Archive for Οκτώβριος 2007

βρέχει στη φτωχογειτονιά μου.

Οκτώβριος 24, 2007

ήταν ένα τυπικό φθινοπωρινό πρωινό, δηλαδή το τέλειο σετ της φθινοπωρινής μιζέριας -βροχή,πρωινό ξύπνημα,κρύο που σε εμποδίζει να αποχωριστείς το παπλωμα- είχε στηθεί. Βρίσκομαι σε φάση «μόλις ξύπνησα και αρνούμαι να σηκωθώ από το κρεβάτι». Τελικά αναγκάζομαι αφού το τηλέφωνο χτυπάει. Στην άλλη άκρη της γραμμής ακουγεται μια απροσδιόριστη γυναικεία φωνή

ΦΩΝΗ ΒΡΑΧΝΙΑΣΜΕΝΗΣ ΜΑΝΑΣ: Τι έγινε με τη πλημμύρα στη γειτονιά σου!?!

ΦΩΝΗ ΑΓΟΡΟΥΞΥΠΝΗΜΕΝΟΥ ΕΜΟΥ: Τι έγινε? ποιος είναι? Μαμά?

ΦΒΜ: (με αποτροπιασμό) Ακόμα κοιμάσαι?

ΦΑΕ: Όχι ετοιμαζόμουν για το πανεπιστήμιο… πριν σε μένα μίλαγες?

ΦΒΜ: Ναι στις ειδήσεις λένε για τη γειτονιά σου, πλημύρισσε λέει η Καλλιρόης εκεί που περνάει κάτω από τη Συγκρού.

Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι επικρατεί μια περίεργη για το σπίτι μου ησυχία. Βγαίνω μες τη τρελή χαρά στο παράθυρο και βλέπω ένα εξωφρενικό μποτιλιάρισμα. Η ευχαρίστηση που ένιωσα ενέχει τόσο σαδισμό που ψιλοαισθάνομαι ενοχές (yeah, sure). Αν και η σιωπή των αμαξιών ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για συνέχιση του ύπνου προτίμησα να κατεβώ μπας και δω τη πλημμύρα. Ματαίως, το είχαν καθαρίσει το μέρος. Πάντως κάθησα και παρατήρησα τη κατασκευή και είναι πραγματικά σαν σύλληψη απίστευτη! Μιλάμε για ένα κοίλωμα στον δρόμο (εκεί δλδ που περνάει κάτω από Συγκρού η Καλλιρόης) με σημαντική κλίση και από τις δύο πλευρές χωρίς φρεάτια αποχέτευσης. Πόσες φυσικές-κβαντοφυσικές-μεταφυσικές γνώσεις πρέπει να έχει κανείς για να καταλάβει ότι αν βρέξει εκεί θα συγκεντρωθεί νερό; Προφανώς ο εργολάβος πίστευε βαθυά στο ξηρό κλίμμα της Αθήνας, στη δυνατότητα εξάτμησης του νερού καθώς και στην μεγάλη αγάπη και ευσπλαχνία του Θεού. Και θα μείνω στο κλίμμα γιατί αυτό το πράγμα με τη συνεχόμενη βροχή μου ‘χει σπάσει τους όρχεις. Θυμάμαι που έλεγε κάποτε ένας «αρμόδιος» στη ντηλιόραση ότι στην Ελλάδα  δεν έχουμε επαρκή μέτρα για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα από τις χιονοπτώσεις επειδή δε χιονίζει συχνά, και ότι περίπου το ίδιο συμβαίνει με τις βροχές και τις πλημμύρες (ενώ για τις φωτιές που συμβαίνουν συχνά, είναι προφανές ότι είμαστε επαρκώς προετοιμασμένοι). Κι αυτό όχι ότι το αποδεχόμουν σαν επιχείρημα για την αχρηστεία του κρατικού μηχανισμού αλλά πίστευα ότι έχει κάποια βάση. Το παίρνω πίσω. Δε θυμάμαι πότε είδα τελευταί φορά μια λιακαδερή μέρα (είναι τραβηγμένο το κείμενο αλλά για να ανταγωνιστεί ένας φτωχός μπλόγκερ τα άλλα κατα βάση τρομολαγνικά media πρέπει να γράφει καταγγελλίες κολάφους εμπλουτισμένες με μελοδραματικές σεκάνς. μη βαράτε, ή μην το διαβάζετε, σας ορκίζομαι ότι παρακάτω δε λέω κάτι ουσιώδες που θα χάσετε).  Συνεχίζοντας λοιπόν έχω να δηλώσω: Δε σπουδάζω στο  Λονδίνο για να τρώω τον κωλόκαιρο. Στο πάντειο πηγαίνω οπότε απαιτώ τουλάχιστον καλό καιρό.

 Η βροχή και η λασπουριά είναι όσο να πεις κατατονικά πράγματα. Το μόνο που με διασκεδάζει/εκπλήσει πραγματικά κάθε φορά είναι τα ταχυδακτυλουργικά που κάνουν οι Πακιστανοί, μεταμορφώνοντας τις τσάντες που πουλάν μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου σε ομπρέλες. 

 Κάνοντας αυτήν την αναλυτική και εξαντλητική μνεία στη βροχή δε θα μπορούσα να αποφύγω την αναφορά στα ψωλόδεντρα. Εντάξει αν από τη λέξη δε καταλάβατε σε τι αναφέρομαι κινήστε μάλλον σε παράλληλο σύμπαν. Είναι κυρίαρχα στη χλωρίδα της Αθήνας, και έχουν ως βασική ιδιότητα, να μυρίζουν σπέρμα κάθε που βρέχει.

Ηνάφ με τη βροχή, εντάξει καταλαβαίνω ότι μια πόλλη με τόσους emo χρειάζεται και μια καταθλιπτική νότα που και που, αλλά καιρός για λίγο ήλιο έστω συνδιασμένο με ψωλόκρυο (που μετά από το κατακαυσωνικό καλοκαίρι είναι παραπάνω από καλοδεχούμενο)

χρειάζομαι ένα ποστ

Οκτώβριος 17, 2007

ο Χριστόδουλος έχει μπαγιατέψει θαρρώ. Για έναν μπλόγκερ να γράψει ένα κείμενο (ασήμαντο) απ το τίποτα είναι παιχνιδάκι. σχεδόν παιχνίδι. Χρειάζεται απλά μια σύνδεση στο ίντερνετ, κι ένα πληκτρολόγιο, υποθέτω και μια οθόνη, οκ και μια κεντρική μονάδα. Τώρα πχ, χρησιμοποιώ μια dial up από εφημερίδα. επίπονο, αργό και δαπανηρό. αλλά το χρειαζόταν το πίσί να τραφεί με λίγη κυβερνομπουγάδα. Αρχικά έπρεπε να βρω τα ακριβή λόγια του one of us από το freaks που είδα χθες στον μικρόκοσμο.

Απίστευτη ταινία. Δλδ βλέπεις και λες αποκλείεται να έχει γίνει αυτή η ταινία το ’32 απλά αποκλείεται! κρίμα που τελειώνει το φεστιβάλ της ελευθεροτυπίας και πρόλαβα να δω μόνο μια ταινία. ήθελα να δω και τον Πολίτι Κέην από περιέργεια γιατί έχω βαρεθεί να διαβάζω/ακούω γι αυτό.

 Επίσης ανακάλυψα ότι μ’ αρέσει να διαβάζω αγγελίες. είναι ψυχική ανωμαλία άραγε; ο αδερφός μου ψάχνει για δουλειά κι εγώ τις διαβάζω από χόμπυ. Έχω σταμπάρει και κάποιες για να πάρω τηλ. έτσι για το γαμώτο (ναι σίγουρα ενέχει ανωμαλία η όλη φάση) αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στο σεναριογράφ0ς-κειμενογράφος, και σύμβουλος σε ομάδα ψυχοθεραπείας (φοιτητές ζητάει έτσι κι αλλιώς, μπορεί να μην έχω κάνει μισό μάθημα το πάσο όμως το ‘χω). επίσης αρχίζουν τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο (εδώ πέφτουν ροζ μπαλόνια από το ταβάνι και τραγούδι αληλούια σε gospel choir με φανκ επιρροές καθώς σέξυ οριεντάλ χορέυτριες αμολάν λευκά περιστέρια στον ουρανό και δάκρυα κυλάν από τα μάτια τον παρευρισκομένων).

O Χριστόδουλος τελικά πέθανε

Οκτώβριος 10, 2007

ακούγεται ότι ο Χριστόδουλος είναι νεκρός εδώ και μία βδομάδα, και απλά δεν ανακοινώνεται για να εξαντληθεί το θέμα στα κανάλια. Πίσω από το τερατώδες παιχνίδι κρύβεται ένα σκοτεινό αντιχριστιανικό κέντρο (πιθανότατα κατικοεδρεύει στις Τζιτζιφιές)

ακούγονται διάφορες φήμες…

Οκτώβριος 8, 2007

Μετά το προφητικό «μάλλον τα μαθήματα αρχίζουν τη δευτέρα», η γραματεία της σχολής μου έδωσε άλλη μία σουρεαλιστική χροιά στην ζωή μου.

«Ακούγεται ότι τα μαθήματα θα αρχίσουν στις 15 του μήνα».

Ακούγεται αλλά σσσ μη το λες δυνατά… είναι σαν τις τζιτζιφιές που ακούγεται ότι υπάρχουν αλλά ουδείς είναι βέβαιος. ή σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη που ακόυγεται ότι έπινε όλη μέρα μπάφους και διήγε ένα έκφυλα ομοφυλόφιλο βίο μέχρι που είχε ένα φοβερό ατύχημα (περνώντας κάτω από ένα γρεμιζόμενο διατηρητέο έφαγε γκάργκόυλ στο δόξα πατρί, εξού και το πατρίς θρησκεία κτλ που κυριαρχεί στη μετέπειτα πορία του.) Επίσης ακούγεται ότι ο Κλίντον μετά την ομιλία του πετάχτηκε από το ιντερκοντινένταλ σε παρακείμενο κωλόμπαρο όπου ακούγεται ότι βρήκε παλιούς φίλους. Επίσης ακούγεται εκκλησιαστική μουσική όταν ανοίγω τον φωταγωγό για να εξάγω τη κρεμυδίλα της κουζίνας μου. τέλος δεν ακούγεται τίποτα από τον υπολογιστή μου γιατί απλά στο στάνταρ πακέτο του πισιού δεν συμπεριελαμβανόταν τα ηχεία κάτι που εγώ θεωρούσα δεδομένο και που ο πωλητής θεωρούσα ασήμαντο να αναφερθεί… αυτά είναι όσα ακούγονται, δε θα ήθελα να επεκταθώ στα όσα λέγονται.

Μητσοτακική Ευδαιμονία

Οκτώβριος 4, 2007

φαντάζομαι έχετε πετύχει κάπου το ερωτηματολόγιο του Προυστ (ήτε στο βιβλιοδρόμιο των νέων ήτε κάπου στη μπλογκόσφαιρα καθότι είχε κάνει για μια εποχή καριέρα ως μπλογκοπαίχνιδο) όπου λοιπόν στις τελευταίες ερωτήσεις περιλαμβάνει και το περίφημο «Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;»

 

Αυτόν το καιρό βρίσκομαι σε μια γενικότερη φάση σύγχησης που όμως πολύ περιεκτικά αισθάνομαι ότι θα περιγραφόταν ως Μητσοτακική Ευδαιμονία. Να εξηγηθώ, δείτε τον Επίτιμο… πόσο νηφάλιος και ευτυχισμένος δείχνει όταν όλος ο κόσμος γύρω του καταστρέφεται σταδιακά. Περιβάλεται από ένα σύννεφο γκαντεμιάς αλλά αυτό το ίδιο τον ρίχνει σε μια απόλυτη νιρβάνα. «Τι κι αν παν στραβά τα 7/10 πράγματα που μηχανορραφώντας προετοιμάζω (σκέφτεται ο Μητσοτάκης) είμαι καλά, μπορώ να ακόμα να πίνω αίμα μικρών παιδιών, να τρώω τα εντόσθια τους και να τραγουδώ κρητικές μαντινάδες.» Σε παρόμοια κατάσταση κινούμαι και δρω (εξαιρώντας τα εντόσθια και αντικαθιστώντας τις μαντινάδες με κάτι πιο γκρούβι). Χάνω τον ΟΤΕ χάνω το λεωφορείο, χάνω τα κλειδιά μου, χάνω στροφές εν γένει, αλλά είμαι τίγκα στην αισιοδοξία. Φυσικά αυτό δε θα ήταν καθόλου ανησυχητικό αν δεν είχε και τα ανάλογα side effects. Πχ πριν ξεκινήσω κάποια αποστολή (λέμε τώρα) που έχω αναλάβει να φέρω σε πέρας ξέρω εκ των προτέρων και με μεγάλη σιγουριά ότι όλα θα πανε στραβά, έτσι παρά την φαινομενική μου ευδιαθεσία είμαι καταδικασμένος και αυθυποβλημένος (τα σπάει η λέξη και δε σηκώνω κουβέντα) σε έναν ατέρμονο εγκλωβισμό στην αποτυχία (όχι τόσο τραγικό όσο γράφω, αλλά αν δε δώσω δραματικό τόνο φοβάμαι ότι θα μείνει υπερβολικά αστήριχτος ο βαρύς τίτλος). Επίσης, αν και όχι τόσο σχετικός με την ανωτέρω περιγραφόμενη κατάσταση, αλλά πολύ σχετικος με την γενικότερη σύγχηση που με διακατέχει, είναι ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης μου με τα χρήματα η για την ακρίβεια η δημιουργεία μιας τέτοιας σχέσης που μέχρι τώρα απλά δεν υπήρχε. Στον πρωτογονικό μου εγκέφαλο που έχει μείνει προφανώς στην εποχή της ανταλαγής προϊόντων και τροφοσυλλογής, το κόσνεπτ χρήματα είναι μια μαύρη τρύπα. Η ανάγκη για αυτοσυντήρηση και διαχείρηση ενός ορισμένου μπάτζετ, με έχει φέρει σε τραγικά διλλήματα που συνήθως σχετίζονται με τις σχέσεις ακριβό-φτηνό, απαραίτητο-άχρηστο, συμφέρον-ασύμφορο. Αυτή η ύπουλη διλληματική κατάσταση με χτυπάει σε κρίσιμα σημεία (πχ σούπερμάρκετ) και πραγματικά με τσακίζει. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου άλλοτε βρίσκομαι με χιλιάδες άχρηστα πράγματα, και αμέσως μετά μπαίνω σε ένα mood Σκρουτζ Μακ Ντακ που σε συνδιασμό με την προαναφερθείσα Μητσοτακική Ευδαιμονία μπορεί κάλλιστα να με οδηγήσει σε ένα προστάδιο της παράκρουσης όπου κυβερνάει η μιζέρια και η συγκεκαλυμμένη τσιγκουνιά. (και τώρα να πέσει κι ένα χάπι εντ)

 

 Όλα τ άλλα είναι μια χαρά (πάντα ήμουν φαν των δραματικών μεταστροφών στο φινάλε) (και των παρενθέσεων)!

οι φωτογραφίες από το λύμμα Μητσοτάκης Κωνσταντίνος της φρικηπαίδειας