Μητσοτακική Ευδαιμονία

φαντάζομαι έχετε πετύχει κάπου το ερωτηματολόγιο του Προυστ (ήτε στο βιβλιοδρόμιο των νέων ήτε κάπου στη μπλογκόσφαιρα καθότι είχε κάνει για μια εποχή καριέρα ως μπλογκοπαίχνιδο) όπου λοιπόν στις τελευταίες ερωτήσεις περιλαμβάνει και το περίφημο «Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;»

 

Αυτόν το καιρό βρίσκομαι σε μια γενικότερη φάση σύγχησης που όμως πολύ περιεκτικά αισθάνομαι ότι θα περιγραφόταν ως Μητσοτακική Ευδαιμονία. Να εξηγηθώ, δείτε τον Επίτιμο… πόσο νηφάλιος και ευτυχισμένος δείχνει όταν όλος ο κόσμος γύρω του καταστρέφεται σταδιακά. Περιβάλεται από ένα σύννεφο γκαντεμιάς αλλά αυτό το ίδιο τον ρίχνει σε μια απόλυτη νιρβάνα. «Τι κι αν παν στραβά τα 7/10 πράγματα που μηχανορραφώντας προετοιμάζω (σκέφτεται ο Μητσοτάκης) είμαι καλά, μπορώ να ακόμα να πίνω αίμα μικρών παιδιών, να τρώω τα εντόσθια τους και να τραγουδώ κρητικές μαντινάδες.» Σε παρόμοια κατάσταση κινούμαι και δρω (εξαιρώντας τα εντόσθια και αντικαθιστώντας τις μαντινάδες με κάτι πιο γκρούβι). Χάνω τον ΟΤΕ χάνω το λεωφορείο, χάνω τα κλειδιά μου, χάνω στροφές εν γένει, αλλά είμαι τίγκα στην αισιοδοξία. Φυσικά αυτό δε θα ήταν καθόλου ανησυχητικό αν δεν είχε και τα ανάλογα side effects. Πχ πριν ξεκινήσω κάποια αποστολή (λέμε τώρα) που έχω αναλάβει να φέρω σε πέρας ξέρω εκ των προτέρων και με μεγάλη σιγουριά ότι όλα θα πανε στραβά, έτσι παρά την φαινομενική μου ευδιαθεσία είμαι καταδικασμένος και αυθυποβλημένος (τα σπάει η λέξη και δε σηκώνω κουβέντα) σε έναν ατέρμονο εγκλωβισμό στην αποτυχία (όχι τόσο τραγικό όσο γράφω, αλλά αν δε δώσω δραματικό τόνο φοβάμαι ότι θα μείνει υπερβολικά αστήριχτος ο βαρύς τίτλος). Επίσης, αν και όχι τόσο σχετικός με την ανωτέρω περιγραφόμενη κατάσταση, αλλά πολύ σχετικος με την γενικότερη σύγχηση που με διακατέχει, είναι ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης μου με τα χρήματα η για την ακρίβεια η δημιουργεία μιας τέτοιας σχέσης που μέχρι τώρα απλά δεν υπήρχε. Στον πρωτογονικό μου εγκέφαλο που έχει μείνει προφανώς στην εποχή της ανταλαγής προϊόντων και τροφοσυλλογής, το κόσνεπτ χρήματα είναι μια μαύρη τρύπα. Η ανάγκη για αυτοσυντήρηση και διαχείρηση ενός ορισμένου μπάτζετ, με έχει φέρει σε τραγικά διλλήματα που συνήθως σχετίζονται με τις σχέσεις ακριβό-φτηνό, απαραίτητο-άχρηστο, συμφέρον-ασύμφορο. Αυτή η ύπουλη διλληματική κατάσταση με χτυπάει σε κρίσιμα σημεία (πχ σούπερμάρκετ) και πραγματικά με τσακίζει. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου άλλοτε βρίσκομαι με χιλιάδες άχρηστα πράγματα, και αμέσως μετά μπαίνω σε ένα mood Σκρουτζ Μακ Ντακ που σε συνδιασμό με την προαναφερθείσα Μητσοτακική Ευδαιμονία μπορεί κάλλιστα να με οδηγήσει σε ένα προστάδιο της παράκρουσης όπου κυβερνάει η μιζέρια και η συγκεκαλυμμένη τσιγκουνιά. (και τώρα να πέσει κι ένα χάπι εντ)

 

 Όλα τ άλλα είναι μια χαρά (πάντα ήμουν φαν των δραματικών μεταστροφών στο φινάλε) (και των παρενθέσεων)!

οι φωτογραφίες από το λύμμα Μητσοτάκης Κωνσταντίνος της φρικηπαίδειας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: