Archive for the ‘κιτσεν’ Category

τα φαγητό

Νοέμβριος 13, 2008

το φαγητό στις εστίες του παντείου περνάει διαφοερετικές φάσεις κατά καιρούς.

σήμερα ήταν σε μουντ WHAT THE FUCK!

1ο πιάτο καναπεδάκια με πολύχρωμες σκατούλες

2ο πιάτο πράσινα μακαρόνια με καρότο, ίχνη μαγιονέζας και πιπεριές (?)

Advertisements

μασουλώντας εμμονές

Σεπτεμβρίου 26, 2008

τελευταία όλο σκέφτομαι γύρω απ το φαγητό. πως μπορώ να μη πεινάω δηλαδή σκέφτομαι γιατί έχω ρέψει και δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. έχω αρχίσει να βρίσκω βιώσιμες λύσεις είναι η αλήθεια και σκοπεύω να τις μοιραστώ ευθύς με άλλους αναξιοπαθούντες φοιτητές που δε ξέρουν τι διάολο να φάνε για να ζήσουν χωρίς το φόβο της χρεωκοπίας. παραθέτω σε τυχαία σειρά

α) Φαλάφελ από τον κύριο Αλί. Θα τον βρείτε στη πλατεία Κάνιγγος, αριστερά από το υπουργείο Ανάπτυξης υπάρχει μία οδός ονόματι «Τζωρτζ» περπατήστε την λίγο και στα αριστερά της θα ξεπροβάλει. Μη σε σοκάρουν τα κοτοσουβλάκια που μοιάζουν απολιθωμένα εσείς ήρθατε για φαλάφελ. Θα πάρει ο Αλί τρία απ αυτά θα τα βάλει σε μια αραβική πίτα με γιαούρτι ντομάτα μαρούλι και κρεμμύδι και είσαι έτοιμος να βουτήξεις στο ΚΑΛΥΤΕΡΟ (οκ στο ΦΘΗΝΟΤΕΡΟ) φαλάφελ της πόλης. Δύο ευρώ, της ξεφτίλας, και χορταίνεις.

β) Το ΧοτΝτογκ: Στο μοναστηράκι, βγαίνοντας απ την έξοδο του μετρό στην Αθηνάς το αντικρίζεις. Στη Creperie Parisienne, (ναι έρχομαι δέυτερος) το ΧοτΝτογκ είναι απολύτως μίνιμαλ αλλά κοστίζει 90 λεπτά του ευρώ. επιβάλλεται να πάρετε 2. Εδώ να καταγγείλω τις φρηπρες και τα παρατρεχάμενα “υπέροχα πλάσματα” που ανέδειξαν σε απόλυτο ΧοτΝτογκ τη μαλακία της Μαβίλη που είναι μικρό και κάνει 4 ευρώ!! οκ, δε συγκρίνεται με το αντίστοιχο του μοναστηρακίου που έχει μόνο κέτσαπ και μαγιονέζα αλλά αν θέλετε κάτι αντίστοιχο ελάτε μια βόλτα στο φιξ, εκεί που η Φρατζή συναντά τη Συγγρού θα βρείτε κάτι πολύ δυνατό (εξίσου ραδιενεργό με της Μαβίλη) με 2.50 ευρώ

γ) το Μπέργκερ του Τζάντε. Μια επιλογή καθαρόαιμα Κουκακιώτικη. Στη διασταύρωση Ζίνη και Βεΐκου, το μαγαζί που άλλαξε το ρου της ιστορίας (ε?). Το μόνο πράγμα που έχω φάει από κει είναι το μπέργκερ (αλήθεια γιατί να φάω κάτι άλλο όταν υπάρχει ΤΟ ΜΠΕΡΓΚΕΡ;). Είναι ΠΟΛΥ ωραίο, εντελώς σάπιο αλλά με μπόλικη μαμαδίστικη διάθεση. Η ζύμη του είναι ονειρική το μπιφτέκι του είναι, ερχμ τέλωςπάντων, έχει μέσα μπόλικο τυρί μια σάπια σως κετσαπομουστάρδας και μια φέτα ντομάτας. Δύο ευρώ κι αυτό αλλά πίνεται αυστηρά και μόνο με συνοδεία κόκακόλας οπότε να την συνυπολογίσετε στα έξοδα.

4) τελευταία (ποιοτικά) επιλογή η Εστία του πανεπιστημίου. δε θα πω τπτ περί αυτού είναι γνωστά τα πράγματα.
5) εντάξει τώρα αν δε γράψω για το σουβλάκι θα πέσει το μπλογκ να με πλακώσει. ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ. όλα τα σουβλάκια σε εναλλαγές για μια αίσθηση ποικιλίας. σαπίλα. για ένα χρόνο κάθε μέρα ανεκτό, μετά αρχίζει η απώθηση. Αχιλλέας-Βεργίνα μια αξιοπρεπής εξαρχειώτικη πρόταση για να κάτσεις κιόλας μη σου σταθεί το σουβλάκι στο λαιμό. υπάρχουν φήμες ότι ο γύρος έχει μέσα διάφορα πλάσματα του ζωικού βασιλείου καθώς και πάνκηδες που εξαφανίζονται μυστηριωδώς από την γειτονική Μεσολογγίου.

6) Imperial town. γιατί κι οι φοιτητές έχουν δικαίωμα στα ασιατικά καλούδια. Ωραία ατμόσφαιρα, προσεγμένη ποιότητα άψογο σέρβις και αστραφτερή καθαριότητα, ΝΟΤ. Το μαγαζί τα σπάει αλλά όχι για τους παραπάνω λόγους. Είναι στην ομόνοια (Γερανίου 44 & Αγ. Κωνσταντίνου) και έχει την ανάλογη ατμόσφαιρα. Το μενού είναι τεράστιο, αλλά το κλού είναι αλλού. Αν πας μεσημέρι με 8 ευρώ μπορείς να πάρει της παναγιάς τα μάτια. πήγαινε με μεγάλη παρέα για να χαρείς τον τροχό της τύχης στο κέντρο.

7) θα έγραφα και το Food Company αλλά μη το κάνουμε εντελώς λάηφο το μαγαζί. έγραψα που έγραψα ένα κατεβατό στο στύλ, πάνε εκεί κάνε αυτό…

(καλά χθες έκανα δύο ποστ για την γκούκγλ? what’s wrong with me??)

σταρβέησον

Σεπτεμβρίου 3, 2008

κάθε μέρα τρώω μόνο φρυγανιές με μερέντα. έχω χάσει τη φαντασία μου

διακόπτουμε τη καλοκαιρινή ραστώνη για μια εξαιρετική γιουτιουμπίλα

Αύγουστος 17, 2008

και νάταλι πόρτμαν, και μπόλυγουντ, και έπικ ιστορία, και χταπόδια, καλό κάρμα

τυφλώθηκα

Ιουνίου 26, 2008

αλήθεια

μήπως πεινάς, και τι να φας

Μαΐου 22, 2008

όταν αποφασίζει ότι δε θα παραγγείλεις. μεγάλη απόφαση. καθοριστική. ανοίγω το ψυγείο και με πιάνει για άλλη μια φορά θλίψη. Βγάζω δύο αυγά που αν είχαν εκκολαφθεί τώρα θα τανε κότες στη Γ ηλικία με ζουμί μπόλικο. βγάζω κι ένα κουτάκι με τριμμένο τυρί που είχε έρθει μαζί με μια ελεεινή μακαρονάδα από τη πίτσα φαν. Επίσης υπάρχουν 4 φέτες ψωμί για τοστ ολικής αλέσεως. σκέφτομαι εντατικά. βγάζω πιάτα. ανακατεύω αυγά τυρί μουστάρδα και σκορδόσκονη (άσχετο υλικό, που ανεξήγητα μου φάνηκε καλή ιδέα). παπαρώνω τις φέτες, τις κάνω ζεύγη κι ανάμεσά τους χώνω από μια φέτα τυριού. στο τηγάνι αγωνίζομαι για να μην κολλήσουν. όταν έχουν ψηθεί έχουν ένα δυσοίωνο πρασινοπό χρώμα. παίρνω βαθιά ανάσα κι αρχίζω να τρώω. όχι σκατά όπως θα περίμενε κανείς. ούτε κι ωραία. ουδέτερα αλλά εδώδιμα. στις τελευταίες μπουκιές μου ψιλοέρχεται να ξεράσω αλλά όλα οκ. Μετά ξανακοιτάω στο ψυγείο για επιδόρπιο. Υπάρχει μισός ανανάς. α όλα κι όλα μπορεί να μας λείπουν τα βασικά και τα στοιχειώδη αλλά ο ανανάς είναι πάντα εκεί, κραταιός, δίνει το παρόν στις δύσκολες μέρες του Μάη. γαμώ το Μάη του 68. τρώω όλο το μισό ανανά με λύσα. έχει απολιθωθεί αλλά δε δίνω ιδιαίτερη σημασία, όπως έχετε καταλάβει έχω πάψει να μαι ιδιαίτερα εκλεκτικός με τα φαγητά. τώρα τα δόντια μου είναι γεμάτα με ίνες ανανά. ότι κι αν κάνω έχουν ριζώσει. Ανάθεμα τον μιλόσεβιτς, τώρα τι θα κάνω με τον ανανά στα δόντια, τη σκορδόσκονη στο φάρυγγα και έναν τόμο πανεπιστημιακό να με περιμένει στον γκρανκούλα (ΙΚΕΑ καναπέ). θα κάνω τη καρδιά μου αμίαντο θα προσευχηθώ στη παναγιά την ανανοκρατούσα και όλα θα πάν καλά. ΝΟΤ. Ανήν

αλήτες γείτονες

Μαΐου 21, 2008

αυτή/αυτός που μαγειρεύει γιουβετσάκι κι έχει εξαπολύσει τα μόρια του από τον φωταγωγό διαμέσου του μπάνιου μου μέσα στα ρουθούνια μου, παρακαλείται όπως φέρει μια μερίδα φαγητό κι απεδώ.

αλκοόλ και ηρεμιστικά

Μαΐου 16, 2008

gourmet αναζητήσεις, απελπισμένου φοιτητή

Απρίλιος 10, 2008

Βλέπω μέσα στο ψυγείο. Απελπισία. Μέσα στην απελπισία μία δημιουργική (?) αναλαμπή. παίρνω φόρα, βγάζω έξω όλα τα υλικά. Δημιουργώ σαντουϊτσοδομή στο ψωμί. Βάζω μέσα κρέμα γάλακτος, coco pops και φέτες ακτινιδίου. Το πατάω στη τοστιέρα. Περιμένω λίγο, αρχίζει να καίγεται. Τρώω δύο δαγκωνιές. Με πιάνει νευρικό γέλιο και σκεπτόμενος την καλύτερη εκδοχή ντιλίβερι αποθέτω το ανοσιούργημα μου στα σκουπίδια.