Η τεχνη στα σχολεία #2

Κλασσικός διάλογος αθηναίου με επαρχιώτη

-Ωραία είστε εδώ κοντά στη φύση (τα πουλάκια τιτιβίζουν, τα γατάκια νιαουρίζουν κι οι άνεργοι πήζουν)

-Ε τι τα θες, τα πάντα γίνονται σε σας, θες να πας ένα θέατρο…

-Ααα μη το λέτε, και ‘μεις που έχουμε τα θέατρα δε πολυπάμε

Αμέσως μετά η συζήτηση μετατοπίζεται στην ακρίβεια οπότε δε σχετίζεται άμεσα με το θέμα που όπως καταλάβατε είναι το «θέατρο», ή για την ακρίβεια «το σχολείο και το θέατρο». Όπως αποδείχτηκε λοιπόν και από τον παραπάνω διάλογο εδώ στην επαρχία το θέτρο είναι κάπως ανύπαρκτο και γι’ αυτό η εκπαίδευση έχει αναλάβει το θεάρεστο έργο της εξοικίωσης των μαθητών με την εν λόγω τέχνη. Σ’ αυτό το σημείο θα σας παραθέσω όλες τις σχετικές μου εμπειρίες (μη φανταστείτε, δεν είναι μυριάδες)

1) Στο δημοτικό, λοιπόν, το πρώτο αποφασιστικό βήμα γίνεται με τα σκετς στις γιορτές. Εκεί το παιδί μαθαίνει να ξεπερνά το stage fright και οι γονείς βγάζουν τις αναμνηστικές φωτογραφίες που θα βλέπουν μετά και θα συγκινούνται. Αλλά επίσης στο δημοτικό οι δάσκαλοι πηγαίνουν τα παιδιά σε παιδικές παραστάσεις. Κάπως έτσι πήγαμε όλα τα παιδάκια πρώτη φορά θέατρο (ψέματα εμένα με πήγε η μαμά μου και πριν). Στις Σέρρες όμως, τα χρόνια εκείνα μια φορά το χρόνο ερχόταν καμία παιδική παράσταση και εκείνη ενός συγκεκριμένου θιάσου. Όσα χρόνια κι αν πέρασαν δε μπορώ να ξεχάσω τον άθλιο θιασάρχη που κρατούσε παρά την αντιπαθητική του φάτσα όλους τους καλούς ρόλους και τα έρμα τα ηθοποιάκια που αναγκάζονταν να τον αντέχουν. Ήταν τόσο ελεεινός που συνέχεια διέκοπτε τη παράσταση για να κάνει παρατηρήσεις στα παιδιά που μιλούσαν! Φυσικά εμείς είχαμε κοκκαλώσει πίσω στις θέσεις μας και φοβόμασταν μη μας κάνει παρατήρηση. Σε μια φάση πάνω σε μια ήρεμη στιγμή πετάχτηκε στην άκρη της σκηνής και άρχισε να φωνάζει σε ένα παιδάκι που στεκόταν όρθιο απειλώντας το ότι εάν δε κάτσει θα κατεβεί κάτω… Θυμάμαι το ύφος της κοπελίτσας που έπαιζε μαζί του σε εκείνη τη σκηνή που ήταν από αμήχανο ως περίλυπο. Το σενάριο και τα σκηνικά ήταν άρτζι μπούρτζι και λουλάς με αποτέλεσμα τα παιδάκια να καταλαβαίνουν τα μισά, ο Σωτήρης επέμενε πως ένας νεαρός στο βάθος του ντεκόρ ήταν ντυμένος ινδιάνος αν κι εγώ που είχα ξαναδεί τη παράσταση (λόγω μαμάς) ήμουν πεπεισμένος ότι ήταν δέντρο. Το μόνο καλό σ’ αυτές τις παραστάσεις ήταν ότι στο τέλος δίναν κάτι χαζοδώρα τα οποία όμως μας φαίνονταν σούπερ-γαμάουα, και κάτι μαστίχες που ήταν εξωφρενικά σκληρές αλλά ανεξήγητα μας άρεσαν πολύ.

2) Στα χρόνια των πρώτων κριτικών εκλάμψεων (πέμπτη-έκτη δημοτικού) μας έσυραν, όπως και όλα τα παιδιά δημοτικών-γυμνασίων-λυκείων στο δηπεθέ Σερρών για να δούμε την ζωή του Εμμανουήλ Παπά στο θέατρο. Ακολουθεί σύντομη ιστορικό σημείωμα για όσους ενδιαφερόνται: Ο Εμμανουήλ (τοπικός ήρωας των Σερρών) ήταν ένας πλούσιος έμπορος που επειδή ήταν και λίγο τοκογλύφος (η επίσημη ιστορία λέει ότι τα δάνεια που έδινε ήταν άτοκα αλλά λαμβάνοντας υπόψη ιστορικές συνθήκες μου φαίνεται αρκετά απίθανο) πήγε και χρεοκόπησε ο αθεόφοβος τον πασά της περιοχής!! Ε φυσικά ο πασάς δε χάρηκε άρχισε να τον απειλεί. Έφυγε αυτός επειδή φοβήθηκε, και πήγε στην Κωσταντινούπολη. Τελικά τα πήρε τα φράγκα του πασά αφού έψησε το Σουλτάνο (!). Εκεί άρχισε να μπλέκεται και με την φιλική εταιρία και τελικά αγόρασε όπλα και πήγε στο Αγιο Όρος να αρχίσει την επανάσταση. Φυσικά σιγά μην ενθουσιάζονταν οι καλόγεροι! Ε, μαζεύει κουτσά στραβά ένα στρατό της κακιάς ώρας και ξεκινάει. Αλλά τζίφος. Τελικά έφυγε με ένα καράβι για την ύδρα αλλά από την εξάντληση πέθανε. Άντε να κάνεις τώρα αυτήν την ιστορία θεατρικό. Σας λέω οι ηθοποιοί βαριόταν τη ζωή τους. Όλα τα παιδιά που είχαν έρθει με το ζόρι κάναν τρελή φασαρία (έπρεπε να ήταν ο προηγούμενος βλ1).

3) Στο γυμνάσιο κάναμε και θεατρική ομάδα. Με θεατρολόγο κανονικό! Θα ανεβάζαμε τις Ικέτιδες (βαρύ ρεπερτόριο όχι μαλακίες). Πήγα κι εγώ στην οντισιόν και πήρα το ρόλο του αγγελιοφόρου α’. Το διανοήστε; ο ρόλος μου δεν είχε καν όνομα, μεγάλο πλήγμα για το υποκριτικό μου γόητρο. Τελικά μετά από τις πρώτες υποκριτικές ασκήσεις κατάλαβα ότι το θέατρο μάλλον δε κάνει για μένα (ή εγώ γι αυτό). Να σημειωθεί όμως ότι σε μας με τους δεύτερους ρόλους έδινε πετσανγκοσενάρια για αυτοσχεδιασμό όπως: «το παιδί σου έριξε τα λεφτά σου στο τζάκι», ενώ στις φίρμες: «βρήκες στο δρόμο πεθαμένο εναν γέροντα που αγαπούσες πολύ και σου έδινε γλυκά όταν ήσουν μικρός». Και δώστου κλάμμα και μπράβο μας συγκλόνισες. Συγγνώμη, μπορώ να συγκλονίσω εγώ με το τζάκι? Τελικά η παράσταση δεν έγινε γιατί κανείς δε μάθαινε τα λόγια του και μας είπε ο θεατρολόγος ότι οι στολές θα στοιχίσουν γύρω στα 50 euro…

4) Στα πλαίσια των κλασσικών εκπαιδευτικών εκδρομών μας πήγαν και σε μια παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Ήταν του ΚΘΒΕ, και λεγόταν Νεκυα (πως γράφεται αυτό?). Ήταν τέλως πάντων μια σύγχρονη απόδοση του κειμένου της Οδύσειας στο σημείο που ο Οδυσέας κατεβαίνει στον Αδη. Η παράσταση πρέπει να ήταν καλή αλλά φυσικά δε καταλάβαμε τίποτα αφού δε φρόντισε να μας ενημερώσει κανείς τι βλέπαμε! Εμείς απλά γελούσαμε με τη καθηγήτρια που μας συνόδευε και που την είχε πάρει ο ύπνος. Το κορυφαίο ήταν ότι λόγω σκηνοθετικής άποψης ένας από τους ηθοποιούς καθόταν στα καθίσματα του κοινού. Σηκώνεται σε μια φάση, πέφτει ο προβολέας πάνω του (και πάνω στην κοιμισμένη καθηγήτρια που καθόταν από μπροστά) και αυτός αρχίζει να φωνάζει (αυτή πετάχτηκε μέχρι πάνω, εμείς χεστήκαμε στο γέλιο).

5) Φέτος πήγαμε με την επιχειρηματολογία στο πιο άθλιο έργο που υπάρχει στο σύμπαν. Λεγόταν «ο γολγοθας μια ορφανής κι ανύπαντρης μητέρας» σάτιρα και καλά των μελό ταινειών. Δε γέλασα ούτε σε ένα δευτερόλεπτο. Τέτοια βαρεμάρα θεέ μου…

Όπως καταλάβατε σε θέατρο έτσι μια φορά να δω και να το ευχαριστηθώ, δε μου ‘λαχε ακόμη, κι είμαι και 18 χρονων… miserable

Advertisements

4 Σχόλια to “Η τεχνη στα σχολεία #2”

  1. justelene Says:

    Ωχ! Κατάλαβα.. Εμάς στο Γυμνάσιο λύσαξαν να μας τρέχουν στα θέατρα και η μαλακία ήταν ότι μας πήγαιναν στα πιο παιδικά που υπήρχαν. Ακόμα θυμάμαι ένα παραμυθάκι και δίπλα σε μας που ήμασταν τρίτη γυμνασίου να κάθονται παιδιά πρώτης δημοτικού.. Μια άλλη φορά (τραυματική εμπειρία)μας είχαν πάει στη Λυρική Σκηνή να δούμε Όπερα(!) στην α’ γυμνασίου και δεν καταλαβαίναμε τίποτα, γιατί δεν καταλαβαίναμε πως τραγουδάγαν οι ηθοποιοί.. Ας τα να πάνε! Στο Λύκειο πάλι σταμάτησαν να μας πηγαίνουν εκδρομές εκτός από μια επίσκεψη-μούφα στο άλσος απέναντι, στην οποία ουσιαστικά δεν πάμε, αλλά την έχουμε μόνο για να χάνουμε μάθημα.. Ευτυχώς όμως υπάρχει για όσους θέλουν μια θεατρική ομάδα και όλοι μαζί πάμε σε καμιά παράσταση μια στο τόσο και στο τέλος μιλάμε με κάποιους συντελεστές, το οποίο είναι μεν πολύ καλό, αλλά πολλές φορές πάμε σε καθαρά εμπορικές παραστάσεις «για να καταλαβαίνουν όλοι»..
    Φιλιά στις Σέρρες, τις υπεραγαπώ!

  2. coperty Says:

    Nαι συμβαίνει συχνά όσοι δεν μένουν στις Σέρρες να αγαπούν τη πόλη, συμβαδίζοντας απόλυτα με τη γνωστή παροιμία «από μακρυά κι αγαπημένοι». Εμάς τώρα στο λύκειο οι εκδρομές (οι λεγόμενοι περίπατοι) γίνονται στη κοιλάδα σε ένα ωραίο μέρος λίγο έξω από τη πόλη, ψιλοβαρετά είναι βέβαια αλλά κατά τις 11 είμαστε πάλι πίσω οπότε μικρό το κακό.

  3. Jangel Says:

    Na pas na deis to Festen!!!!Teleia parastash kai polu antreptikh ston tropo pou parousiazete sto koino.

  4. coperty Says:

    Εμπιστεύομαι το γούστο σου, αλλά είναι πολύ δύσκολο να ξανακατεύω Αθήνα φέτος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: