σόφια

βροχερός καιρός και παλιοί γνωστοί. Τους θλιμένους Τροπικούς τους ξεκίνησα στο τρένο, και είναι ένα πραγματικά απολαυστικό ανάγνωσμα που μέσα στους σχιζοφρενικούς συνειρμούς του Λέβι Στρως νιώθεις τις σπίθες τις ιδιοφυΐας του.  ξεκινάει λέγωντας «μισώ τα ταξίδια και τους εξερευνητές, πρώτη πρόταση του βιβλίου και μ’εχει σκλαβώσει. κάπου ανάμεσα έκανα ένα μικρό διάλειμμα για το logicomix. τώρα συμπαθώ λίγο περισσότερο τον Ράσελ, και σίγουρα αγάπησα τον Δοξιάδη και την ομάδα που το ‘φτιαξε. εξαιρετική αφήγηση και όμορφο σκίτσο, δεν έγινε τυχαία διαγαλαξιακό μπεστ σέλερ. στα καπάκια έμαθα ότι οι financial times ζήτησαν απ τους δημιουργούς του Λογκικόμιξ να κάνουν ένα μικρό αφιέρωμα στον Λέβι Στρως! ωραία σύμπτωση. κάπως ανάμεσα σε εθνογραφίες τροπικών χωρών και κοκορέτσια περάσαν  οι μέρες του Πάσχα. Προχθές αποφασίσαμε να διακόψουμε το κλίμα απραξίας με μια μικρή εκδρομή στη Σόφια. για να γλυτώσουμε κάνα ψιλό και για να το κάνουμε λίγο πιο περιπετειώδες είχα μια καμμένη ιδέα. για να εξηγήσω χρειάζεται μια μικρή εισαγωγή. Στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα τη τελευταία δεκαετία έχει αναπτυχθεί κάτι σαν ζώνη για φθηνότερα ψώνια και υπηρεσίες. πάνε δηλαδή σερραίοι και λοιποί της περιοχής και αγοράζουν πράγματα, πάνε σε πουτάνες, σε καζίνα, στο χιονοδρομικό κτλ. έτσι εμείς ξεκινήσαμε απ τις Σέρρες για τα σύνορα με ένα λεωφορείο που σε πηγαίνει τζάμπα μέχρι το πρώτο καζίνο που συναντάς βγαίνοντας από Ελλάδα. Μετά περπατήσαμε πίσω πήραμε ένα άλλο βανάκι που σε πηγαίνει σ ένα μικρότερο καζίνο στο Πετριτς. από κει θα παίρναμε το βουλγάρικο ΚΤΕΛ για Σόφια. Κανονικά από Σέρρες Σόφια μπορείς να πας είτε με τρένο είτε με λεωφορείο, και τα δύο κοστίζουν πήγαινε-έλα 30 ευρώ περίπου. το αντίστοιχο από Πετρίτς είναι το μισό. εντάξει το σχέδιο είχε κάποια κενά, γι αυτό και η υλοποίηση πήγε λίγο στραβά. κατ’ αρχάς έπρεπε να μείνουμε 6 ώρες στο καζίνο. εκεί έχει δωρεάν ποτά και φαγητά. μετά από τρεις βότκες όμως η κρίση θολώνει (that’s the point after all!) να μη το ζαλίζω τη διαφορά των εισιτηρίων τη καταθέσαμε στη ρουλέτα. φύγαμε μετά και πήγαμε στο Πετρίτς, ή αλλιώς τη νεκρή πόλη του ολέθρου. εντάξει οποιαδήποτε επαρχιακή κωμόπολη μετά τις 5  τετάρτη ξημερώματα  δε σφύζει από ζωή. Απλά ήταν κλειδωμένα και τα ΚΤΕΛ και είπαμε να κάνουμε μια βόλτα. ακουγόταν μόνο σκυλιά και τα φώτα ήταν πολύ δυνατά και όσο κρήπυ δε πάει. τελικά χωθήκαμε σ ένα (σαρπράηζ) καζίνο. εκείνη την ώρα υπήρχε μέσα μόνο ο σεκιουριτάς ονόματι Αντόνιο και μια τύπισσα που ξεσκόνιζε τα φρουτάκια. εμείς καθίσαμε σε μια γωνίτσα ήσυχα ήσυχα προκαλώντας τα wtf βλέμματα τους. εξήγησα στον Αντόνιο, μου πε οκ νο προμπλεμ και περιμέναμε να ξημερώσει.

Στο λεωφορείο μπήκαμε πρώτοι πρώτοι ευτυχώς γιατί το υπερφόρτωσαν και είχε καμία εικοσαριά όρθιους, θυμάμαι ότι καθώς ξυπνούσα σε κάτι φρεναρίσματα ερχόμουν σε απόσταση αναπνοής απ τον κώλο ενός τυπά. ε τελικά φτάσαμε αισίως και δεν είμαστε τελείως ζόμπι. κάναμε μια βόλτα στη πόλη, είχε πολύ κρύο αλλά οι πρώτες μου εντυπώσεις ήταν πολύ θετικές. μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε για το σπίτι που θα μέναμε. είναι η πρώτη φορά που θα με φιλοξενούσουν μέσω couchsurfing, και όχι ότι είχα κάποια ανησυχία αλλά ήταν κάπως περίεργο. εντωμεταξεί το προφίλ εκεί το ‘χω απ το 2006! θυμάμαι είχα διαβάσει μαθητής τότε ένα άρθρο στα Νέα και είχα ενθουσιαστεί, αλλά μέχρι τώρα δεν είχε τύχει να το χρησιμοποιήσω καθώς όλο κάτι συνέβεναι.

Το μέρος που θα μέναμε λεγόταν σύμφωνα με τις οδηγίες που μας στείλαν «embassy of peace» και περίμενα κάτι σε καμμένη χίπικη κατάληψη ή τίποτα ειρωνικό, αλλά όταν φτάσαμε γουρλώσαμε τα μάτια γιατί μπροστά μας ήταν ενα κυριλέ διόροφο κτίριο, αριστοκρατικής αρχιτεκτονική με κήπο και μια μεταλική ταμπέλα που έγραφε «embassy of peace». απ ότι μας είπαν μετά τα παιδιά, το κτίριο ανήκει στην ομώνυμη οργάνωση απλά επειδή τα έξοδα συντήρησής του είναι πολλά τους νοικιάζουν τη σοφίτα. γαμάτο καθότι είναι και κατακέντρο! βρήκα και φωτογραφία στα ίντερνετς αν δε με πιστεύετε.

Οσοι μένουν πάνω, είναι ένας κι ένας. μας πήγαν το βράδυ σε μία περφορμανς που έκαναν κάτι φίλοι τους που έχουν και το συγκρότημα Котки Под Коли (aka cats under cars) των οποίων δηλώνω αιώνιος φαν.  όλα ανθηρά κι η μπύρα κάνει ένα ευρώ, θα έλεγα μακάρι να μέναμε λίγο παραπάνω αλλά είναι στανταράκι ότι θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή ούτως η άλλως.

Advertisements

5 Σχόλια to “σόφια”

  1. Στάσσα Says:

    Άμα τό ‘χεις μέσα σου το ταξίδι βρε παιδί μου 🙂

  2. Nikolaki Says:

    Ρε η ανθρωπολόγα μας μάς έλεγε κάτι κοτσομπολιά για το Λεβί Στρως… στα ημερολόγιά του λέει αποκαλούσε τις φυλές που μελετούσε κάτι όμορφα όπως «άγριοι, μαύροι, απολίτιστοι» και η κυρά του τα δημοσίευσε μετά το θάνατό του γιατί η σύνταξη της χήρας του ανθρωπολόγου είναι πενιχρή, και προκλήθηκε σάλος στους επιστημονικούς κύκλους! Ακούς εκεί «άγριοι», είπαν όλοι.

  3. ou ming Says:

    Τα wtf βλέμματά τους

    Ωραίος τίτλος για βιβλίο, σκέφτηκα.

  4. danossiel Says:

    αυτο το διαβαζω και γω τωρα
    αν και στην εκδοση που το χω τιτλοφορειται Θλιβεροι Τροπικοι που θεωρω οτι ειναι λαθος μεταφραση και επισης εξω απο τις προθεσεις το γεματου χιουμορ συγγραφεα
    Θλιμμενοι ειναι πολυ πιο κοντα στο πνευμα του βιβλιου

    φιλια

  5. issipap Says:

    χαχα, αν το γκρούπ ήταν πολωνικό θα το λέγανε «κότκι ποντ σαμοχόντουφ!»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: