Archive for Σεπτεμβρίου 2007

κραυγή…

Σεπτεμβρίου 28, 2007

homealone2.gif

 

 +

 

munchscream.jpg

=

 

 

(*τη πρώτη φώτο τη τζούρντεψα από τον αλλουφάνιο

Advertisements

lost in the big city

Σεπτεμβρίου 25, 2007

Μία βδομάδα στην πρωτεύουσα και πολλά αντίξοα συμβαίνουν. Καταρχάς τρεις επισκέψεις στο ΙΚΕΑ σε δύο μέρες και ένα δισεκατομμύριο βίδες που έπρεπε να μπουν μέχρι τέρμα (τη τύχη μου τη ξεκωλιάρα) ούτε στον ωχτρό μου δεν το εύχομαι. Κατά δεύτερον, όχι γαμώ τη κενωνία μόλις τελείωσα με το σπίτι κι έφυγαν συγγενείς και γνωστοί να με πιάσει τριήμερη γαστρεντερίτιδα!!  Φαντάσου γαμώσκηνικό, εγώ μόνος χωρίς tv, internet και χωρίς κάνα γνωστό εκεί κοντά να βολοδέρνω από τη χέστρα στο κρεβάτι και τούμπαλιν. Με το κινητό να  επιζητώ τον οίκτο των φίλων που είχαν πρακτικότατες συμβουλές του τύπου φάε ένα μήλο (και που θα το βρώ ρε κοπελιά 12.00?) απ’ αυτό το κακό ανάρωσα πάνω στο σημείο που είχα αρχίσει να απελπίζομαι και να κλαίω τη μοίρα μου.

επίσης γράφτηκα στο πάντειο… οκ νο κόμμεντς για την εμπειρία, χοντρομπερδεμένη φάση με αρκετό χιούμορ και αναρχικές ανταύγιες αλλά όπως και να το δεις το μπουρδέλο πανεπιστήμιο δύσκολα το λες.  έπαθα την ίδια μέρα ένα πολιτισμιό σοκ όταν βρέθηκα σε πάρτυ της Πανσπουδαστικής στο πανεπιστήμιο όπου έπαιζε disco!

και κάπου εκεί μπήκα στα Μετρά και γυρνούσα μες τη τρελή χαρά τη πόλη. και κάπως έτσι βρέθηκα και σ’ ένα ίντερνετ καφέ μπροστά και θυμήθηκα πόσο μου ‘χει πραγματικά λείψει το ιντερνετ! πήγα στο καπάκι στον ΟΤΕ γιατί πολύ το καθυστέρησα.
ήθελα να γράψω πολλά σήμερα ρε γαμώτο αλλά τώρα βαριέμαι και πεινάω. Εννοείται θα φάω Τζανκιά στο φούλ γιατί τόσες μέρες τρώω μόνο ρύζια και μαλακίες και ο οργανισμός μου διψάει για σκουπιδαριό!!

oι σπόρτςκάστερ της ΕΤ1

Σεπτεμβρίου 15, 2007

Αν κερδίσει η ομάδα δε δίνεις πολύ σημασία στη μαλακία που τους δέρνει

αλλά αν χάσει θέλεις απεγνωσμένα

τέλη και αρχές

Σεπτεμβρίου 13, 2007

Είναι περίεργες αυτές οι μέρες. Όλο αυτό το καλοκαίρι αφήνω συνεχώς πίσω μου κύκλους που κλείνουν και νιώθω ότι μια μακρά μεταβατική φάση φτάνει τώρα, στο τέλος της. Μάλλον το πιο χαρακτηριστικό είναι το σχολείο, μετά από 12 χρόνια η 11η Σεπτεμβρίου με βρήκε χωρίς αγιασμό και παλιούς συμμαθητές. Ήταν λίγο περίεργο. Κανονίστηκε και το περίφημο τέρας των πανελληνίων, πλέον είμαι και επίσημα φοιτητής (καλά δε γράφτηκα ακόμη οπότε σχεδόν επίσημα). άλλο, ένα θέμα με την ενηλικίωση, μεθαύριο ψηφίζω κιόλας. Μεγάλο απωθυμένο η ψήφος. Τώρα που πλησιάζει η ώρα καταλαβαίνω ότι ίσως δεν είναι και big deal αλλά όσο να πεις έχει το ενδιαφέρον του. Μετά η μετακόμιση. φεύγω τη δευτέρα για Αθήνα. όσο το περίμενα όλη τη χρονιά, τώρα δε σας κρύβω ότι νιώθω ένα μικρό σφίξιμο. Φεύγοντας απ’ τις Σέρρες, αφήνω κάποιους αγαπημένους ανθρώπους, και κάποιους λιγότερα αγαπημένους αλλά συνηφασμένους με τη καθημερινότητά μου. Αφήνω ένα χώρο που παρά την δυσαρέσκεια που μου προκαλούν κατά καιρούς διάφορες εκφάνσεις του μου δίνει πάντα την αίσθηση του οικείου και του ασφαλούς.

update:

υγ. Ένας τύπος στο δρόμο είχε ringtone το everyway that I Can! αυτό θα πει μνήμη!

υγ.2 Το heroes τα σπάει! το κατεβάζω και το βλέπω απ’ τη δουλειά (μη κρίνεις ίνα μή κριθείς) έγραψα καμιά δεκαριά επισόδεια. Μπορεί να μη πληρώθηκα σοβαρά (συμβολικό το ‘πανε οι εργοδότες, οι φίλοι μου ήταν λίγο πιο διαχυτικοί στους χαρακτηρισμούς) αλλά πήρα μια καλή εμπειρία, καθώς να δουλέψω σε εφημερίδα ήταν επίσης στη σφαίρα των απωθυμένων. Κλείνει κι αυτός ο κύκλος

υγ.3 πωω αυτό το ποστ είναι αφόρητο!

update2:

κατεβαίνω στις εκλογές

Σεπτεμβρίου 8, 2007

Συγκινήθηκα πολύ, αμέτρητα πολύ, τόσο πολύ που δεν έχω λόγια.

(μουσική VANGELIS παρακαλώ)

flantzas.jpg

θα προσπαθήσω να τιμήσω με τη παρουσία και το πολιτικό μου ανάστημα όσους και όσες με ψηφίσουν. Ψηφίστε Φλάντζα (και σταυρώστε μας για να μη ξεχνιόμαστε)!

Debate+Tzatziki=Sweet Dreams

Σεπτεμβρίου 7, 2007

Είδα το debate, έφαγα μια γαβάθα πατάτες τηγανητές με συνοδεία τζατζικιού (πεμπτουσία ορ γουάτ) και είδα το εξής όνειρο: Ήταν ο καραμανλής, και με ρώτησε έτσι με το αμπλαούμπλικο το στυλάκι τι ψηφίζω. Θιγμένος εγώ από την αδιακρισία, του λέω επιθετικά, ότι δεν έχω ξαναψηφίσει αλλά σκέφτομαι φέτος να ψηφίσω συνασπισμό. Παίρνει μια ξενερωμένη φάτσα, κι ερχεται ο Παπαχελάς από πίσω και μου λέει «εκτιμάμαι την ειληκρίνιά σου, προσλαμβάνεσαι». Και ως δημοσιογράφος της Καθημερινής που προσελήφθην είχα αποστολή να πάω σ’ ένα συνέδριο. Επειδή δεν είχα μέσο έκλεψα την μηχανή ενός αστυνομικού που βρήκα σκοτωμένο και κάπου εκεί ξύπνησα. ρε παιδιά μιλάμε για το απόλυτο fucked up υποσυνείδητο. πιθανές ερμηνείες καζαμιακές και άλλες δεκτές. Δε θα σχολιάσω το debate, βαριέμαι, και θα πω και τα ίδια με τη μισή μπλογκόσφαιρα.

+

=

κολληματικά, κινούμενα γλυπτά

Σεπτεμβρίου 4, 2007

φαντάσου να σκάσεις μύτη στη δουλειά με ένα τέτοιο

Σοδειά

Σεπτεμβρίου 1, 2007

Τα φυτά της φετινής σοδειάς πήραν μια περίεργη εξεληκτική τροπή μέσα στο καλοκαίρι. Μου λεν ότι είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο, η θερινή αναβολική αναδρομή, μα δυσκολεύομαι να καταλάβω. Αυτό που βλέπω είναι στάχυα που ενώ άλλοτε έστεκαν κραταιά χαιρετώντας τους περαστικούς και συνομιλώντας αδιάκοπα με Τον Θεο τους, τώρα σαν να τα ράντισαν με ουσία δηλιτηριώδη για τη ορθή σειρά των πραγμάτων, μικραίνουν, παίρνουν ένα ανοιξιάτικο πράσινο χρώμα κι έπειτα βυθίζονται στη γη, ηδονικά, ξαναγίνονται σπόροι. Για ‘μας αυτοί οι σπόροι είναι άχρηστοι. Είναι σκληροί κι άθραυστοι, δε γίνονται αλέυρι. Για να βγάλουμε κανα φράγκο προσφέρουμε κάποιες υπηρεσίες σε όσους έρχονται για να θαυμάσουν τη παράξενη σοδειά μας. Οι γείτονες μας μάλιστα, άρχισαν να πουλούν με σχετική επιτυχία τους μεταλικούς σπόρους σαν ενθύμιο.

 Κάποιοι λεν πως αυτοί οι κόκκοι είναι δηλιτήριο ικανό να μολύνει τα χώματά μας και να τα μετατρέψει σε νεκρή γη για 100-200 χρόνια. Άλλοι μιλούν για τις φοβερές παραισθήσεις  που η κατανάλωσή τους προκαλεί. Δε μπορώ να αποφανθώ για τα παραπάνω, αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως μία χούφτα που φυλάω σε ‘να συρτάρι στο δωμάτιο μου κάθε νύχτα πάλεται αδιάκοπα προκαλώντας ήχους συχνά αγριευτικούς.

 Ένας φίλος μου που ήρθε για να τ’ ακούσει, μου είπε κι άλλα περίεργα

Ότι τα έπιπλα τους βλασταίνουν, οι βιβλιοθήκες πετάν κλαδιά η καρέκλες γεμίζουν φυλωσιές και τα τραπέζια ριζώνουν στο πάτωμα. Κι οι άνθρωποι χάνουν τις ρυτίδες τους, και τις επώδυνες μνήμες.

«Αναβολική αναδρομή που μολύνει ανθρώπους! σκανδαλώδεις γενετική αλλοίωση», ψυθίριζαν κάτι επιστήμονες πριν βγάλουν τα ρούχα τους και ριχτούν στο ποτάμι τραγουδώντας.