σκοτεινοί φίλοι, διασχίζουν τους αιώνες

πριν ακόμη προλάβει να ξεκουραστεί μέσα στον ύπνο του, ένιωσε ένα γνώριμο τσίμπιμα στο σβέρκο του. Τα δαιμόνια που φυλαγόταν κάτω από το μαξιλάρι και που για πολλά χρόνια τάραζαν τους ύπνους του. Εκείνο το φοβερό πλάσμα με το μακρύ ρύγχος και το σαρκαστικό κρώξιμο, το οποίο είχε καταστεί ένα ιδιότυπο κατοικίδιο κάθε εφιάλτη του, θα τρόμαζε θανάσιμα πολλούς από μας αλλά ο Ιερώνυμος είχε αποδεχτεί την γκροτέσκα μορφή του σαν αναπόφευκτη δαιμονική συντροφιά πολλών χρόνων.

κάπου εκεί, ανάμεσα στους οργασμούς του κήπου των απολαύσεων και της κόλασης των μουσικών… Η τιμωρία κι ο φόβος, τα πλάσματα που κολυμπούν ανάμεσα στα αλχημιστικά σύμβολα και τα παράδοξα κτίρια. Ποιος βλάσφημος τόλμησε να παίξει με τις κερκόπορτες του υποσεινήδητου στον 15ο αιώνα? Είναι αυτός που μετά από χρόνια θα τον λέν ψυχικά διαταραγμένο και θα προσπαθούν μανιωδώς να αποκρυπτογραφήσουν.

Είναι αυτός που για πολλά βράδια πάλευει με όλα τα δαιμονικά του πλάσματα ξορκίζοντάς τα σε φανταχτερά ρετάμπλ και ρουλέτες θανάσιμων αμαρτημάτων.

το μικρό πλάσμα ως (ευλόγως) απέθαντο μετά από κάποιους αιώνες άσκοπων περιπλανήσεων αποφασίζει να κάνει μία στάση στους εγγεφαλικούς νευρώνες ενός άλλου καλού φίλου. Βλέπετε ευνοούνταν ιδιαιτέρως από το εύκρατο ιβιρικό κλίμμα, τη ταραγμένη υγεία και τη χαρισματικότητα του ποθητού ξενιστή. Όπως μόνο αυτό ξέρει, άνοιξε ένα παράθυρο στο σκοτάδι, είσοδος νυχτερίδων και άλλων ανεπιθύμητων σκοτεινών οιωνών.

κάπως έτσι μεγαλώνουν οι σκιές δημιουργώντας μια φυλακή νοσηρή, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μέσα στην μισανθρωπία και την απαισιοδοξία της. Η Μάγια γίνεται Ασμοδαία κι ο ουρανός σκόνη.

κι οι πιστοί που κατευθύνονται στις πηγές του Αγίου Ισιδώρου είναι μάσκες αλλόκοτες, μέσα στη νύχτα προκαλούν τρόμο σε ανυποψίαστους περαστικούς.

είναι εντυπωσιακό πως οι νευρώσεις που κουβαλάει στα σπλάχνα του το ζωύφιο της ιστοριας μας ανταποκρίνονται στις αλλαγές των καιρών. Δες για παράδειγμα εδώ, μετά τον θάνατο του Γκόγια και στα τέλη του 19ου αιώνα ο νέος του ξενιστής βλέπει αλλιώς κάποια πράγματα, ίσως έβαλε και το χεράκι του ο Θείος Φρόιντ (που δρα την ίδια περίοδο), ίσως όχι

υπαρξιακά και άλλα λιγότερο η περισσότερο ανεξιχνίαστα μέσα σε λιβάδια μακρινών πλανητών.

και λίγο πριν το τώρα, στον 20ο αιώνα αν κι οι σεξουαλικές νευρώσεις του Bosch και του Kubin παραμένουν ανεξήγητα επίκαιρες θα αποδεσμευτούμε για λίγο απ’ αυτές (αν πραγματικά μπορούμε) για να δούμε το άλλο σκέλος της ιστορίας που συνδιαλέγεται με το θάνατο. Θα σας δείξω λοιπόν έναν από τους τελευταίους σταθμούς του δαιμονίου που τόσο μας έχει απασχολήσει απόψε και έχει το (αδύνατο να προφερθεί) όνομα Zdzisław Beksiński. κι επειδή γέμισα το μυαλό σας με πολλά λόγια θα σας αποχαιρετήσω με τις εικόνες του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: