Archive for Απρίλιος 2010

σόφια

Απρίλιος 9, 2010

βροχερός καιρός και παλιοί γνωστοί. Τους θλιμένους Τροπικούς τους ξεκίνησα στο τρένο, και είναι ένα πραγματικά απολαυστικό ανάγνωσμα που μέσα στους σχιζοφρενικούς συνειρμούς του Λέβι Στρως νιώθεις τις σπίθες τις ιδιοφυΐας του.  ξεκινάει λέγωντας «μισώ τα ταξίδια και τους εξερευνητές, πρώτη πρόταση του βιβλίου και μ’εχει σκλαβώσει. κάπου ανάμεσα έκανα ένα μικρό διάλειμμα για το logicomix. τώρα συμπαθώ λίγο περισσότερο τον Ράσελ, και σίγουρα αγάπησα τον Δοξιάδη και την ομάδα που το ‘φτιαξε. εξαιρετική αφήγηση και όμορφο σκίτσο, δεν έγινε τυχαία διαγαλαξιακό μπεστ σέλερ. στα καπάκια έμαθα ότι οι financial times ζήτησαν απ τους δημιουργούς του Λογκικόμιξ να κάνουν ένα μικρό αφιέρωμα στον Λέβι Στρως! ωραία σύμπτωση. κάπως ανάμεσα σε εθνογραφίες τροπικών χωρών και κοκορέτσια περάσαν  οι μέρες του Πάσχα. Προχθές αποφασίσαμε να διακόψουμε το κλίμα απραξίας με μια μικρή εκδρομή στη Σόφια. για να γλυτώσουμε κάνα ψιλό και για να το κάνουμε λίγο πιο περιπετειώδες είχα μια καμμένη ιδέα. για να εξηγήσω χρειάζεται μια μικρή εισαγωγή. Στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα τη τελευταία δεκαετία έχει αναπτυχθεί κάτι σαν ζώνη για φθηνότερα ψώνια και υπηρεσίες. πάνε δηλαδή σερραίοι και λοιποί της περιοχής και αγοράζουν πράγματα, πάνε σε πουτάνες, σε καζίνα, στο χιονοδρομικό κτλ. έτσι εμείς ξεκινήσαμε απ τις Σέρρες για τα σύνορα με ένα λεωφορείο που σε πηγαίνει τζάμπα μέχρι το πρώτο καζίνο που συναντάς βγαίνοντας από Ελλάδα. Μετά περπατήσαμε πίσω πήραμε ένα άλλο βανάκι που σε πηγαίνει σ ένα μικρότερο καζίνο στο Πετριτς. από κει θα παίρναμε το βουλγάρικο ΚΤΕΛ για Σόφια. Κανονικά από Σέρρες Σόφια μπορείς να πας είτε με τρένο είτε με λεωφορείο, και τα δύο κοστίζουν πήγαινε-έλα 30 ευρώ περίπου. το αντίστοιχο από Πετρίτς είναι το μισό. εντάξει το σχέδιο είχε κάποια κενά, γι αυτό και η υλοποίηση πήγε λίγο στραβά. κατ’ αρχάς έπρεπε να μείνουμε 6 ώρες στο καζίνο. εκεί έχει δωρεάν ποτά και φαγητά. μετά από τρεις βότκες όμως η κρίση θολώνει (that’s the point after all!) να μη το ζαλίζω τη διαφορά των εισιτηρίων τη καταθέσαμε στη ρουλέτα. φύγαμε μετά και πήγαμε στο Πετρίτς, ή αλλιώς τη νεκρή πόλη του ολέθρου. εντάξει οποιαδήποτε επαρχιακή κωμόπολη μετά τις 5  τετάρτη ξημερώματα  δε σφύζει από ζωή. Απλά ήταν κλειδωμένα και τα ΚΤΕΛ και είπαμε να κάνουμε μια βόλτα. ακουγόταν μόνο σκυλιά και τα φώτα ήταν πολύ δυνατά και όσο κρήπυ δε πάει. τελικά χωθήκαμε σ ένα (σαρπράηζ) καζίνο. εκείνη την ώρα υπήρχε μέσα μόνο ο σεκιουριτάς ονόματι Αντόνιο και μια τύπισσα που ξεσκόνιζε τα φρουτάκια. εμείς καθίσαμε σε μια γωνίτσα ήσυχα ήσυχα προκαλώντας τα wtf βλέμματα τους. εξήγησα στον Αντόνιο, μου πε οκ νο προμπλεμ και περιμέναμε να ξημερώσει.

Στο λεωφορείο μπήκαμε πρώτοι πρώτοι ευτυχώς γιατί το υπερφόρτωσαν και είχε καμία εικοσαριά όρθιους, θυμάμαι ότι καθώς ξυπνούσα σε κάτι φρεναρίσματα ερχόμουν σε απόσταση αναπνοής απ τον κώλο ενός τυπά. ε τελικά φτάσαμε αισίως και δεν είμαστε τελείως ζόμπι. κάναμε μια βόλτα στη πόλη, είχε πολύ κρύο αλλά οι πρώτες μου εντυπώσεις ήταν πολύ θετικές. μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε για το σπίτι που θα μέναμε. είναι η πρώτη φορά που θα με φιλοξενούσουν μέσω couchsurfing, και όχι ότι είχα κάποια ανησυχία αλλά ήταν κάπως περίεργο. εντωμεταξεί το προφίλ εκεί το ‘χω απ το 2006! θυμάμαι είχα διαβάσει μαθητής τότε ένα άρθρο στα Νέα και είχα ενθουσιαστεί, αλλά μέχρι τώρα δεν είχε τύχει να το χρησιμοποιήσω καθώς όλο κάτι συνέβεναι.

Το μέρος που θα μέναμε λεγόταν σύμφωνα με τις οδηγίες που μας στείλαν «embassy of peace» και περίμενα κάτι σε καμμένη χίπικη κατάληψη ή τίποτα ειρωνικό, αλλά όταν φτάσαμε γουρλώσαμε τα μάτια γιατί μπροστά μας ήταν ενα κυριλέ διόροφο κτίριο, αριστοκρατικής αρχιτεκτονική με κήπο και μια μεταλική ταμπέλα που έγραφε «embassy of peace». απ ότι μας είπαν μετά τα παιδιά, το κτίριο ανήκει στην ομώνυμη οργάνωση απλά επειδή τα έξοδα συντήρησής του είναι πολλά τους νοικιάζουν τη σοφίτα. γαμάτο καθότι είναι και κατακέντρο! βρήκα και φωτογραφία στα ίντερνετς αν δε με πιστεύετε.

Οσοι μένουν πάνω, είναι ένας κι ένας. μας πήγαν το βράδυ σε μία περφορμανς που έκαναν κάτι φίλοι τους που έχουν και το συγκρότημα Котки Под Коли (aka cats under cars) των οποίων δηλώνω αιώνιος φαν.  όλα ανθηρά κι η μπύρα κάνει ένα ευρώ, θα έλεγα μακάρι να μέναμε λίγο παραπάνω αλλά είναι στανταράκι ότι θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή ούτως η άλλως.

Advertisements

επιστροφές.

Απρίλιος 2, 2010

όταν το μπλογκ εγκαταλείπεται η επάνοδος είναι δύσκολη ανάλογα με το πόσο χρόνο το ‘χεις παρατήσει. επιστρέφοντας λοιπόν στα ελληνόφωνα λημέρια ήταν στις προτεραιότητές μου να γράψω κάτι για εδώ, είχα να πω και πράγματα δεν ήμουν πια και τόσο απασχολημένος αλλά όλο το άφηνα. επέστρεψα στη περίοδο της κρίσης, και ίσως το κλίμα είναι όντως κάπως πιο βαρύ στην Αθήνα, ίσως να ‘ναι και ιδέα μου. δε βρήκα κάτι ουσιωδώς διαφορετικό. πιο ακριβά τσιγάρα, δε καπνίζω. έχω φρικάρει λίγο με τις τιμές. στην Αίγυπτο με 170 ευρώ το μήνα ήμουν αποικιακός ματσό καταναλωτής. εδώ βλέπω τιμές και σφίγγεται ο κώλος μου, ειδικά όταν πάμε για ποτό βγαίνουν τα μάτια απ τις κόγχες. Ο τομέας που σίγουρα ευνοήθηκε απ την επάνοδο είναι η διατροφή. έφαγα το σουβλάκι του επαναπατρισμού, μετά μαγείρευα κάποιες μέρες, αλλά γενικά όλα μου φαίνονται πιο νόστιμα. ίσως είναι ψυχολογικό. ωραία και άγια τα αιγυπτιακά, αλλά κάπου όλο το καυτερό, βουτυρογεμάτο μου την είχε βαρέσει. αποφάσισα να ελαττώσω και το κρέας από τότε που ήρθα με χορτοφαγία αν θα ‘ταν εφικτό κάπου στον ορίζοντα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχουμε σαρακοστή οπότε η αποχή απ το κρέας θα ταν τύπου νηστεία και πριν επιστρέψω έφαγα άλλο ένα σουβλάκι αντιθρησκευτικής κρεατοφαγίας.
Η επιστροφή πάντως ήταν πολύ γαμησέτα. είχα πάει στο Σαρμ Ελ Σέηχ, θέρετρο στην ερυθρά θάλασσα, από κει θα παιρνα το αεροπλάνο για Κάιρο και μετά Αθήνα. και με τη καθυστέρηση του πρώτου χάθηκε η πτήση εγκλωβίστηκα στο Κάιρο. Ευτυχώς οι τελευταίες μέρες πριν απ’ το ατυχές ήταν ειδυλλιακές και είχα κάποιο απόθεμα αισιοδοξίας. Το Σαρμ και γενικά οι πόλεις στα παράλια της ερυθράς δεν είναι γνωστές στην Ελλάδα φαντάζομαι γιατί είναι αρκετά ανταγωνιστικά μέρη προς τον ελληνικό τουρισμό. Τα νερά είναι ζεστά και πεντακάθαρα και τα βουνά από κοράλλια μπορείς να τα δεις με μάσκα και αναπνευστήρα. έρχονται τα ψάρια τα τροπικά και σε κοιτάν κατάματα, έπαθα τη πλάκα μου. οι τιμές αντίστοιχες με ελληνικές αλλά για αιγυπτιακούς μισθούς δηλητήριο. πολύ το αναφέρω το οικονομικό μ’εχει επηρεάσει το κλίμα της κρίσης. Απ’ το Σαρμ κάναμε και μια εκδρομή στο μοναστήρι της Αγ. Αικατερίνης που είναι κάτω απ’ το όρος Σινά. Είναι το παλαιότερο μοναστήρι σε συνεχή λειτουργία, απ τον 5 αιώνα μχ. Το χτίσε η αγία Ελένη στο σημείο της φλεγόμενης βάτου, και αν πατε βγαζετε φωτογραφία με βατο για φεηςμπουκ. αν θελετε και φλόγες τοτε θα χρειαστεί το αγιο φωτοσωπ. αξίζει πάντως επίσκεψη, και αν είσαι Έλληνας μπαίνεις τζάμπα και στο μουσείο του μοναστηριού και βλέπεις τα υπερ-σπάνια χειρόγραφα, ήταν η πρώτη φορά που είχαμε κάτι τζάμπα στην αίγυπτο και το χαρήκαμε. η μεγαλύτερη συλλογή παλαιοχριστιανικών χειρογράφων στα κιταπια της μονής μετά το Βατικανό, όχι μαλακίες. έχουν κι ένα γράμμα που ‘στειλε ο προφήτης Μοχάμεντ στους μοναχούς ότι όταν θα ‘ρθει το Ισλαμ στην Αίγυπτο αυτούς δε θα τους πειράξουν. καλό pr. Το τοπίο της βραχώδους ερήμου σε όλη την έκταση της χερσονήσου του Σινά κόβει την ανάσα (κλισέ αλλά δεν είχα λόγια). κάναμε και μια διαδρομή στην έρημο με γουρούνες φάγαμε άμμο στη διαδρομή και βεδουίνικο φαί με συνοδεία μπέλυ ντανς όταν φτάσαμε στον οικισμό.
Το πρόβλημα είναι ότι απ’ τη στιγμή που έχασα το αεροπλάνο όλα άρχισαν να πηγαίνουν λάθος. είχα χάσει τη κάρτα αναλήψεων στο Κάιρο, δεν είχα καθόλου λεφτά, το κινητό μου δε λειτουργούσε, δεν υπήρχαν καρτοτηλέφωνα στο αεροδρόμιο, η κοπέλα που κανόνισε τα εισιτήρια μου δε το σήκωνε (όταν την πήρα από κάτι άλλους ράντομ συνεπιβάτες) δεν είχα εκτύπωση του e-ticket και επειδή η ολυμπιακή για κάποιο λόγω δεν έχει συνεργασία με την egyptair δε μπορούσαν να μου το εκτυπώσουν απ τη στιγμή που πέταξε το αεροπλάνο, και γενικά μια μαύρη απελπισία. τελικά μου πλήρωσε η egypt ένα κυριλέ ξενοδοχείο και τρία γεύματα για να μου χρυσώσει το χάπι, αλλά τι να το κανα αφού δε γινόταν να μου πληρώσουν τη διαφορά του εισιτηρίου πάλι έπρεπε να κάνω ολόκληρη επιχείρηση για να βρω φράγκα (δε μου κάλυπτε τη διαφορά γιατί η άλλη πτήση ήταν με ολυμπιακή, αν ήταν και η άλλη πτήση με egypt θα τα κανόνιζαν κάπως, αλλά είπαμε όλα λάθος). Και έτσι πήγα στο κέντρο του Καΐρου να συναντήσω μια γνωστή μου που θα μου δάνειζε κάποια χρήματα. τα οποία δε τα είχε (!) και έπρεπε να κοιμηθώ εκεί. τελικά πήγαμε σ ένα ανέλπιστα ωραίο home πάρτυ όπου γνώρισα ωραίο κόσμο, και επανήλθε λίγο η καλή μου διάθεση. αλλά νταξει πέταξα πίσω όλα καλά. τι όλα καλά δηλαδή που δε μπορώ να προσαρμοστώ με τίποτα. και είναι μαλακία γιατί περίμενα πως και πως να γυρίσω και τώρα νιώθω ότι κάτι λείπει. σκατά. τέλος πάντων είπα να έρθω Σέρρες για γιορτές, να δω και συγγενείς που έλειψα 7 μήνες. εδώ πάντως όλα είναι πάντα ίδια. μόνο το τρένο μου φάνηκε πολύ ξεχωριστό. πρώτον πλήρωσα τα διπλάσια (23 ευρώ!!), δεύτερον μετά από τόσες διαδρομές με τα διάφορα αιγυπτιακά τρένα αυτό μου φάνηκε παραδεισένιο. και η διαδρομή! οι διαδρομές στην Αίγυπτο είναι ένας απέραντος κάμπος με χωράφια και φοίνικες εδώ και κει. και διάφορες καφετί πόλεις. η διαδρομή του τρένο αθηνα-θεςνικη είναι πραγματικά σπουδαία, όλα αυτά τα βουνά το πράσινο σε μερικά σημεία στο βάθος η θάλασσα, πραγματικά αξίζει το κόπο να μη κοιμηθείς. αλλά εντάξει μετά τη Λάρισα την έπεσα. το ‘χω τελειοποιήσει τον ύπνο τρένου, πλέον λέω θα κοιμηθώ και κοιμάμαι. επίσης σε σχέση με το πολύβουο πλήθος που μεταφέρεται με τα αιγυπτιακά τρένα οι Έλληνες μου φάνηκαν ανησυχητικά αθόρυβοι. αλλά αυτό είναι πολύ καλό ας μη παραπονιέμαι. ειδικά μετά απ τους τελευταίους κάφρικα ρατσιστικούς διαλόγους και την μικροαστική γκρίνια που ακούω συνήθως στο τρόλεϊ η απόλυτη σιωπή ήταν πολύτιμος λίθος.