Lets talk family

διάγω ημέρες ομαλές και ήρεμες. Κάτι περιόδους που σαν να μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους, ε κάπως έτσι. Επέστρεψα από εκδρομή στην οάση φαγιούμ, που δεν ήταν ούτε εκατοστό κοντά στη φαντασίωση που έχουμε για τις οάσεις. Ήταν μια ακόμη τυπική αιγυπτιακή πόλη, που αντί για Νείλο είχε μια λίμνη. Άσε που λόγω καλών αρδευτικών η περιοχή της όασης συνδέεται με τη κυρίως κοιλάδα οπότε δεν υπάρχει αυτό το “βγαίνω στη έρημο και στο βάθος σαν αντικατοπτρισμός φοίνικες”. Στην όαση, γνώρισα τον εισαγγελέα (!) που ήταν αδερφός ενός φίλου, και με εισαγγελική συνοδεία γυρίσαμε τα τοπικά αξιοθέατα. Ένας ξύλινος νερόμυλος που δε γυρίζει, και μια λίμνη μ αλμυρό νερό (λόγω εξάτμισης αιώνων έχουν μείνει πολλά άλατα). Στη λίμνη πήγαμε σε ένα φαινομενικά τρισάθλιο μέρος, όπου όμως τα θαλασσινά ήταν όλα εξαιρετικά και σε τεράστιες ποσότητες (χωρίς να κοστίζουν αντίστοιχα). Ξηγήθηκε ο εισαγγελέας καραβίδα και καλαμαράκι να χορτάσει μια Όρκα. Η Φαγιούμ αν σας χτύπησε ένα καμπανάκι σαν όνομα, είναι από τις μάσκες φαγιούμ. Αυτές οι μάσκες είναι κάτι νεκρικά προσωπεία ζωγραφισμένα πολύ γλαφυρά, έχει μπόλικα στο Αιγυπτιακό μουσείο στο Κάιρο και είναι καταπληκτικά αν και τρομάκτικ. Στη πόλη μια μάσκα δεν αφήσανε πάντως να χουν να δείχνουν στους τουρίστες. Στην επιστροφή δε ξέρω τι μου ‘ρθε και αντί για τρένο πήρα μίνι-μπας. Δηλαδή δεν υπάρχει πιο μαλακία επιλογή. Δύο ώρες στριμωγμένος σ ένα τσίγκινο κουτί με ρόδες. Μέσα όσοι αιγύπτιοι χωρούσαν, και μπόνους ομίχλη. Προφανώς τα μίνιμπας δεν έχουν φώτα ομίχλης.. Ήταν near death experience, αλλά νταξει όλα καλά.

Το ποστ όμως έχει άλλο φόκους πόιντ. Δες κ τίτλο. Όταν επεστρεψα λοιπόν, έλαβα κατόπιν αιτήσεως τα τρακς του νέου σιντί των Δαρνάκων. Η προνομιακή πρόσβαση στα τρακς (δεν είναι ακόμη έτοιμο το σιντί έχει κάτι μερεμέτια) οφείλεται μάλλον στη σχέση συγγένειας που μοιράζομαι με δύο μέλη του γκρουπ. Ο ένας είναι και ληντ σίνγκερ. Είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι οι Δάρνακες είναι ένα γκρουπ με το οποίο έχω ιδιαίτερη σχέση. Απ’ το πρώτο καιρό δημιουργίας του, εκείνες τις πρωτόγονες στιγμές του, ήμουν στο core fanbase. Τα αδέρφια σπουδάζαν στη θες/νικη εγώ Σέρρες καμία εικόνα παρά μυθολογικά σχήματα και αφηγήσεις γονέων. Τα πρώτα ντέμο θρίαμβος, οι γονείς μου φαντασιωνόταν μια διασημότητα και λοιπά σχετικά, επιτέλους τα βλαστάρια μας θα βγουν στη ντηλεόραση, θα λάμψουν εκεί που τους αξίζει στη κορυφή του σύμπαντος. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ακόμη (…) αλλά εκείνο το πρώτο (ή έστω από τα πρώτα..) ντέμο ήταν η κορωνίδα των φαντασιακών προβολών τριών γενιών του σπιτιού μου.

Το δικό μου αντίτυπο παίζει να είναι απ’ τα πιο πολυπαιγμένα σιντί, ίσως σε ανταγωνισμό με το 13.000 μέρες το Μάλαμα που είχαν επίσης φέρει τα αδέρφια μου εκείνη τη περίοδο. Από εκείνα τα ντέμο είχα μάθει απ έξω τους στίχους σε 4-5 τραγούδια του θ.Παπακωνσταντίνου (τις αυθεντικές εκτελέσεις για μερικά τις άκουσα χρόνια μετά). Η ώρα που θα πήγαινα στο πρώτο λάηβ άργησε γιατί ήμουν και μικρός αλλά λίγο η επιμονή λίγο να κάνουμε μπούγιο οι γονείς μου άρχισαν να με παίρνουν σε όλα τα λάηβ που πήγαιναν (ναι πηγαίναμε οικογενειακώς, i know, lame).

Τα λάηβ ήταν πάντα συνοδευμένα απ την αγωνία αν θα ‘ρθει κόσμος. Πανάγνωστοι οι Δάρνακες τους ‘χώναν οι μαγαζάτορες κάτι τεταρτο-πέμπτες, εμείς και μείς από κάτω. Μετρούσε η μάνα μου κεφάλια. Κάπως έτσι βρεθήκαμε σε ένα σάπιο φεστιβάλ που παίζανε στην Αμουλιανή. Αυτό σαν διαγωνισμός κι είπαμε να πάμε για το μπούγιο (once more) και να κάνουμε και λίγες μέρες διακοπές. Παρενθετικά να πω ότι η Αμουλιανή είναι απ τα καλύτερα νησιά από άποψη παραλιών/ ησυχίας δε ξέρω αν έχει χαλάσει έκτοτε, όταν πήγαμε εμεί πάντως ήταν γαμώ.

Οι γονείς με μένα, λοιπόν, στο κυριλέ ξενοδοχείο του νησιού τα αδέρφια και οι φίλοι στο κάμπινγκ του φεστιβάλ. Ο μπαμπάς έβλεπε όλη μέρα ειδήσεις γιατί ήταν το καλοκαίρι που πιάσαν τη 17 νοέμβρη κι εγώ είχα επηρεαστεί τόσο που στο πρώτο λάηβ ήμουν σίγουρος ότι είδα τον Κουφοντίνα. Αλήθεια, μετά όταν παραδόθηκε έπαιξε ότι ήταν στη Χαλκιδική και ακόμη λέω έχει γούστο. Να μη το ζαλίσω εκείνη η νύχτα ήταν η τρελή σουρεαλιά, όλοι κομμάτια αδέρφια γνωστοί άλλα συγκροτήματα, εγώ να προσπαθώ να είμαι εξυπνάκιας. Ξέρετε ήμουν πολύ επιτυχημένος εξυπνάκιας ως παιδάκι, γλυκό χαριτωμένο, αλλά όταν πας να το επιτελέσεις αυτό στην εφηβεία στο καλύτερο βγαίνει αποτυχημένη απομίμηση χιούμορ ρήγαποστόλου. Τι τα θες, εφηβεία=το κακό. Και εκεί στο κακό το χαμό, ανάμεσα σε πόσες άλλες μπάντες μέταλ κερδίσανε απ το πουθενά οι δικοί μας. Χαρές και πανηγύρια. Διάφορες κουφές υποθέσεις ακολούθησαν, κάπου έχασε επεισόδια κι όταν έφτανα προς τις πανελλήνιες και προς την (δοξατονΑλλαχ) ενηλικίωση οι Δάρνακες έβγαλαν το πολυπόθητο σιντί. Ανέλαβα προώθηση αλλά μάλλον δε τα πήγα καλά στο κομμάτι αυτό. Γενικά η επιρροή μου ειδικά εκείνη τη περίοδο ήταν στην καλύτερη επουσιώδης. Το σιντί ήταν συμπαθητικό αλλά πέρασε στο ντούκου. Οι επισκέψεις μου στα λάηβ αραίωσαν. Μάλλον αραίωσαν και τα λάηβ. Θυμάμαι στο πρώτο έτος που γυρνούσα με τρένο από Τουρκία για να πάω Σαμοθράκη κι έχασα για δέκα λεπτά το πλοίο. Να γυρίσω Σέρρες ούτε λόγος οπότε πήγα σε μια συναυλία Δαρνάκων στη Δράμα. Ενήλικας πια, για δες, προσπάθησα να το παίξω κουλ και επιτέλους να είμαι εκεί χωρίς ένα τεράστιο φωτεινό είναι ο μικρός αδερφός μας μη παρεξηγείτε πάνω απ το κεφάλι.

Όσο ήμουν στην Αθήνα κάναν ελάχιστες εμφανίσεις, δυο φεστιβάλ της Κνε, πήγα και στα δύο με βαριά καρδιά.

Το καινούργιο σιντί λοιπόν, όσο αντικειμενικός μπορώ να θεωρηθώ έχοντας πει τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι θα ‘ναι ένα απ’ τα καλύτερα ελληνικά του 2010. μετά απ όλη αυτή τη παράλληλη πορεία χαίρομαι που οι Δάρνακες εξελίσσονται, αισθάνομαι ότι αντιπροσωπεύουν και το δικό μου κομμάτι που εξελίσσεται. Χαίρομαι που οι ενορχηστρώσεις τους είναι τόσο γαμάτες και γεμάτες, πρωτότυπες, βαλκανιες με το καλύτερο δυνατό τρόπο, θέρεμιν κλαρίνα μαντολίνα και όλα στο σωστό μέρος στη σωστή ποσότητα. Επίσης χαίρομαι που παλιές συνθέσεις που είχα ακούσει πρώτη φορά κοντά στη δεκαετία πίσω, πλέον πήραν αυτή τη μορφή, γίναν από ξέμπαρκα στιχάκια πλήρη τραγούδια, που μπορούν να μου ενεργοποιήσουν τον έγκεφαλο ξυπνώντας εικόνες και συναισθήματα βαθιά καταχωμένα. Χαίρομαι που η φωνή του αδερφού μου μου αρέσει, ίσως για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που τον ακούω. Χαίρομαι που έχω τα τραγούδια αυτά στο λαπτοπ μου και θα μπορώ να τα ακούω, ξέρεις κάτι τόσο οικείο στον ανοίκειο τόπο έχει διπλή αξία . Φτάνει με το γλύψιμο όμως. Όταν κυκλοφορήσει το σιντί θα επανέλθω.

Advertisements

8 Σχόλια to “Lets talk family”

  1. Θρωγκιξ Says:

    ωραίο ποστ, στείλ μου κανα κομμάτι

  2. Phevos Says:

    η πειρατία σκοτώνει τη μουσική διονυσία μου 😛

  3. x-ray Says:

    Περιμένω το άλμπουμ λοιπόν.

  4. Στάσσα Says:

    Ε! Kαλή φάση! Ωραία παίζουνε!

    Γιατί είναι μια κοπέλα με χωρίς μαλλιά στις φωτογραφίες; Πολύ στεναχωρήθηκα. Μετά είδα που τα έχει ξυρίσει και ησύχασα, αλλά με τρόμαξε.

    Δεν είναι lame που πηγαίνατε οικογενειακώς στις συναυλίες. How cool is that? είναι!

  5. Phevos Says:

    και μένα στην αρχή λίγο με αμηχάνιασε αλλά μετά από λίγο το εκτιμάς ειδικά έτσι πως γράφει στις φώτοζ 😀

  6. κεφτέδες της ερήμου « Spinach Vatican Says:

    […] καθόλα διαφορετική. την πρώτη την έχω περιγράψει κι εδώ, αυτή τη φορά δεν επισκεφθήκαμε τη λίμνη καρούν αλλά […]

  7. zoepapa Says:

    θελω να κανο κατι θελω να γι νο ημο

  8. zoepapa Says:

    στασσα θλω να πεισ φιλοι μου να μελειση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: