μήπως πεινάς, και τι να φας

όταν αποφασίζει ότι δε θα παραγγείλεις. μεγάλη απόφαση. καθοριστική. ανοίγω το ψυγείο και με πιάνει για άλλη μια φορά θλίψη. Βγάζω δύο αυγά που αν είχαν εκκολαφθεί τώρα θα τανε κότες στη Γ ηλικία με ζουμί μπόλικο. βγάζω κι ένα κουτάκι με τριμμένο τυρί που είχε έρθει μαζί με μια ελεεινή μακαρονάδα από τη πίτσα φαν. Επίσης υπάρχουν 4 φέτες ψωμί για τοστ ολικής αλέσεως. σκέφτομαι εντατικά. βγάζω πιάτα. ανακατεύω αυγά τυρί μουστάρδα και σκορδόσκονη (άσχετο υλικό, που ανεξήγητα μου φάνηκε καλή ιδέα). παπαρώνω τις φέτες, τις κάνω ζεύγη κι ανάμεσά τους χώνω από μια φέτα τυριού. στο τηγάνι αγωνίζομαι για να μην κολλήσουν. όταν έχουν ψηθεί έχουν ένα δυσοίωνο πρασινοπό χρώμα. παίρνω βαθιά ανάσα κι αρχίζω να τρώω. όχι σκατά όπως θα περίμενε κανείς. ούτε κι ωραία. ουδέτερα αλλά εδώδιμα. στις τελευταίες μπουκιές μου ψιλοέρχεται να ξεράσω αλλά όλα οκ. Μετά ξανακοιτάω στο ψυγείο για επιδόρπιο. Υπάρχει μισός ανανάς. α όλα κι όλα μπορεί να μας λείπουν τα βασικά και τα στοιχειώδη αλλά ο ανανάς είναι πάντα εκεί, κραταιός, δίνει το παρόν στις δύσκολες μέρες του Μάη. γαμώ το Μάη του 68. τρώω όλο το μισό ανανά με λύσα. έχει απολιθωθεί αλλά δε δίνω ιδιαίτερη σημασία, όπως έχετε καταλάβει έχω πάψει να μαι ιδιαίτερα εκλεκτικός με τα φαγητά. τώρα τα δόντια μου είναι γεμάτα με ίνες ανανά. ότι κι αν κάνω έχουν ριζώσει. Ανάθεμα τον μιλόσεβιτς, τώρα τι θα κάνω με τον ανανά στα δόντια, τη σκορδόσκονη στο φάρυγγα και έναν τόμο πανεπιστημιακό να με περιμένει στον γκρανκούλα (ΙΚΕΑ καναπέ). θα κάνω τη καρδιά μου αμίαντο θα προσευχηθώ στη παναγιά την ανανοκρατούσα και όλα θα πάν καλά. ΝΟΤ. Ανήν

Advertisements

7 Σχόλια to “μήπως πεινάς, και τι να φας”

  1. Sanity Loss Era Says:

    Να ξερες ποσο σε νιωθω… Και αντε πες τα υλικα να φτιαξεις κατι τα ‘χεις.. Καθαρα τηγανια κ κατσαρολες που να βρεις?

  2. Θρώγκος Says:

    Ααχ, φοιτητικές ιστορίες, όταν θυμάμαι κι εγώ τα φοιτητικά μου χρόνια…τις λεμονίτες με την Ντέσσυ στον Κόμη και τα εκμέκ παγωτό στη Χαρά που έκαναν εκατό δραχμές…

  3. Phevos Says:

    η Χαρά είναι σκατά όση ρουστίκ αχνη κι αν της ρίξεις, κι ότι κι αν λέει γι αυτή η Βάσια Τζανακάρη

  4. μύγα από τα ίδια Says:

    Κοίτα, να σου πω, επειδή στη ζωή όλα είναι σχετικά, το χειμώνα με τον παγετό που πάγωσαν οι σωληνώσεις τελείως και δεν είχα νερό δυο μέρες, θα είχα πηδήξει απ’ το παράθυρο αν σηκωνόμουν το πρωί και δεν ξέθαβα δυο μπουκάλια νερό που είχαν ξεμείνει στο ψυγείο από τις πυρκαγιές του Αυγούστου. Πώς θα έφτιαχνα αλλιώς καφέ που ήταν όλα γεμάτα χιόνι και γλιστρούσαν και δεν μπορούσα να πάω στο σούπερ μάρκετ; Έπινα τον καφέ μου λοιπόν και σκεφτόμουν, ήμουν ακραία αμελής ή ακραία προνοητική, αφού τελικά είχα προβλέψει για εκείνον τον καφέ εκείνο το πρωινό του παγετού από τις μέρες του Αυγούστου; Ήταν μια στιγμή συναρπαστική, όπου τα άκρα συναντήθηκαν κι εγώ έπινα καφέ. Αυτά.

  5. ou ming Says:

    Επίσης ξέμεινε το όνομα «μύγα από τα ίδια» από το προηγούμενο σχόλιο. Κάπου θα μου χρησιμεύσει κι αυτό του χρόνου.

  6. λολιτα Says:

    ποσο σε νιωθω…

  7. νικολάκι Says:

    εγω εχω μια απλη απορια:
    γιατι οχι ομελετα με τυρι και σκορδο, συνοδευμενη με ψωμια;
    ή μηπως ειμαι ακραια πεζη και ανευ φαντασιας…;

    αλλά ο ανανάς ανανάς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: