεγα να κάνω από καιρό ένα (ακόμη) ποστ για τους ταξιτζήδες αλλά  ο συγκεκριμένος ήταν καταλύτης.

τη πιο μεγάλη επιρροή όμως μου την άσκησε ένας άλλος πριν λίγες μέρες. άκουγε όπως σχεδόν όλοι αυτή την νυχτερινή εκπομπή που παίρνουν διάφοροι τύποι και λεν το ποδοσφαιρικό καημό τους. μιλούσε ένας για τη πανάθα και για τα λεφτά του προέδρου κι εγώ προσευχόμουν να σκάσει. ένα δεκάλεπτο στάνταρ είχαμε διασχίσει τη μισή αθήνα και δεν έλεγε να το κλείσει. ολοκληρώνει κάποια στιγμή και λέει ο εκφωνητής και τώρα ένα τραγουδάκι τον τζόυ ντιβίζιον. δε προλαβαίνει να μπει η πρώτη νότα το χαμηλώνει τέρμα ο ταξιτζής για να το ξαναδυναμώσει στο επόμενο τηλέφωνο. με πιασε παράνοια. δεν είπα κάτι αλλά μου ‘χε φανεί τόσο περίεργο που του λεγα συνέχεια τις επόμενες μέρες (και το γράφω τώρα, μαλακία οι περισσότεροι αναγνώστες το χουν ακούσει σαν ιστορία, για να εμπλουτίσω λίγο τη διήγηση με νέα μέσα θα βάλω ένα βιντεάκι με το επίμαχο τραγούδι εκτελεσμένο από νουβέλ βάγκ)