Ποιός θυμάται?

έλεγα να πω τις εκτιμήσεις για τις βάσεις (σύμφωνα με τα Νέα) αλλά δε γαμιέται θα ανεβάσω ένα ποιηματάκι για αλλαγή

Ποιός θυμάται?

ένας κήπος με πολλούς ανέμους

ξαπλώνει στη γη.

και απλώνει τα χέρια του που διαπερνούν τους τοίχους της πόλης.

φτάνει λίγο μακρύτερα

στο πάτο κάποιας ενδομορφινικής λίμνης και εκεί ανασαίνει μέσα στο αυτί σου.

και παίζει ακορντεόν δίπλα στο κρεβάτι σου

ξεχνάει όλο και βαθύτερα

μέχρι που ξεχνάει το λόγο που υπάρχει

το λόγο που κάποια μέρα στάλθηκε σ’ αυτό το ξερό τόπο

φοβάμαι ότι το καλοκαίρι πάντα κάνει τον αέρα να ξεχνάει.

ακόμα κι ανάσα μου ξεχνά μερικές βραδυές να έρθει και να αποθέσει

ευλαβικά στα πόδια σου τις φαντασιώσεις μου.

αυτή είναι παράληψη παράφορη, όταν πρόκειται για το μόνο μέσο

που μου επιτρέπει να σε λατρεύω

είναι παράληψη ανίερη

αλλά ο χρόνος γελάει μ’ αυτά τα παιχνίδια της ανάσας

γιατί ξέρει καλά να κρύβει τα νυχτερινά τραγούδια σε κατακόμβες των υπονόμων

γιατί ξέρει να παίζει με τα φώτα που ξεθωριάζουν τους πόθους

διεγήρει συχνά τη μνήμη με ηλεκτρικές εκενώσεις

αλλά ακόμη κι αυτή του η δραστηριότητα δεν είναι ικανή να πτοήσει αυτή τη νύχτα

θα την αφήσει να παίζει με φανταστικές όψεις των παρελθόντας

περιπεκτικά πετώντας στα σκουπίδια ότι δεν ταιριάζει στις λαμπρές φαντασίες.

αυτά είναι παιχνίδια γνώριμα για τους ανθρώπους

είμαι σίγουρος τα παίζεις κι εσύ. όταν οι άλλοι μακρυά και έξω από τη πόρτα

δε μπορούν να διαβάσουν ή να μαντέψουν τη σκέψη σου.

μιά άλλη αδυναμία της ανάσας, της δικιάς μου αλλά και των πιο πολλών

είναι ότι δεν μπορεί πάντα διανύοντας μακρείς δρόμους να κρατήσει ανέπαφο

το νόημα των παλμών της. Αυτό καταρίπτεται βεβαίως πανυγηρικά

όταν φτάνει στο στέρνο μας αέρας σταλμένος από μακρυά που μιλάει για έρωτα

και προστασία και μίσος και φωτιά

ή όταν γαργαλάει τις τρίχες του σβέρκου μας αέρας που μεταφέρει ένα μυστικό απόκρυφο αλλα βοόν

όσο για την εκπνεόμενη απογοήτευση, αυτή συνήθως ανεβαίνει προς τον ουρανό και γίνεται υδρατμός

μυρίζουν οι βροχές σε μερικές χώρες ματαιωμένες ελπίδες. Και τα φυτά τις αποσυνθέτουν

για να πάρουν μόνο την ελπίδα και να αφήσουν τη ματαίωση για κάποια σαπρόφυτα

που ανενδοίαστα αναδεικνύουν τη δυστυχία στο κόσμο που πασχίζει να τη ξεχάσει.

δε πρέπει να παραλείψω να αναφέρω, ότι μικρή σημασία έχει η ένταση της φωνής

για τη δημιουργεία ενός δυνατού αερικού μυνήματος καθώς η κραυγές έχουν τη τάση

να σκαλώνουν στα αυτιά που είναι αντιλληπτικά όργανα αδηφάγα και δεν αφήνουν το πάθος, την απάθεια ή την σκέψη να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Δεν θα θίξω ενδελεχώς την αξιοπιστία του αέρα που είναι θέμα πολλαπλώς ερμηνευμένο απ’ τους λογοτέχνες όλων των εποχών, θα σου πω μόνο ότι η γνώμη μου θέλει τον αέρα πιο αξιόπιστο αγγελιοφόρο απ΄ τους ανθρώπους που έχουν μια τάση να διαστρέφουν όποια πληροφορία περνάει από τον δυσλειτουργικό τους εγκέφαλο.

και μια συμβουλή, όταν είσαι δυστυχής κράτα την αναπνοή σου ή διοχέτευσε την μέσα από ένα καλαμάκι κατευθείαν μέσα στη χέστρα σου, δε θέλουμε να την ακούσουμε, βαρεθήκαμε τους γκρίζους ανέμους.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Ποιός θυμάται?”

  1. justelene Says:

    Apla ta spaaaaas…….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: