Archive for Σεπτεμβρίου 2009

γιατί τρώω στο τουίτι

Σεπτεμβρίου 27, 2009

-επειδή είναι σε περπατήσιμη απόσταση απ το γραφείο.
-επειδή δε μαγειρεύουμε στο σπίτι μέχρι να ρθει το φάρμακο για τις κατσαρίδες που έστειλε η μάνα τις συγκατοίκου (το φάρμακο έστειλε η γυναίκα όχι τις κατσαρίδες)
-επειδή είμαι εθισμένος στα τζανκ ρε πούστη μου
-επειδή δύο μπέργκερς και μία κόλα και πατάτες κάνουν ένα ευρώ συνολικά. όλα μαζί ένα ευρώ.
-επειδή το μπιφτέκ είναι χειροποίητο και μαμαδίσιο (στο πολύ πιο βρώμικο)
-επειδή βάζουν φρεσκοκομένα λαχανικά στα μπέργκερ και είμαι της υγιεινής ζωής
-επειδή έχουν καθαρές τουαλέτες κι αυτό ελπίζω ότι σημαίνει και καθαρή κουζίνα.
-επειδή λέγεται τουίτι!
-επειδή λέγεται τουίτι και πολάει ψητά κοτόπουλα
-επειδή λέγεται τουίτι και μαζεύει τους άραβες μάγκες εφήβους.
-επειδή λέγεται τουίτι και είναι το χοτ μέρος για να φας.

αιγυπτ

Σεπτεμβρίου 25, 2009

πριν την αναχώρηση σκεφτόμουν να γράψω αλλά είπαμε το μπλογκ περνάει φάση εγκατάλειψης όλο και περισσότερο τώρα έχω λίγο χρόνο να σκοτώσω οπότε είπα να περάσω από δω να κεράσω λίγα γράμματα τους εναπομείναντες αναγνώσται. αγαπητές αγαπητοί, σήμερα βρίσκομαι σε γλυκιά παραίτηση. ξύπνησα στις 6 κι ήταν νύχτα. τα παιδάκια λυσάν μέχρι πολύ πολύ μετά τα μεσάνυχτα οπότε είναι σαν να ναι μεσημέρι από άποψη θορύβου. τα σχολεία θα ανοίξουν με κάνα δεκαήμερο καθυστέρηση λόγω νέου ιου γρίπης, κι ως εκ τούτου τα σκατούλια έχουν πέσει σε έκσταση πρωτοφανή και αλλαλάζουν δίχως τελειωμό. ακομπανιάρουν δε τις κόρνες που είναι το εθνικό χόμπυ και που σιγά σιγά μετά από μια εβδομάδα ίσως το συνηθίζουμε. ίσως όμως, μερικά βράδυα να βρίζουμε τη παναγία, η οποία όμως δεν έχει δικαιδοσία κι ώς εκ τούτου ευθύνη σ’ αυτά τα αράβικα μέρη. Φτάσαμε εδώ εν μέσω Ραμαζανιού και τώρα που τελείωσαν πανυγηρικά οι γιορτές ελπίζουμε ότι θα ηρεμίσουν λίγο τα πράγματα γιατί αλλιώς θα αναπτύξουμε κάπως υστερικές αντιδράσεις σε έξι μήνες που θα μείνουμε εδώ. Στο γραφείο δουλεύουμε με 3 μαντιλοφορούσες που στην αρχή μας ξινίσαν λίγο (βλ. αποικιοκρατικό σύνδρομο) αλλά σιγά σιγά κάπως λιώνει ο πάγος κάπως κάνουμε ένα βήμα. ελπίζω. πρέπει να πάρω μια κελεμπία κι εγώ μου φαίνεται βολικόν ένδυμα, αερίζονται τα αχαμνά σου κι έχει και ζέστη ακόμη πολύ. ο Νείλος είναι γκαύλα πράμμα, και αισθάνομαι όμορφα που ‘μαι εδώ, παρά τα λοξά που καταλήγουν μάλλον γοητευτικά. θυμάμαι τη τελευταία νύχτα στην Αθήνα όταν περπάτησα για δισεκατομυριοστή φορά το δρόμο εξάρχεια σύνταγμα, και μου φαίνεται μακρυνό. πέρασε όμως μόνο μια βδομαδα.