Archive for Μαΐου 2008

ραδιοκύμματα

Μαΐου 26, 2008

μου στέλνονται μυστηριώδη ραδιοκύμματα από διαφόρους πλανήτες. καθηλώνομαι, είναι αυτή η ζέστη, και ο ήλιος και οι υποχρεώσεις. βαριέμαι αλύπητα. αν βαριόμουν λίγο ακόμη θα χα πέσει σε κώμα (που λέει κι ο γκάρφιλντ). αν βαριέσαι τόσο μπορούν να συμβούν διάφορα κακά πάνω σου. όπως να βαριέσαι να ανασάνεις και να σκάσεις, η να βαριέσαι να φας. τα λεφτά τελειώνουν με ανεξήγητο ρυθμό. είναι η ζέστη. εξατμίζονται ευρώ τα παίρνει ο αέρας και βρέχει λεφτά στα βόρια προάστια. απλώνει μπουγάδα η Γιάννα αγγελοπούλου και γίνονται τα συνολάκια της σκατά, τρέχουν μετά κέρματα απ τα μπατζάκια κάτι που δεν είναι καθόλου σικ (sick). προσπαθώ να αυτυποβληθώ στη δράση, στην ενεργητικότητα στη χαρά της ζωής. μάταιο. κοιτάω την οθόνη. την ανανεώνω μπας και δω τίποτα καινούργιο. στατικότις. στατικότις και ραδιοκύμματα βαρεμάρας.

Advertisements

μήπως πεινάς, και τι να φας

Μαΐου 22, 2008

όταν αποφασίζει ότι δε θα παραγγείλεις. μεγάλη απόφαση. καθοριστική. ανοίγω το ψυγείο και με πιάνει για άλλη μια φορά θλίψη. Βγάζω δύο αυγά που αν είχαν εκκολαφθεί τώρα θα τανε κότες στη Γ ηλικία με ζουμί μπόλικο. βγάζω κι ένα κουτάκι με τριμμένο τυρί που είχε έρθει μαζί με μια ελεεινή μακαρονάδα από τη πίτσα φαν. Επίσης υπάρχουν 4 φέτες ψωμί για τοστ ολικής αλέσεως. σκέφτομαι εντατικά. βγάζω πιάτα. ανακατεύω αυγά τυρί μουστάρδα και σκορδόσκονη (άσχετο υλικό, που ανεξήγητα μου φάνηκε καλή ιδέα). παπαρώνω τις φέτες, τις κάνω ζεύγη κι ανάμεσά τους χώνω από μια φέτα τυριού. στο τηγάνι αγωνίζομαι για να μην κολλήσουν. όταν έχουν ψηθεί έχουν ένα δυσοίωνο πρασινοπό χρώμα. παίρνω βαθιά ανάσα κι αρχίζω να τρώω. όχι σκατά όπως θα περίμενε κανείς. ούτε κι ωραία. ουδέτερα αλλά εδώδιμα. στις τελευταίες μπουκιές μου ψιλοέρχεται να ξεράσω αλλά όλα οκ. Μετά ξανακοιτάω στο ψυγείο για επιδόρπιο. Υπάρχει μισός ανανάς. α όλα κι όλα μπορεί να μας λείπουν τα βασικά και τα στοιχειώδη αλλά ο ανανάς είναι πάντα εκεί, κραταιός, δίνει το παρόν στις δύσκολες μέρες του Μάη. γαμώ το Μάη του 68. τρώω όλο το μισό ανανά με λύσα. έχει απολιθωθεί αλλά δε δίνω ιδιαίτερη σημασία, όπως έχετε καταλάβει έχω πάψει να μαι ιδιαίτερα εκλεκτικός με τα φαγητά. τώρα τα δόντια μου είναι γεμάτα με ίνες ανανά. ότι κι αν κάνω έχουν ριζώσει. Ανάθεμα τον μιλόσεβιτς, τώρα τι θα κάνω με τον ανανά στα δόντια, τη σκορδόσκονη στο φάρυγγα και έναν τόμο πανεπιστημιακό να με περιμένει στον γκρανκούλα (ΙΚΕΑ καναπέ). θα κάνω τη καρδιά μου αμίαντο θα προσευχηθώ στη παναγιά την ανανοκρατούσα και όλα θα πάν καλά. ΝΟΤ. Ανήν

αλήτες γείτονες

Μαΐου 21, 2008

αυτή/αυτός που μαγειρεύει γιουβετσάκι κι έχει εξαπολύσει τα μόρια του από τον φωταγωγό διαμέσου του μπάνιου μου μέσα στα ρουθούνια μου, παρακαλείται όπως φέρει μια μερίδα φαγητό κι απεδώ.

ινκρεντίμπιλε αουντίτου

Μαΐου 20, 2008

μία εκπομπή χωρίς στραγάλια βία και σεξ

http://www.radiobubble.gr/el/spinachpope1

(ναι ναι, μπουκώνει το μικρόφωνο)

είναι κάτι μέρες

Μαΐου 19, 2008

δες ας πούμε σήμερα. ο καιρός είναι μέτριος, η διάθεση είναι μέτρια. η μουσική είναι καλή, ο καφές καταπληκτικός, αλλά το μόνο που θες να κάνεις είναι να μη κάνεις τίποτα. να πέσεις σαν μπόγος στο κρεβάτι και να μη κουνηθείς για τίποτα. αλλά έχεις και κάτι που πρέπει να γίνει, και αποφασίζεις να το κάνεις αλλά στη πραγματικότητα χαζεύεις στο νετ, και φαντάζεσαι διάφορα άσχετα, και διυλίζει όλα τα θέματα αλλά αρνείσαι πεισματικά να κάνεις αυτό που χρειάζεται. επίσης αρνείσαι να πέσεις στο κρεβάτι. τώρα που το λες θα πέσω.

βήματα προς την κοινωνική καταξίωση

Μαΐου 19, 2008

σήμερα επιτέλους μετά από μήνες σιωπής, ο έγχρωμος πορτιέρης του στριπτιζαδίκου της γειτονιάς μου με χαιρέτησε εγκαρδίως. οι κοινωνικές σχέσεις με τους γείτονες είναι νευραλγικής σημασίας για την συγκρότηση ενός υγειούς κοινωνικού ιστού. δυστυχώς οι τρανσέξουαλ δεν είναι καθόλου φιλικές κι έτσι είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες σ αυτόν το κυριούλη. δε με απογοήτευσε.

αλκοόλ και ηρεμιστικά

Μαΐου 16, 2008

χιονίζει ορόφους

Μαΐου 16, 2008

απ όλα τα πράγματα στο φέηςμπουκ πιο πολύ με ενοχλεί που χω κολήσει μ ένα παιχνίδι σκοπός του οποίου είναι να χτίζεις έναν ψηλό ουρανοξύστη. κάθομαι τώρα προχωρημένη ώρα, να πετάω ορόφους με έναν ανισόρροπο γερανό. το παιχνίδι δε είναι τράηαλ, ούτε καν ένα κανονικό παιχνίδι της προκοπής. έχτισα μια φορά ένα πύργο 97 ορόφων, ίσα ίσα να περάσω τον αδερφό μου που επίσης έχει εθιστεί με την μαλακία (δε θέλει πολύ). γαμώτο πάρε τα δεδομένα και τις διαστάσεις των γενετικών μου και μετά άσε με ήσυχο. δε θέλω να χάνω τον ωραιότατο βραδυνό μου ύπνο πετώντας τουβλάκια.

η πεποίθηση του εαυτού (αν διαβάζεις Κοέλιο στα εφηβικά σου χρόνια τέτοια γράφεις, άστοδιάλο ευτυχώς το διαβάζουν δυοτρεις τομπλογκ)

Μαΐου 15, 2008

αν και μιλάει για τα δικά μου στοιχιώδη ψυχικά σωματίδια συνίσταται σε σταγόνες σπέρματος των γύρω μου. όταν ο γράφων και ο όποιοςδήποτε κύριος κυρία η δεσποινίς δεν προσκολάται στις γύρω του σπερματοκάνουλες τότε είναι ελέυθερος να παλινδρομήσει όπως και να κάνει βήματα μπρος πίσω πάνω κάτω. ένα πολύ ψηλό βήμα μπορεί να του δώσει αίσθηση μεγάλη ελευθερίας αν και το άνυδρο κλίμμα των αστρικών λυμμάτων θα τον αναγκάσει αργά η γρήγορα να προσγειωθεί πίσω, η να αποδεσμευτεί δια παντός ευλογούντες τον Κύριο υμνούμε την ανάσταση Αυτού. στις συχνότατες περιπτώσεις που η κάνουλες είναι πολύ κοντά σε ζωτικά μας όργανα η κινήσεις μας περιορίζονται και στρέφονται γύρω απο αυτές. όσο περισσότερες οι κάνουλες που έχουν εισωρήσει μέσα μας τόσο η κινήσεις μας μπαίνουν σε τροχιά. σε τροχιά γύρω από τον εαυτό μας η πεποίθηση σταθεροποιείται αλλά εξαρτάται άμεσα από την τροφοδότηση των κολλημάτων μας. όταν οι κάνουλες στις οποίες έχουμε προσκοληθεί αρχίζουν να δένουν φιόγκους και κόμπους στα μαλλιά μας τότε το σύστημα γαμιέται. επειδή έχουμε ξεχάσει το άλμα, τότε το πράγμα γαμιέται.

λεκές από γυμνοσάλιαγκα.

Μαΐου 9, 2008

τώρα που διαβάζουν το μπλογκ δυο τρεις μπορώ να μιλάω γι αυτούς τους λεκέδες. όταν κάθισα πάνω του, ειλικρινά δεν το ήθελα. Ούτε γι αυτόν ούτε για εμένα. δεν καθόταν στον παρακείμενο λόφο του Στρέφη όπου θα ‘χε μπόλικο γρασίδι, συχνά πυκνά μπιμπλίκια, και υπολείμματα σκληρών ναρκωτικών για τις δύσκολες μέρες. Προτίμησε να κατεβεί στη πόλη. Η συνάντηση με τον κώλο μου ήταν μοιραία. έμεινε ένας πράσινος λεκές για να το θυμίζει κι ένα κιλομπάητ κακού κάρμα στο παντελόνι.