Insidetheroom

Κλεισμένος αεροστεγώς, insidetheroom

Παίζω με τα δωμάτια

τραβώντας μικρές κλωστές

αλλάζω σχήμα στους τοίχους

προβάλω αηδίες στο χωλ.

Τραβάω το πάτωμα στις 30 μοίρες

και τα σκουπίδια κατρακυλάνε προς το μέρος μου.

Τα παράθυρα τρίζουν απ το συνεχές παιχνίδι.

Φοβάμαι ότι το σπίτι έχει γίνει πολύ εύθραυστο

όσο τρέμουν τα μέλη μου απ τους συσσωρευμένους καφέδες

νιώθει ζωντανή η πόλη που κατοπτρίζεται στο ταβάνι.

Κάθε αυτοκίνητο περνάει πάνω από το κεφάλι μου με ένα άλμα

γλιστράει πάνω στα πλακάκια αφήνοντας ίχνη

κάθε δευτέρα καθαρίζουμε το σπίτι απ τα σημάδια που του αφήνει η πόλη

τινάζουμε τις μαξιλαροθήκες από τη βαρεμάρα των γειτόνων

εμφιαλώνουμε τα υγρά που η αποχέτευση δε σταματά να ξεβράζει στη κουζίνα μας

κλαδεύουμε τα καλοριφέρ που βγάζουν μυτερά εξογκώματα

και μετά ξαπλώνουμε κάτω απ τον παχύ αέρα του δωματίου.

Τον αφήνουμε να μας πλακώσει, να μας στρώσει τα μαλλιά με το βάρος του

να μπει απ τις τρύπες που κοσμούν το στήθος μας και να περιπλανηθεί μέσα στο εγκαταλειμμένο σώμα μας.

Μετά θα βγει απ τα ρουθούνια και θα κρυφτεί κάτω απ το κρεβάτι μαζί με τα τασάκια.

Μεταβάλλεται το κλίμα κάθε 6 ώρες που μεταστρέφεται η βαρύτητα του δωματίου

ξαφνικά κυλιόμαστε στον ανατολικό τοίχο που έχει μια αλλόκοτη κλίση.

Είναι ζεστός γιατί τον χτυπάει ο ήλιος

αυτό το παιχνίδι υποθέτω ότι μας κρατάει κάπως ζωντανούς

συνήθως δε μιλάμε

ίσως μια προειδοποίηση για την επερχόμενη μεταστροφή του δωματίου

η μία κουβέντα για κάποιο άσχετο θέμα.

Το δωμάτιο ανακυκλώνεται και σκέφτομαι με τι μοιάζει το κάθε καινούργιο του σχήμα

μερικές φορές μοιάζει με κουπέ τρένου. Τότε προσποιούμαστε πως ταξιδεύουμε.

(το προηγούμενο “θέμα” του μπλογκ που ξεπερνάει τα παλιά ποστ και μολύνει τα καινούργια, μη δίνεται σημασία στην αλλαγή του τίτλου είναι εντελώς παραπλανητική)