Archive for Δεκέμβριος 2008

τα όμορφα οικογενειακά δείπνα.

Δεκέμβριος 27, 2008

φέτος τα οικογενειακά δείπνα ανά την επικράτεια έχουν θέμα. μπουμπλε μπούμπλε επισόδεια (με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη). αργά ή γρήγορα μετά τα τι κάνετε, κάνα αγόρι/κορίτσι παίζει, αχ τη ωραίο το ανακαινισμένο μπάνιο σας, να μου δώσεις συνταγή για τη παστουρμαδόπιτα/γέμιση γαλοπούλας/κουραμπιέ ολικής, θα πέσει ακριβώς στο κρίσιμο σημείο που το πρώτο μπουκάλι κρασί έχει αρχίσει να νιώθει ένα υπαρξιακό κενό. μπόνους: τραπέζι σε επαρχία ως φοιτητής στην Αθήνα έχω εξέχουσα θέση ανταποκριτή.

1η στρατηγική Χριστόδουλου.  εεε έλειπα στο εξωτερικο/πήγα εκεί είδα αυτά.. ναι πολύ ωραία εκεί Ευρώπη άλλο πράμμα δε πετάνε σκουπίδια και σταματάνε στις διαβάσεις και όλα πολύ φθηνά ΚΙ Ο ΚΑΦΕΣ 1 ΕΥΡΩ, τσκ τσκ. Χρήσιμη στρατηγική όταν οι δυνάμεις του τραπεζιού έχουν ανιψούδια και παιδιά που είναι στην αστυνομία και είναι ΜΙΑ ΧΑΡΑ παιδιά. Και γύρω  είναι πλειοψηφικά απολιτίκ πενηντάρηδες (οι γυναίκες με παρεμφερές μαλί ΟΛΕΣ) που ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία επειδή έτσι είναι ρε παιδί μου η ζωή τους κι η υπάρξή τους κι όλη τους η κοσμοθεωρία, τι εννοείς, δε ξέρω μη μου χώνεσαι γιατί το Πασοκ ήταν χειρότερο και μας βύθισε στο έρεβος και εμείς εδώ στη βόρεια ελλάδα επωφελειθήκαμε από τους Καραμανλήδες (αλλά αυτά στα δικά μας τα τραπέζια φέρνουν θύελες γιατί ο μπαμπάς παίρνει το ύφος, Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΣ ΣΑΣ ΕΚΑΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ) και κάπου εκεί μπουκώνομαι να φαω γρήγορα να τη κάνω.  Ε σ’ αυτό το τραπέζι όσο λιγότερα λες τόσο καλύτερα. Ασε που κατά τραγική ειρωνία της τύχης αυτά τα τραπέζια συνήθως γίνονται παράλληλα με τρομακτικά χάνγκόβερ γιορτινής εξόδου προηγούμενης νύχτας που ήπιες τον κώλο σου και τραγούδησες κάτι πολύ γαβγηστερό που δε πολύθυμάσαι αλλά υποσεινήδητα κρύβεται και περιμένει την επόμενη φορά που θα γεμίσει αλκοόλ ο εγκέφαλος για να το σιγομουρμουρίσεις με νταλκά. γενικά δλδ καμία διάθεση για καμία συζήτηση.

2η Στάση. Εντοπίζεις  τον πιο συντηριτικό που είναι και μαλάκας και δεν τον συμπαθεί κανείς στο τραπέζι, τον κάνεις στόχο, τον ιντριγκάρεις μεχρι να πει τη μαλακία του και να αρχίσουν να τον κράζουν όλοι, μέχρι κι οι ήσυχες κυρίες που γενικά δε κράζουν αλλά λίγο το κρασί λίγο το μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι των ημερών ξεπετιούνται. Κρατάει ώρα η διαδικάσια αυτή και έχει μεγάλο φαν φάκτορ. Για έξτρα απόλαυση και  με λίγο μεγαλύτερο δείκτη δυσκολίας αλλά εξίσου απολαυστικό. Βρίσκεις στη συνέχεια τον πιο «ανοιχτόμυαλο» (είναι ο θείος που θα λέει «τα παιδιά έχουν δίκιο»). Αρχίζεις να του τη λες, συνθήματα αναρχικά πάντα τον κάνουν αλειφή. Τον φέρνεις στα όρια της ανοιχτομυαλιάς του (πολύ γρήγορα βρίσκονται) οι άλλοι σιγά σιγά αρχίζουν άσχετες συζητήσεις γιατί βαριούνται, ο θείος λέει: «εντάξει κι εσείς δίκιο έχετε αλλά… και μπαίνει μετά από λίγα λεπτά περίσκεψης στη συζήτηση για τα ταξίδια που έχουν ανοίξει οι μετριοπαθείς θείες δύο καρέκλες πιο ‘κει σε μία ύστατη προσπάθεια να επιδείξει πόσο ταξίδεψε και πόσο ΡΟΚ τύπος είναι γαμώτο να μη του χωνόμαστε τόσο, να καταλάβουμε ότι είναι ΣΑΝ κι εμάς. καλός θα ναι μωρέ αλλά όσο πλάκα έχει να τη μπαίνεις σε ΣΥΡΙΖίτη πενηντάρη δε θα βρεις αλλού τέτοιες μέρες.

Advertisements

τα τρένα είναι κομάτια από κέηκ

Δεκέμβριος 22, 2008

μετά από 24ώρες Αθήνα-Βελιγράδι (+2 Βελιγράδι-Νόβι Σαντ) και 12 ώρες Βελιγράδι-Λιουμπλιάνα, η Αθήνα Θεσαλλονική πέρασε ανώδυνα. Στον γλυκό ύπνο ίσως συνέβαλαν τα χημικά τα οποία είχαν κατακάτσει στο μπουφάν που χρησιμοποίησα για μαξιλάρι.  Αν κι η διαδρομή δεν ήταν κουραστική η αποχώρηση ήταν κάπως βαριά για το στομάχι.

να τρως

Δεκέμβριος 22, 2008

να αντικαθιστάς κάθε είδους συναισθηματική απόκριση με μάσημα κατάπωση και γλωσσικές παλλινδρομήσεις. όπως όταν καταπίνεις τα άσχημα νέα, κι όταν ροκανίζεις τον χρόνο. όπως όταν τρως σκατά.

μερα culpa

Δεκέμβριος 18, 2008

περνάνε οι μέρες και δεν έχω κάνει ένα ποστ. Όταν πυροβολήθηκε ο Αλέξης βρισκομουν στη Λιουμπλιάνα, το ίδιο και τις επόμενες ημέρες. Συγκεχημένα νέα, μαλακίες συζητήσεις με τους άλλους έλληνες. Σπασμένο τηλέφωνο εν ολίγοις. Είναι περίεργη η επαναφορά στην αθήνα. να περνάς απ τη μεσολογγείου ξερω γω και να ναι κάτι σαν μνημείο. και σε γενική συνέλευση σχολής να περνάει το πλαίσιο της ΔΑΠ (γαμώ τη μαλακία μας). και ο καιρός να είναι περίεργος. κι ο κόσμος στο ζόναρ’ς να πίνει καφέ την ώρα της πορίας με συνοδεία βιολιών πετρών, κόκκινης μπογιάς, και συνθημάτων ειδικά αφιερωμένων (ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥ ΑΠ ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΣΟΥ)