Archive for Ιουνίου 2008

απλά

Ιουνίου 27, 2008

9 + 10 + 11 + 12 = 13 + 14 + 15

Advertisements

τυφλώθηκα

Ιουνίου 26, 2008

αλήθεια

η φυγή

Ιουνίου 25, 2008

-κύριε Μάουρο πείτε καλημέρα στα τοξικά σας ένστικτα. Μετά από πολύμηνη ωρίμανση έχουν πια καταστεί έτοιμα για κατανάλωση. τα βαρέλια έχουν ήδη ανοιχτεί.

-κοιτάξτε κύριε Εστραγκόν. όταν φτάνει αυτή η στιγμή, που περιθώριο δεν υπάρχει αναβολής. τότε σκεφτόμαστε σοβαρά τη λύση της φυγής

-Ah bon? κι αυτό το κάνετε πάντα?

-Πάντα

-Και είναι εφικτό?

-το κάνουμε εφικτό

-Κι είναι λύση?

-Βεβαίως

-Διαφωνώ

-Ε τότε να καθίσετε να λουστείτε τα σκατά μόνος σας, εγώ αποχωρώ και δεν εμπλέκομαι.

αυτός ο κύριος Πάτρικ Γουότσον πολύ κλαψομούνης όμως, μου το γάμησε το ποστ

ο πανικός

Ιουνίου 24, 2008

οι κόρες διαστέλλονται επίπονα. κάτι ορμονικό πήγε λάθος, κάποιες έχυσε το νευροδιαβιβαστή που ευθύνεται για την τζαζ μουσική, κάποιος λέρωσε το σεντόνι με ταϊλανδέζικο χυμό από φρούτα του πάθους. Ο Γιουνγκ μου λέει κάτι ακατανόητες μπούρδες για τη συγχρονικότητα αλλά εγώ δε μπορώ να τον προσέξω.

για τη διαδικασία της προσοχής προυποτίθεται μια ικανοποιητική παροχή οξυγόνου. αδύνατη η αναπνοή εκεί έξω τη σήμερον ημέρα. κυρίες και κύριοι τώρα τρέχουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε. ο κύριος στο μετρό με συμβουλεύει να μη κουνάω το πόδι μου νευρικά. Θέλω να του χώσω μπουνιά. επιμένει. επιλέγω να μη ακούσω μπλοκάροντας τον με κουφές σκέψεις.

σκέφτομαι να πάω στο σταθμό Λαρίσης και να πάω στο διάολο (μετά τον παλαιοφάρσαλο δυο στάσεις, or something).

αν ήμουν σαπουνόπερα θα πήγαινα στο Λονδίνο για «να σκεφτώ». δεν είμαι και καταλήγω σε κρεπερί της γειτονιάς. εικετεύω να μη μου βάλει πάλει δύο κιλά σοκολάτα. Πρέπει να με λυπήθηκε τόσο σπαρακτικά που το πα, αλλά φευ δε με υπάκουσε. Πάλι σκατά είναι το στομάχι μου. Τρέφομαι με σκατά. (ουαου είμαστε ότι τρώμε) Δε μπαίνουν τα σωστά αμινοξέα απ τη διατροφή, γι αυτό να δεις δε μπορώ να παράγω χαρά-ευτυχία-ευεξία-και-στα-δικά-σας.

Θα πάρω ΚΝΟΡ ΒΙ που είναι για το πούτσο η γεύση σου, και όταν τα πιεις παθαίνεις μια τρελή γνωστική ασυμφωνία λέγοντας «πίεσα τον εαυτό μου να πιει αυτό το ξέρασμα, δε μπορεί να μη κάνει καλό στον γαμημένο τον οργανισμό».με τέτοιες παραγωγικές σκέψεις περνάει η ώρα.

το ΙΚΕΑ σφαιρικό φωτιστικό κουνιέται που και που χωρίς ιδαίτερο λόγο κι εγώ βαριέμαι θανάσιμα χωρίς κανένα πανικό πια και με μια διάχυτη αίσθηση απογοήτευσης που μυρίζει ταϊλανδέζικη καβουρόψυχα.

εκκρεμές

Ιουνίου 22, 2008

το μεσημέρι μπορεί να μου προκαλέσει παραφροσύνη. αφού φάω μπαίνω στο πρώτο τυχαίο τρόλευ. είναι κυριακή και είναι άδειο. έχω πάρει μια freeSunday και ξεφυλίζω κάτω απ’ τον καυλωτικό κλιματισμό. τη περίμενα χειρότερη είναι συμπαθής (όχι μια extended, citypress). περνάν οι στάσεις βαριέμαι, το κλιματιστικό με νταγκλιάζει. Λίγη βαρεμάρα ακόμη και φτάνω στο Σταθμό Λαρίσης. πέρασε ο δρόμος και δε κατάλαβα πολλά. Χρειάζομαι ένα παγωτό. αυτό της Δέλτα με τα κούκιζ λειτουργεί σε στιγμές ανάγκης. και μια κυριακάτικη ελευθεροτυπία για τον γυρισμό. το μετρό είναι εφιαλτικά ζεστό. Στο σύνταγμα λέω να πάρω τραμ. Είναι κι αυτό άδειο και δροσερό. ότι πρέπει. Αρχίζω να διαβάζω τα ένθετα. Περνάω τη στάση του σπιτιού μου και συνεχίζω ακάθεκτος. Η εφημερίδα δε τελειώνει με τίποτα. Διασχίζω τη Νέα σμύρνη. Σταματάω. άλλο ένα παγωτό. Τηλέφωνο και ανακατεύθυνση προς εξάρχεια. Λεωφορείο, αυτή τη φορά πιο στριμωγμένα. Δεν είχα εισητήριο. αυτές οι άχρηστες διαδρομές στη πόλη έτσι κι αλλιώς δε πρέπει να κοστίζουν κάτι. όταν πια επιστρέφω στο σπίτι νιώθω σαν ένα αστικό εκρεμμές.

ξέρετε γιατί τα λέω όλα αυτα.

γράφω αύριο και δεν άγγιξα βιβλίο

οπορτουνισμός

Ιουνίου 21, 2008

συνεχίζοντας στο multimedia κλίμα των τελευταίων ημερών ένα κλασσικό δείγμα αμερικανού οπορτουνιστή

πράγματα που δεν περιμένεις να συμβούν ενώ κάνεις μια σοβαρή ομιλία

Ιουνίου 20, 2008

να σε διακόψει ένα ιπτάμενο πέος

λοιπόν

Ιουνίου 20, 2008

όποιον ξαναπιάσω να μασουλάει το ντεκόρ του μπλογκ θα τον γαμήσω

κι αυτό το ύφος σε μένα δε περνάει

το πρόβλημα δεν είναι ότι θα φας σκατά

Ιουνίου 20, 2008

αλλά ότι θα τα φας με φόρα και απροειδοποίητα

μια εκπομπή για το έπιπλο και τη διακόσμηση

Ιουνίου 18, 2008

τα σπίτια ως γνωστόν σπάνια υπακούν στους νόμους της φυσικής και της λογικής.

όταν τα υλικά τους θέλουν να διασταλλούν λόγω της κραυγαλέας ζεύστης τα ίδια αρχίζουν και μπάζουν γίνονται κουτιά, πιέζουν με τους τοίχους τους έρημους ενοίκους. νιώθω το ταβάνι να κολλάει στους ώμους μου. Το χειμώνα αντίστοιχα γίνονται απέρατα, δυσκολεύεσαι να βρεις μια ζεστή απόμερη γωνία.

επίσης έχουν μια φοβερή δύναμη να αυξομειώνουν τη βαρύτητα. Κάτι μέρες το πάτωμα σε τραβάει με βία μέχρι να γίνεις χαλκομανία στο παρκέ. Άλλες φορές δε μπορείς να περπατήσεις καν γιατί έχεις ανυψωθεί και βρίσκεσαι να χαιρετάς αστέρια και ΙΚΕΑ μεγάλα στρογγυλά χάρτινα φωτιστικά.

κάτι μαγικά κουτιά ειδικά φτιαγμένα για δύσκολα στην ερμηνεία τρικ. Βάζεις λίγη ζέστη. λίγη άπνοια. έναν άνθρωπο. βγάζεις ένα περίεργο όνειρο, βίδες και σκόνη.

το υπέρτατο παιχνίδι που μπορεί να παίξει ένα σπίτι εντοπίζεται στην εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα. εκεί μπορείς πλέον να πιστείς ότι υπάρχει κάτι ύποπτο καθώς ο χώρος όχι μόνο αλλάζει αλλά το κάνει και με έναν ενοχλητικά έντονο χώρο. Τραβάει σκιές όπου εμποδίζουν. επιμηκύνει τις γραμμές των επίπλων, αλλάζει μυρωδιά. κουνάει νευρικά τις πόρτες.

για το τέλος άφησα το πλέον εξηγήσιμο και συνηθισμένο. οι ομιλίες του σπιτιού. Τα στοιχιωμένα σπίτια που μουρμουράν απ τους σωλήνες τους, τα σαρκαστικά φουτουριστικά σπίτια που κοροϊδεύουν τις ρομαντικές σκέψεις των ιδιοκτητών τους και τους κάνουν να αισθάνονται εντελώς βλάκες, τα σπίτια που είναι σκατά και μοιρολογούν στα καταπονημένα αυτιά δυστυχών ενοίκων. τα σπίτια χωρίς μνήμη που ξερνούν σωμόν τσιτάτα του πάολο Κοέλο, τα σπίτια που σιγοτραγουδούν αμέσως μετά την λήξη ενός σύντομου αλλά περιεκτικού οργασμού.