Archive for Οκτώβριος 2009

ραχατ ντέη

Οκτώβριος 12, 2009

σήμερα βιώνω το απόλυτο μουντ διακοπών. το πρωί περιμέναμε τον υδραυλικό να σιάξει τη λεκάνη που χε πάρει το κακό δρόμο της διαρροής κι έτσι είχαμε αντ χοκ ρεπώ απ’ τη δουλειά. ξύπνησα με τον Ιμαμη του ξημερώματος (στις 5 νταν βγαίνει ο αθεόφοβος, ένα μικρό δεκάλεπτο διάλειμα απ τον ύπνο κάθε νύχτα σχεδόν) και μου καρφώθηκε άγνωστο γιατί ότι ο υδραυλικός θα ερχόταν στις 8 το πρωί (κάτι που για την αίγυπτο είναι απλά στη σφαίρα του ανύπαρκτου) και σηκώθηκα νυσταγμένα να κατουρήσω να προλάβω πριν έρθει. μετά ξανακοιμήθηκα. σηκώθηκα στις 12μιση. βγαίνω απ το δωμάτιο κοιτάω τριγύρω. έγινε  η λεκάνη ρωτάω τη συγκάτοικο που με κοιτάει απορημένη. Ναι πως, στις 10 (που είχαμε συννεοηθεί στη πραγματικότητα) είχαν πει σε δέκα λεπτά, ακόμη έρχονται. ε τελικά κατά τις 4 είχαν τελειώσει οι εργασίες, λέω κι εγώ τώρα δε μπορώ να χρησιμοποιήσω τη τουαλέτα πεινάω κι όλας θα πάω στο καλό ξενοδοχείο της περιοχής που έχει ευρωπαϊκά κομφορ, τις μόνες καθαρές και μη πολυσύχναστες τουαλέτες και καλό φαϊ. μετά από αμέτρητες ώρες έφτασε μια γκρηκ σάλαντ αξιοπρεπής και κάτι κοτόπουλα. ησυχία απόλυτη. 7 ευρώ. και στα καπάκια για καφέ σε ένα άλλο χώρο του ξενοδοχείου όπου βγαίνει μια εξέδρα μες τον Νείλο και κουνάει λίγο και νανουρίζει. παίζει καφέντελμαρ κι έχει γούαη-φάη. τι άλλο. α κ ζήτησα καφέ με γάλα και μου φέραν μια αηδία που μοιάζει με εγκ-νογκ. αυτή η σημερινή απραξία είναι σαν ευτυχία κάπως

Advertisements

το σ/κ

Οκτώβριος 4, 2009

κι ενώ η χώρα ετοιμάζεται για ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ (σεισμο σεισμό), ενώ ο καραμανλής ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί, ο παρών μπλόγκερ είναι χαμένος στην αραπιά, εκεί που τα αποδημιτικά πουλιά ρωτάν, ορέστη φτάσαμε στο νότο, και λέει ο ορέστης, ε ήρθαμε που ρθαμε μέχρι εδώ πάμε πιο κατ να δούμε κιλιμάντζαρο να πηδηχτούμε και με κάνα παπαγάλο, να γυρίσουμε στις φωλιές μας να κλέβουμε καναβουρι από οικόσιτα καναρίνια και να αναπολούμε μαστουρωμένοι τα πολύχρωμα φτερά του νότου. βλέπεται πόσο ποιητικό μεχει κάνει η οριεντάλ ζωή. ακόμη δεν αγόρασα κελεμπέγια αλλά το δουλεύω με τα αράβικα. μπορώ να πω καλημέρα και μετά από τρεις επαναλήψεις να με καταλάβουν. επίσης εξασκούμεθα στην κατανόηση του άλλου. το απόλυτο τέστ ήταν ο γάμος αδελφού συναδέλφισσας. σκάσαμε εμείς μύτη σαν τα ουφα καθίσαμε σε μια γωνιά. μας τρατάραν ένα σεβεναπ (για αλκοόλ ούτε λόγος, μόνο χασίς για τους μερακλήδες συγκενείς). απ τη μια μεριά η μουστακαλήδες απ την άλλη η μαντιλοφορούσες τσούπρες και στη μέση η πράσινη γραμμή. περνάει το ζευγάρι αρχίζουν να αλλαλάζουν. οι κοπέλες κάναν ήχο ζήνας, τα αγόρια παλαμάκι και κάτι αραβικό ρυθμικά. αρχίζει ο ντιτζέη τα σουξέ αρχίζει ο χόρος. όπου χορός απ τη μεριά των αγοριών η εξαλοσύνη σε τσιφτετέλι με χάηλάητ χορό με ξύλινες βέργες όπου χτυπιόντανε μανιασμένα, κι απτην άλλη η κοπελιές κύκλος και στη μέση μία λικνιζόταν ελαφρώς. μας τραβήξαν κι εμάς στη σκηνή κάναμε το λάθος να πλησιάσουμε με κάμερες και αφηνιάσαν κι άλλο. όταν στρέφεις την κάμερα σε εγύπτιο είναι σα να του δίνεις πολύ κόκα. εγώ είχα τρομάξει λίγο, με τραβολογούσαν και δεν ήξερα τι να κάνω για να χορέψω ούτε λόγος (θυμίζω ότι δεν υπήρχε αλκοόλ στο χώρο). κάποια στιγμή θορυβήθηκαν οι κουμπάροι που κλέβανε οι ξένοι τη προσοχή απ το απαστράπτον ζεύγος και με πήραν ευγενικώς παράμερα της σκηνής προς μεγάλην μου ανακούφιση. μετά πήραμε κατευθείαν το τρένο για κάιρο. όπου το κατευθείαν είναι περίπου κατευθείαν γιατί το τρένο είχε 2.30 ώρες καθυστέρηση (νοσταλγία για οσε, εκεί θα φτάσω). πήγαμε να πιούμε καφέ να μη μας φάει το ξεροστάλλιασμα στον σταθμό. στο καφέ έπαιζε ουμ κουλθούμ, και δε θ αναφέρω τπτ άλλο για το καφέ επειδή το συμπάθησα καθώς έπαιζε ουμ κουλθουμ. αν ανέφερα κάτι άλλο δε θα ήταν καλό πάντως. φτάνουμε γκίζα πουρνό πουρνό. νεγκοσηέσιον με ομάρταρίφ (τα αραβικά που μάθαμε, σε διάφορα σχήματα, όλη μέρα στη διαπραγμάτευση) μας παίρνει το ταξί μας αφήνει μπροστά στου χέοπος. είδαμε τις πυραμίδες περιμετρικώς, πήραμε καμίλα. πολύ ψηλές οι ρουφιάνες ρε πούστη μου χέστηκα πάνω μου και κουνούσε. βγήκαμε ότι τουριστική φωτογραφία μπορεί να φανταστεί ένα τουριστικό μυαλό ενός μέσου τουρίστα. ωραίες οι εξωγήινες πυραμίδες μπράβο στους αρχαίους ΈΛληνες που τις έχτισαν τώρα με τον σοσσιαλισμό θα ξαναφτάσουμε σε παρόμοιο επίπεδο πολιτισμού με διαστημόπλοια και τέτχια. στην αγορά του άλχαλίλι που πήγαμε έπειτα αγόρασα δύο κιλά χίλι να στείλω σουβενίρ στα πάτριωτ εδάφη. περπατήσαμε πολύ (δύο σελίδες διακεκομένες γραμούλες προτινόμενοι περίπατοι του οδηγού +όσες φορές χαθήκαμε και πήγαμε σε καμμένα μέρη παραπλεύρως). και άλλες περιοχές του Καϊρου (τόνο με διαλυτικά ποτέ δε το κατάφερα) κοντά στο μουσείο. Οι τελευταίες ώρες τις διαμονής μας εξαντλήθηκαν στο να βρούμε ένα κατά τον οδηγό βετζετέριαν εστιατόριο στο ζαμάλεκ που είναι ένα νησί του νείλου τύπου κολωνάκι για Κάιρο (δε βάζω γενική μου θυμίζει ότι δε ξέρω να βάζω διαλυτικά με τόνο) . απντέητ: μίλησα με αδερφό στο σκάηπ και μου πε για φίλο του που έπεσε απο αφηνιασμένη καμήλα, άρα βάσιμος ο φόβος. τελικά μετά από κόπο το βρήκαμε το μαγαζί, μας το υπέδειξαν και κάτι ελληνίδες που βρήκαμε τυχαία. έκοβε κώλους, λεγεται l’aubergine κι αν βρεθείτε στο κάιρο να πάτε (χαχαχα πάντα ήθελα να το πω αυτό, αλά Τίνα Δασκαλαντωνάκη, τι να κάνει αυτή η ψυχή?). εκεί φάγαμε ένα μηνιάτικο μέσου αιγυπτίου. μετά ήμασταν ψώφιοι παντελώς λόγου αποχής 24ης από ύπνο και θυμάμαι αμυδρά ότι κάπως μπήκαμε στο τρένο κάπως ήρθαν άλλοι φύγαμε. ευτυχώς είχα ενημερώσει συνταξιδιώτες για το προορισμό και με ξυπνήσαν λίγο προτού. εγώ που ξύπνησα βιαίως από τους αραβικούς αλλαλαγμούς ΕΦΤΑΣΕΣ ΕΦΤΑΣΕΣ και πήδηξα απ το τρένο πριν σταματήσει εντελώς γιατί νόμιζα ότι φεύγαμε για ασουάν. ευτυχώς και παρά τη ντάγκλα μου δε σαβουριάστηκα. αυτά τα νέα