Archive for Απρίλιος 2009

οι γνωστοί άγνωστοι.

Απρίλιος 17, 2009

όταν ένα έθιμο το δείχνουν στις ειδήσεις και στα ταξιδιωτικά αλτέρνατιβ προγράμματα έχει περάσει στη σφαίρα το φολκλορ. κακό μάλλον. στη μικρή μας πόλη υπάρχει ένα έθιμο για το οποίο δε μιλάει κανείς, ούτε τα τοπικά μέσα, και με μια μικρή αναζήτηση δε βρήκα μάλιστα καμία σχετική αναφορά ούτε στο νετ. είμαι σίγουρος ότι κάποιοι συμπολίτες δε το χουν καν ακουστά. Κάθε μεγάλη πέμπτη αργά το βράδυ, περνάν από της γειτονιές ομάδες παιδιών που σπαν γλάστρες. πρόσεξέ το, περνάνε παίρνουν τις γλάστρες απ τις αυλές και τις σπαν με εντυπωσιακούς τρόπους στους δρόμους. Το έθιμο ξεκινάει στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα (αν κι έχω επιφυλάξεις γι αυτό). Σύμφωνα με τη μάνα μου ήρθε σαν χουλιγκάνικη εξέλιξη του παλαιότερου εθίμου που ήθελε τα παιδιά να μαζεύουν λουλούδια για τον επιτάφιο (η επιρροή απ το αντίστοιχο κερκυραϊκό έθιμο όπου σπάνε κανάτια είναι προφανής). Δε ξέρω πως διάολο έγινε αυτή η εξέλιξη, μπορώ να φανταστώ όμως πως έγινε δημοφιλές το σπορ. Έητηζ Αλητεία επαρχιακής πόλης δικέ μου! σπάμε γλάστρες και μετά αράζουμε στη πλατεία. χεχ δε ξέρω μου φαίνεται ότι μετά από τόσα χρόνια θα μπορούσε να υπάρχει μια σχετική ενσωμάτωση, να αφήνουν πχ σε κάθε σπίτι μια γλάστρα έξω απ την αυλή, να τις σπαν παιδιά πολιτιστικών συλλόγων με συνοδεία πασχαλινών τραγουδιών και κάμερες καμμένων τοπικών ραδιοσταθμών. και το άλλο πρωί να μάζευε τα κομμάτια του ορυμαγδού ο δήμος. αλλά εδώ και μια δεκαετία συμβαίνει ένας καταπληκτικός πόλεμος οχυρωμάτων. Οι γιαγιάδες ταμπουρώνονται ετοιμοπόλεμες (αλλά πάντα κοιμούνται πριν καταφέρουν να προφυλάξουν τα ζουμπούλια τους), και τα «τσογλάνια» έχοντας εκ φύσεως άριστες γνώσεις τακτικών ανταρτοπολέμου καταφέρνουν καίρια πλήγματα. το αποτέλεσμα χθες το βράδυ όταν γυρνούσα στο σπίτι ήταν μια εικόνα μικρής (μικρότερης από άλλες χρονιές) καταστροφής.  Έχει πλάκα όταν ακούς τους μεγαλύτερους να μιλάν για τις επιδρομές. Λεν για τους μικρούς (και τους όχι και τόσο μικρούς) βανδάλους πράγματα ακραία σα να μιλάνε για τα κατακάθια, για τους εγκληματίες της μικρής μας πόλης που, που δεν είναι άλλοι απ τα ανιψάκια που θα χαρτζιλικώσουν τις επόμενες μέρες στα οικογενειακά δείπνα. είναι τα ίδια τάδε παιδιά του «δες τη έκανε ο τάδε ο γιος της τάδε, πάρε παράδειγμα».

το μόνο που χαίρομαι είναι που σπαν τις γλάστρες τις κίτσας, που έριχνε φόλες και της χήρας που έσκαγε μπάλες. και λίγα τις κάνουν.

επίσης απ’ αυτή τη παράδοση χάσαμε μια τεράστια τσιμεντένια ζαρτινιέρα εκατό και πλέον κιλών πριν δύο χρόνια.

το φεύγω γίνεται αυγό.

Απρίλιος 14, 2009

με το γραμματικό φαινόμενο της καθύζησης.

η Αθήνα αποχαιρετάει με μια δυνατή βροχή με νεοφώτιστες μύγες πεθαμένο ανανά στο ψυγείο. άλλο ένα τρένο γεμάτο πασχαλινούς ανθρώπους. να βγω να είμαι μακρυά/κοντά σε διαφορετικά σημεία αναφοράς με αντίστροφη δυναμική απ’ ότι συνήθως. να γεμίσουν λίγο ζόφο τα πνευμόνια μου, να γεμίσει φαγητό το στομάχι μου, να μη τρώω σάντουιτς για δύο βδομάδες, να παίρνω τηλέφωνα για σπίτι κι όταν γυρίσω να μετακομοίσω. να αφήσω τη συγγρού μαζί με την ΙΚΕΑ οικοσκευή μου, την μπρούταλυ αδιάκριτι διαχειρίστρια και τους κουφούς γείτονες. να γράψω ένα ρουστίκ νοσταλγικό ποστ.

ένακομα θαύμα της τεχνολογίας

Απρίλιος 3, 2009

I wasterdam

Απρίλιος 2, 2009

επιστρέφοντας όλα είναι διαφορετικά. βρήκαμε ένα κατακαλόκαιρο με ιδρωμένο κοντομάνικο υποσαχάρια σκόνη, μυρωδιά ανθισμένων εσπεριδοειδών και βενζίνης. κουκούλες νέα μοντέλα μπάτσων και ίρβιν Γιάλομ. Ιρβιν προσπάθησα να σε ιδώ αλλά ένα μπότοξ πλήθος μου έφραζε το δρόμο.  Επίσης στην Ολλανδία κανείς δεν ξέρει τον Γιάλομ. περίεργα πράγματα. επίσης στην Ολλανδία μπορείς να πας με βάρκα απ’ το άμστερνταμ στην ουτρέχτη αλλά πρέπει να έχεις κάποιον/α να πηδιέσαι γιατί είναι 2 μέρες ταξίδι, πρέπει να χεις και φαΐ υποθέτω και νερό. ίσως και ένα psp θα βοηθούσε, ή ένα μεγάλο βιβλίο. οι ολλανδοί εκτός από ψηλοί συνήθως δεν είναι μπάσταρδοι. πχ

-αγαπητέ κύριε ταμεία του rijksμιουζήμ, κανονικά δε πρέπει να πληρώσω γιατί πριν δύο χρόνια που ήρθα κι ήμουν ανήλικος (άρα έμπαινα τζάμπα) είσαστε κλειστοί για επισκευές.

-ε ας πούμε τότε ότι αυτή είναι η τελευταία μέρα των 18σου χρόνων.

κι έτσι είδα τσάμπα τον κύριο βερμεέρ και τον κύριο ρεμπραντ και κάτι άλλα παιδιά φλαμανδά. ο καιρός όμως ήταν τόσο σκατά εκεί που βλέπω ήλιο δω και αισθάνομαι πως διαστέλεται το σώμα μου, αλλά γενικώς μπορώ να πω ότι ο καλός μας καιρός δεν είναι αρκετός να μου θεραπεύσει το άλγος της επιστροφής στην αθήνα και να ‘μαι μές στη τρελή χαρά που πάτησα πάτριωτ έδαφος. rehabilitation to reality και βλέπουμε