Archive for Ιανουαρίου 2010

ισκεντερευγια

Ιανουαρίου 27, 2010

η Αλεξάνδρεια είναι ίσως η ομορφότερη πόλη της Αιγύπτου. Δε ξέρω αν έχει να λέει που βρήκα πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους μαζεμένους πάντως όσα ανακαλώ από τρεις μέρες εκεί είναι όμορφα. Το ιδιαίτερο για τη πόλη είναι ότι ενώ σαν ιδέα είναι φορτωμένη συνειρμούς (θες Φάρο, αρχαιότητα, ζει ο μεγαλέξανδρος;, αλλεξνδρινός ελληνισμός κτλπ) οι εικόνες που έχουμε για τη σημερινή Αλεξάνδρια είναι ελάχιστες. Περπατώντας έχεις την ευκαιρία να συνδέεις αυτά τα νήματα αφηγήσεων μια μια απίθανη πραγματικότητα. συναρπαστικό αν μη τι άλλο. Όσο ήμουν εκεί είχε συνεφιά ή έβρεχε και έτσι η πόλη έφτανε στο φουλ ποτένσιαλ μελαγχολικής διάθεσης,

Για να βρούμε το σπίτι του Καβάφη δυσκολευτήκαμε, αλλά εντελώς τζακ-ποτ πετύχαμε δύο ελληνίδες αλεξανδρινές με μαλί λάχανο και χαριτωμένη προφορά που μας δώσαν καλές οδηγίες. στο σπίτι πάθαμε μια συγκίνηση, λίγο η βροχή, λίγο τα στενά που είναι χωμένο, λίγο η αναζήτηση παίρνει πόντους το μέρος και αξίζει προφανώς επίσκεψη, ειδικά αν ορκίζεσαι στ όνομα του Καβάφη. τέτοια λαχτάρα μας είχε πιάσει που αν είχε ένα αξιοπρεπές γκιφτ-σοπ θα το χαμε σηκώσει, δυστυχώς είχε μόνο κάτι μίζερες εκδόσεις και πανακριβες κάρτες σε μικρή ποικιλία. δεν ήθελα βρακί με τους βαρβάρους, αλλά κάνα σημειωματάριο κανα ημερολόγιο κάνα σελιδοδείκτη μπορούσαν, ή με χει διαβρώσει ο καπιταλισμός κι ο τουριστικός καταναλωτικός οίστρος.

το καλό είναι ότι μείναμε σε σπίτι, οπότε αφενός γλυτώσαμε λεφτά ξενοδοχείου αφετέρου ακούσαμε διάφορες ιστορίες από καινούριους φίλους και γενικά νιώσαμε μια ευχάριστη ανθρωπίλα. Μ’ αυτή τη παρέα επισκεφηκαμε κι ένα μέρος, μας είπαν γκρηκ κλαμπ, πάμε και είναι ένα παλιό κτήριο (σα νεοκλασσικό ας πούμε) απ έξω κρεμασμένη μια ελληνική σημαία και έναν δικέφαλο αετό πάνω απ την πόρτα. isn’t that the albanian flag? αναρωτιούνται κάτι γερμανοί, πάω κάτι να εξηγήσω αλλά λέω δε γαμιέται, δεν έχω ιδέα και από που προέκυψε η αλβανική σημαία μη πω και καμία μπαρούφα, μπαίνουμε μέσα. βάφανε σε φάση ανακαίνιση όλο μπλε-γαλάζιο-άσπρο πολύ γέλιο, τι ειν’ η πατρίδα μας ντεκόρ, αλλά πουθενά έλληνες. γενικά θα θελα να ξερα τι παίζει με το μέρος γιατί στη πόρτα έγραφε στα αραβικά ότι είναι κάτι σαν ελληνικής δικαιοδοσίας, δλδ αν γίνει κάτι δε μπαίνει αιγύπτιος μπάτσος, έχει εξουσία το προξενίο. επίσης είχε κάτι πλάκες που έλεγαν ότι το μέρος είναι σύλλογος μικρασιατών. χμ, πάντως οι μπύρες τους ήταν καλές (ω ναι άρχισα να πίνω αιγυπτιακή μπύρα, προτιμώ τη Σάκαρα Κινγκ, που έχει και 10% αλκοολ, πίνω που πίνω σπάνια τουλάχιστον να με πιάνει). Σερβίρει το μαγαζί φυσικά και ούζο, αλλά δε το τιμήσαμε. Γενικά ελληνικές σημαίες υπάρχουν σε πολλά σημεία διάσπαρτες καθώς και επιγραφές.

Οι βόλτες στη πόλη είναι απολαυστικές μέχρι το μεδούλι και τα πολύ τουριστικά αξίζουν μια επίσκεψη. Το κάστρο του Καητμπεη πχ, λέει να το δεις, και το ιδανικό είναι να πας περπατώντας από το κορνις (παραλία) που είναι μια υπέροχη διαδρομή. επίσης η βιβλιοθήκη είναι εξαιρετική, πληρώνεις βέβαια δέκα λίρες αλλά είναι διαστημική μέσα. Γενικά νομίζω έχω ιδιαίτερη αγάπη στις βιβλιοθήκες οπότε μου ‘κανε κάτι, οι άλλοι ευρωπαίοι λίγο την απαξίωσαν, δε ξέρω παίζει να φταίει που είμαι βλαχάκι και τέτοιες βιβλιοθήκες ντεν έχει στο Γιουνέν. επίσης πάνε όλοι οι φοιτητές μετά τα μαθήματα και κάνουν τρελά καμάκια, όλοι μέσα είναι ζευγαρωμένοι, λένε οι αραβοκόρες πάμε στη βιβλιοθήκη για διάβασμα που να ‘ξεραν οι δόλιοι γονείς τι «χαμούρεμα» πέφτει.

α ήπια κι καφέ εκεί που λέει ο Δαβαράκης, ήταν πολύ καλός καφές, τον καβουρντίζουν και αλέθουν εκείνη την ώρα, και δε μου φάνηκε καθόλου άθλιο και παμβρώμικο το μέρος, είναι σούπερντούπερ κυριλέ, αλλά ίσως να φταίν οι 4 μήνες που χω στην άνω Αίγυπτο, θα ρθω στην αθήνα και θα μου φαίνονται όλα λουξουριους.

α μικρή παρένθεση, είναι πολύ χαριτωμένο αυτό που λέμε τη νότια αίγυπτο άπερ (άνω). Γεωγραφικά δε στέκει αλλά υποθέτω ότι συνδέεται με το Νείλο (όπως λίγο πολύ όλα συνδέονται μ αυτό) το επάνω δλδ είναι από κει που έρχεται.

τα κεφάλια μέσα τώρα να μάθουμε κάνα αραβικό/κάνουμε καμιά δουλειά.

Lets talk family

Ιανουαρίου 15, 2010

διάγω ημέρες ομαλές και ήρεμες. Κάτι περιόδους που σαν να μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους, ε κάπως έτσι. Επέστρεψα από εκδρομή στην οάση φαγιούμ, που δεν ήταν ούτε εκατοστό κοντά στη φαντασίωση που έχουμε για τις οάσεις. Ήταν μια ακόμη τυπική αιγυπτιακή πόλη, που αντί για Νείλο είχε μια λίμνη. Άσε που λόγω καλών αρδευτικών η περιοχή της όασης συνδέεται με τη κυρίως κοιλάδα οπότε δεν υπάρχει αυτό το “βγαίνω στη έρημο και στο βάθος σαν αντικατοπτρισμός φοίνικες”. Στην όαση, γνώρισα τον εισαγγελέα (!) που ήταν αδερφός ενός φίλου, και με εισαγγελική συνοδεία γυρίσαμε τα τοπικά αξιοθέατα. Ένας ξύλινος νερόμυλος που δε γυρίζει, και μια λίμνη μ αλμυρό νερό (λόγω εξάτμισης αιώνων έχουν μείνει πολλά άλατα). Στη λίμνη πήγαμε σε ένα φαινομενικά τρισάθλιο μέρος, όπου όμως τα θαλασσινά ήταν όλα εξαιρετικά και σε τεράστιες ποσότητες (χωρίς να κοστίζουν αντίστοιχα). Ξηγήθηκε ο εισαγγελέας καραβίδα και καλαμαράκι να χορτάσει μια Όρκα. Η Φαγιούμ αν σας χτύπησε ένα καμπανάκι σαν όνομα, είναι από τις μάσκες φαγιούμ. Αυτές οι μάσκες είναι κάτι νεκρικά προσωπεία ζωγραφισμένα πολύ γλαφυρά, έχει μπόλικα στο Αιγυπτιακό μουσείο στο Κάιρο και είναι καταπληκτικά αν και τρομάκτικ. Στη πόλη μια μάσκα δεν αφήσανε πάντως να χουν να δείχνουν στους τουρίστες. Στην επιστροφή δε ξέρω τι μου ‘ρθε και αντί για τρένο πήρα μίνι-μπας. Δηλαδή δεν υπάρχει πιο μαλακία επιλογή. Δύο ώρες στριμωγμένος σ ένα τσίγκινο κουτί με ρόδες. Μέσα όσοι αιγύπτιοι χωρούσαν, και μπόνους ομίχλη. Προφανώς τα μίνιμπας δεν έχουν φώτα ομίχλης.. Ήταν near death experience, αλλά νταξει όλα καλά.

Το ποστ όμως έχει άλλο φόκους πόιντ. Δες κ τίτλο. Όταν επεστρεψα λοιπόν, έλαβα κατόπιν αιτήσεως τα τρακς του νέου σιντί των Δαρνάκων. Η προνομιακή πρόσβαση στα τρακς (δεν είναι ακόμη έτοιμο το σιντί έχει κάτι μερεμέτια) οφείλεται μάλλον στη σχέση συγγένειας που μοιράζομαι με δύο μέλη του γκρουπ. Ο ένας είναι και ληντ σίνγκερ. Είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι οι Δάρνακες είναι ένα γκρουπ με το οποίο έχω ιδιαίτερη σχέση. Απ’ το πρώτο καιρό δημιουργίας του, εκείνες τις πρωτόγονες στιγμές του, ήμουν στο core fanbase. Τα αδέρφια σπουδάζαν στη θες/νικη εγώ Σέρρες καμία εικόνα παρά μυθολογικά σχήματα και αφηγήσεις γονέων. Τα πρώτα ντέμο θρίαμβος, οι γονείς μου φαντασιωνόταν μια διασημότητα και λοιπά σχετικά, επιτέλους τα βλαστάρια μας θα βγουν στη ντηλεόραση, θα λάμψουν εκεί που τους αξίζει στη κορυφή του σύμπαντος. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ακόμη (…) αλλά εκείνο το πρώτο (ή έστω από τα πρώτα..) ντέμο ήταν η κορωνίδα των φαντασιακών προβολών τριών γενιών του σπιτιού μου.

Το δικό μου αντίτυπο παίζει να είναι απ’ τα πιο πολυπαιγμένα σιντί, ίσως σε ανταγωνισμό με το 13.000 μέρες το Μάλαμα που είχαν επίσης φέρει τα αδέρφια μου εκείνη τη περίοδο. Από εκείνα τα ντέμο είχα μάθει απ έξω τους στίχους σε 4-5 τραγούδια του θ.Παπακωνσταντίνου (τις αυθεντικές εκτελέσεις για μερικά τις άκουσα χρόνια μετά). Η ώρα που θα πήγαινα στο πρώτο λάηβ άργησε γιατί ήμουν και μικρός αλλά λίγο η επιμονή λίγο να κάνουμε μπούγιο οι γονείς μου άρχισαν να με παίρνουν σε όλα τα λάηβ που πήγαιναν (ναι πηγαίναμε οικογενειακώς, i know, lame).

Τα λάηβ ήταν πάντα συνοδευμένα απ την αγωνία αν θα ‘ρθει κόσμος. Πανάγνωστοι οι Δάρνακες τους ‘χώναν οι μαγαζάτορες κάτι τεταρτο-πέμπτες, εμείς και μείς από κάτω. Μετρούσε η μάνα μου κεφάλια. Κάπως έτσι βρεθήκαμε σε ένα σάπιο φεστιβάλ που παίζανε στην Αμουλιανή. Αυτό σαν διαγωνισμός κι είπαμε να πάμε για το μπούγιο (once more) και να κάνουμε και λίγες μέρες διακοπές. Παρενθετικά να πω ότι η Αμουλιανή είναι απ τα καλύτερα νησιά από άποψη παραλιών/ ησυχίας δε ξέρω αν έχει χαλάσει έκτοτε, όταν πήγαμε εμεί πάντως ήταν γαμώ.

Οι γονείς με μένα, λοιπόν, στο κυριλέ ξενοδοχείο του νησιού τα αδέρφια και οι φίλοι στο κάμπινγκ του φεστιβάλ. Ο μπαμπάς έβλεπε όλη μέρα ειδήσεις γιατί ήταν το καλοκαίρι που πιάσαν τη 17 νοέμβρη κι εγώ είχα επηρεαστεί τόσο που στο πρώτο λάηβ ήμουν σίγουρος ότι είδα τον Κουφοντίνα. Αλήθεια, μετά όταν παραδόθηκε έπαιξε ότι ήταν στη Χαλκιδική και ακόμη λέω έχει γούστο. Να μη το ζαλίσω εκείνη η νύχτα ήταν η τρελή σουρεαλιά, όλοι κομμάτια αδέρφια γνωστοί άλλα συγκροτήματα, εγώ να προσπαθώ να είμαι εξυπνάκιας. Ξέρετε ήμουν πολύ επιτυχημένος εξυπνάκιας ως παιδάκι, γλυκό χαριτωμένο, αλλά όταν πας να το επιτελέσεις αυτό στην εφηβεία στο καλύτερο βγαίνει αποτυχημένη απομίμηση χιούμορ ρήγαποστόλου. Τι τα θες, εφηβεία=το κακό. Και εκεί στο κακό το χαμό, ανάμεσα σε πόσες άλλες μπάντες μέταλ κερδίσανε απ το πουθενά οι δικοί μας. Χαρές και πανηγύρια. Διάφορες κουφές υποθέσεις ακολούθησαν, κάπου έχασε επεισόδια κι όταν έφτανα προς τις πανελλήνιες και προς την (δοξατονΑλλαχ) ενηλικίωση οι Δάρνακες έβγαλαν το πολυπόθητο σιντί. Ανέλαβα προώθηση αλλά μάλλον δε τα πήγα καλά στο κομμάτι αυτό. Γενικά η επιρροή μου ειδικά εκείνη τη περίοδο ήταν στην καλύτερη επουσιώδης. Το σιντί ήταν συμπαθητικό αλλά πέρασε στο ντούκου. Οι επισκέψεις μου στα λάηβ αραίωσαν. Μάλλον αραίωσαν και τα λάηβ. Θυμάμαι στο πρώτο έτος που γυρνούσα με τρένο από Τουρκία για να πάω Σαμοθράκη κι έχασα για δέκα λεπτά το πλοίο. Να γυρίσω Σέρρες ούτε λόγος οπότε πήγα σε μια συναυλία Δαρνάκων στη Δράμα. Ενήλικας πια, για δες, προσπάθησα να το παίξω κουλ και επιτέλους να είμαι εκεί χωρίς ένα τεράστιο φωτεινό είναι ο μικρός αδερφός μας μη παρεξηγείτε πάνω απ το κεφάλι.

Όσο ήμουν στην Αθήνα κάναν ελάχιστες εμφανίσεις, δυο φεστιβάλ της Κνε, πήγα και στα δύο με βαριά καρδιά.

Το καινούργιο σιντί λοιπόν, όσο αντικειμενικός μπορώ να θεωρηθώ έχοντας πει τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι θα ‘ναι ένα απ’ τα καλύτερα ελληνικά του 2010. μετά απ όλη αυτή τη παράλληλη πορεία χαίρομαι που οι Δάρνακες εξελίσσονται, αισθάνομαι ότι αντιπροσωπεύουν και το δικό μου κομμάτι που εξελίσσεται. Χαίρομαι που οι ενορχηστρώσεις τους είναι τόσο γαμάτες και γεμάτες, πρωτότυπες, βαλκανιες με το καλύτερο δυνατό τρόπο, θέρεμιν κλαρίνα μαντολίνα και όλα στο σωστό μέρος στη σωστή ποσότητα. Επίσης χαίρομαι που παλιές συνθέσεις που είχα ακούσει πρώτη φορά κοντά στη δεκαετία πίσω, πλέον πήραν αυτή τη μορφή, γίναν από ξέμπαρκα στιχάκια πλήρη τραγούδια, που μπορούν να μου ενεργοποιήσουν τον έγκεφαλο ξυπνώντας εικόνες και συναισθήματα βαθιά καταχωμένα. Χαίρομαι που η φωνή του αδερφού μου μου αρέσει, ίσως για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που τον ακούω. Χαίρομαι που έχω τα τραγούδια αυτά στο λαπτοπ μου και θα μπορώ να τα ακούω, ξέρεις κάτι τόσο οικείο στον ανοίκειο τόπο έχει διπλή αξία . Φτάνει με το γλύψιμο όμως. Όταν κυκλοφορήσει το σιντί θα επανέλθω.

εδώ κι από κει

Ιανουαρίου 6, 2010

μπαίνω στο τρένο για κάιρο, μια ανακούφιση, φαντάζομαι πρωτοχρονιά στη Βαρκελώνη, και λέω επιτέλους να δω και κάτι άλλο. στο Κάιρο η γνωστή σκόνη πανικός στους δρόμους ευτυχώς ο καιρός ειναι καλος. Διαπραγμάτευση στο ταξί, τα αραβικά μου έχουν βελτιωθεί πετυχαίνω πια μια όχι κλεψιμαίικη τιμή. στο μουσείο μου είπαν ότι δε κρατάν τσάντες. πρέπει να το γυρίσω με το μπακπακ στον ώμο. δε πτοήθηκα. κακώς μάλλον. το αιγυπτιακό μουσείο είναι μεγάλο σα δγιο γήπεδα. δε τελειώνει ποτέ, αγάλματα νομίσματα, μπουκάλια, φαραώ, δίνω ένα έξτρα κατοστάρικο και μπαίνω στις μούμιες. 8 άσχημα πτώματα με χαιρετάν φαραωνικά σε μια  αποπνικτική αίθουσα, παιδάκια αλλαλάζουν, αισθάνομαι άσχημα, αν ήμουν νεκρός δε θα μου άρεσε νομίζω να με δείχνουν αλλά αυτές/οι ήταν καργιόληδες φαραώ οπότε δε συμπονώ. μετά έπρεπε να συναντήσω το φίλο που θα με φιλοξενούσε, ο οποίος να σημειωθεί δε μιλούσε εγκλέζικ. περιπλανιόμαστε στη πόλη, οι ώμοι μου πια καίγονται απ τα λουριά του σάκου, κάτω απ τις θηριώδεις γέφυρες, διαπραγματεύσεις για λεωφορείο, το Κάιρο είναι τόσο αντιανθρώπινο που είναι γοητευτικό, για τον επισκέπτη το βίωμα της πόλης είναι τόσο ξένο που νιώθει σα να είναι μια κάμερα που απλά καταγράφει πολύχρωμες εικόνες γύρω του. φτάνουμε στο σπίτι, που είναι φοιτητικό σπίτι στο αιγυπτιακό, και ειληκρινώς δε περίμενα όλοι οι κουστουμάτοι φίλοι (που μπροστά τους εγώ με τις φόρμες είμουν ο απόλυτος λέτσος) θα μέναν σε διαμέρισμα σ αυτή τη κατάσταση. γενικά παρότι έχω ζήσει στο σπίτι μου στηνΑθήνα μέχρι η εξαθλίωση να το καταλάβει, χωρίς να ενοχλούμαι ιδιαίτερα, μπορώ να πω ότι κάποια πράγματα στο σπίτι αυτό έκαναν το δυτικό μου κομμάτι να πει έλα ρε είναι του ματς . τρώγαν πασατέμπο και πετούσαν τσώφλια στο πάτωμα, το ίδιο αποτσίγαρα και λοιπά σκουπίδια, γενικά η εικόνα χαβούζας. το σπίτι καθ’ αυτό ήταν ένα κανονικό διαμέρισμα αλλά είχε υποστεί κάτι σαν τυφώνα. παντως πέρασα πολύ καλά κι αυτό υποθέτω μετράει περισσότερο, ένιωσα άνετα και άκουσα διάφορες ιστορίες, το βραδυνό σερβιρίστηκε σε μια εφημερίδα στο πάτωμα, αλλά πια είχα εγκληματιστεί και μου φάνηκε νορμάλ. Μιλούσαμε μέχρι αργά, ευτυχώς είχε έρθει και ένα άλλο παιδί που μιλούσε καλά αγγλικά. Σε κάποια φάση ο Αμρ που με φιλοξενούσε με κοίταξε με σοβαρό ύφος και μου είπε θέλω να σε ρωτήσω κάτι, πως γίνεται και εσείς ταξιδεύετε και βλέπετε όλα αυτά τα πράγματα. θέλω κι εγώ να ταξιδεύω. αισθάνομαι ένα μούδιασμα, προσπαθώ να πω κάτι σε απλά αγγλικά. ο Αμρ είχε έρθει στην Αθήνα πριν μερικές εβδομάδες με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής και του έχουν ενεργοποιηθεί διάφορα. μετά με ρωτάν σε πια πόλη του κόσμου θα ήθελα να ζω. στο μυαλό μου σκάει η Αθήνα, αλλά δε θέλω να το παραδεχτώ, λέω αν έπρεπε να διαλέξω απ’ τα μέρη που ‘χω δει μάλλον θα έλεγα το Άμστερνταμ. «μα γιατί εκεί?»,»δε ξέρω, είναι μια όμορφη πόλη και οι  άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί εκεί» «όχι με μας». δευτερο μούδιασμα. To ταξίδι για βαρκελώνη ήταν καλό. η πόλη υπέροχη και η κραιπάλη νονστοπ. πάντως τη πρωτοχρονιά δεν είχε πυροτεχνήματα, που μας έκανε εντύπωση, στις Σέρρες να πας ένα πυροτέχνημα το πετάν, ούτε μια αντίστροφη μέτρηση. ήπιαμε τάκατάκα τη σαμπάνια απ τα ντιούτη φρη και ανηφορίσαμε. 5 μέρες εκεί περπατήσαμε όσο δεν είχαμε περπατήσει τους τελευταίους 3 μήνες στην αίγυπτο, και φωτογραφήσαμε κάθε γκαουντίσιο πράμμα από κάθε πιθανή τουριστική οπτική γωνία. το ταξίδι του γυρισμού βαρύ και δύσκολο. στο αεροπλάνο παίζει το 500 days of summer που είναι ότι πρέπει για το ταξίδι. στο Κάιρο δεν έχει εισητήρια για το τρένο και θα πρέπει να μαστε όρθιοι για κάνα τετράωρο. μας μιλάν κάτι φοιτητές και κόσμος μαζεύεται γύρω μας στο κυλικείο. είμαστε ατραξιόν του τρένου και ΠΟΛΥ εξαντλημένοι. αισθάνομαι ότι αυτή είναι η πιο μπαντ τριπ στιγμή της ζωής μου, λοξά απέναντι απ το σημείο που στέκομαι υπάρχουν ξερατά. φτάνουμε χαράματα, την ώρα της πρωινής προσευχής. Αλαχου Ακμπαρ, και όνειρα γλυκά.