Archive for the ‘στίχοι δωματίου’ Category

οι ζεστές μέρες

Μαΐου 30, 2010

τα καλοκαίρια ε κολλάν πάνω μας.  /φαστ φοργουωρντ ανακλήσεις από βράδια προηγούμενων καλοκαιριών/ το σημερινό βράδυ είναι κάπως σαν εγκαίνια ιδρωμένων ύπνων. ανοιχτά παράθυρα και μπαίνει κάπως ύπουλα εκεί που κοιμάσαι η πόλη. από τότε που γύρισα δεν έχω τηλεόραση, δε ξέρω τι παίχτηκε αλλά έχει χαλάσει η πρίζα και δε το πολυέψαξα να τη φτιάξω (εδώ δεν έχω αλλάξει λάμπες στο δωμάτιο και στο χωλ εδώ και δύο μήνες και ζω στο ημίφως). Μου λείπει πάντως κάποιες στιγμες οπότε καταφεύγω στο greekmovies. όταν βρίσκομαι σε σπίτια που παίζει μου αρέσει να χαζεύω. και τώρα που ανοίγουμε τα παράθυρα μπαίνει αυτός ο νανουριστικός ήχος τηλεοράσεων που παίζουν κάτι στο βάθος. πω είναι κι αυτή η καλοκαιρινή εξεταστική, απόλυτα καταραμένη. θέλω να δώσω όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα, αλλά καταλήγω να μένω όλη μέρα σπίτι να ανοίγω βιβλία και ύλες και μετά να μαλακίζομαι τρώγοντας τζανκ. τουλάχιστον αρχές ιούλη φεύγω πάλι. Αυτή τη φορά αισθάνομαι πιο περαστικός από ποτέ στην Αθήνα.

ένιωσα μια μικρή ταύτιση με την ηρωίδα του «μεσα σε ένα κορίτσι σαν εσένα» της Αντζελας Δημητρακάκη. συμπαθητικό βιβλίο, το διάβαζα στο καράβι από Χανιά και έχει αρκετά ωραία σημεία. εκεί η ηρωίδα είναι ελληνοαμερικάνα που έρχεται στην Αθήνα και το βιβλίο είναι τα γράμματα που στέλνει και το ημερολόγιο που κρατάει. ενδιαφέρων τρόπος για την αφήγηση αν και σε κάποια σημεία δε της βγαίνει. μου φάνηκε ταιριαστό πάντως που ο λόγος της ήταν κάπως εκφραστικά άτεχνος, εφόσον γράφει ως ελληνοαμερικανίδα σε α’ πρόσωπο, αλλά μετά μου πε μια φίλη πως κι η «Ανταρκτική» της ίδιας συγγραφέα εκφραστικά δεν είναι πολύ καλύτερη, οπότε δε ξερω.. δεν φέρω γνώμη χωρίς να διαβάσω την «Ανταρκτική» κι εγώ όμως. το απόσπασμα που έχει στο οπισθόφυλλο πάντως, κλάσσικ. Είχα καιρό να διαβάσω λογοτεχνία, εκτός απ’ τα τέτχοια φυσικά. αν δεν είχαμε και τα τέτχοια τι θα κάναμε. το λέω επειδή είναι ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΟΡΑ ΙΕΜΠΕΡ.

πωω εντωμεταξεί γράφω και μυρίζουν τα πάντα σέλινο. αγόρασα απ’ τη λαική προχθές σέλινο (είχα μια φιλοδοξία να κάνω ψαρόσουπα) και σήμερα έβαλα λίγο σε μια πατατοσαλάτα που έκανα. δε ξέρω, το σέλινο παίζει να είναι το πιο δυνατό λαχανικό του κόσμου. κολάει η μυρωδιά του παντού, μυρίζουν τα χέρια, ο ιδρώτας, το δωμάτιο, παντού σέλινο. δεν είναι απαραίτητα άσχημη μυρωδιά, αλλά δεν είναι ευχάριστο.

το τορρεντοπρόγραμμα με πληροφορεί ότι κατέβηκαν οι warren suicide. δεν έχω ιδέα ποιοι είναι, έχει πλάκα όταν κατεβαίνει μετά από καιρό κάτι που ξέχασες πότε/γιατί το έψαξες. ωραίοι ακούγονται πάντως. σέλινο υπνηλία warren suicide. κάτι μου λέει ότι αυτό το ποστ θα ναι σάπιο. μήπως πρέπει να μιλήσω για επικαιρα ζητήματα, μπαα δε γαμιέται. καλύτερα το πάω με τα άσχετα, τα ραντομ είναι διαχρονικά.

Κοντά στο σπίτι μου, λοιπόν, στην Αρχή της Γεναίου Κολοκοτρώνη (σύνορα κουκάκι-πετράλωνα) υπάρχει το καλύτερο κομμωτήριο του κόσμου. Το χει ένας συμπαθητικός τύπος, και στους τοίχους έχει αφίσες τζόυ ντιβίζιον ντέηβιντ μπάουι, και ένα συγκρότημα που δεν ήξερα τους for against . αυτά αρκούσαν για να θέλει κάποιος να κουρευτεί εκεί, αλλά να σημειωθεί επιπλέον ότι το κούρεμα κοστιζει 10 ευρώ. για τις δεξιότητες του τύπου δε ξέρουμε ακόμη αλλά θα μάθουμε σύντομα.

λίγο εμέτικ

Νοέμβριος 6, 2008

να πω την αμαρτία μου τους FranzFerdinand τους ακούω πού και που με χαρά και παρησία. και τους υπερασπίζομαι όταν ακούω τα κραξίματα που ακολουθούν σε διάφορες περιστάσεις την αναφορά του ονόματός τους. Στο τραγούδι «Michael» έχουν βάλει «κρυφό μνμ» (απ αυτά τα καταπληκτικά που παίζουν όταν βάλεις ανάποδα το τραγούδι, του τύπου μαρινέλα που λέει ΣΑΤΑΝΑ ΣΑΤΑΝΑ ΚΕΡΑΣΙΑ ΣΑΤΑΝΑ) «She’s worried about you, call your mother». κι η φλωριά έχει όριον.

(έχει μια σχετική λίστα η wikipedia αν και στο νετ σκόρπια βρίσκονται πολλά πιο τσήζη sites σχετικά με το θέμα)

όταν πέφτει η αναγνωσιμότητα

Αύγουστος 18, 2008

μοστράρουμε ένα βαρύγδουπο ποίημα και την αποτελειώνουμε

Κήπος

(more…)

format και αρχεία

Απρίλιος 28, 2008

μπροστά στο επιτακτικό αίτημα για format, του παλαιού υπολογιστή εδώ στα πάτρια εδάφη τέθηκε και το φλέγον ζήτημα της διάσωσης κάποιων χρήσιμων αρχείων. Οι φάκελοι όλοι, γεμάτοι με άχρηστα μπιμπλίκια. Άχρηστα 0 και 1 παντού. συλλέγω μεταξύ των μερικά κείμενα που έγραψα πέρυσι. παραθέτω ένα απ αυτά:

Η πόλη έφυγε

Πόλεις πηγαίνουν κι έρχονται

ζαλίζουν του ακίνητους περαστικούς.

μεταφερόμενοι θίασοι που ψάχνουν ζητιανεύοντας ο ένας στα σκουπίδια του άλλου.

Γράφουν βέβαια τα βιβλία ότι είναι πάγια τακτική του κόσμου να περιστρέφεται

να ανακυκλώνει τα αποφάγια του

να αυνανίζεται εθιμοτυπικά κάθε Κυριακή

αυτά είναι δογματικά ήθη

τα δεχόμαστε ως έχουν κι αν τα αμφισβητούμε είμαστε τρελοί ή εν γένει ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις.

Αυτή η διαρκής κίνηση των φωτεινών επιγραφών, του μηχανικού θορύβου

μου προκαλεί ναυτία

κυνηγάω έναν βιαστικό υπόνομο να εναποθέσω τα διαταραγμένα γαστρικά υγρά μου. Το αναβάλω. Μέσα από τη σχάρα διακρίνω έναν κύριο

-Που πάτε σήμερα,ρωτώ

-Κάπου νοτιανατολικά, στη παραθαλάσσια ζώνη, μα δε θα ‘ρθείτε?

-Ξέρετε άκουσα ότι θα ‘ρθει απ’ τα μέρη μας μια ομορφότερη πόλη και λέω να την αναμείνω

-όπως θέλετε

Χαιρετώ τα τελευταία σπίτια και κάθομαι στη ξερή γη που ακόμα καίει. Απ’ τη πόλη απέμεινε μια κολόνα της ΔΕΗ, κάτι μεγάλα βαρέλια και μικροπράγματα απ αυτά που πάντα ξεχνάμε όταν πρόκειται να πάμε ταξίδι. Η κολόνα προφανώς βαρέθηκε τη νομαδική ζωή καθώς στα γονίδια της υπήρχε το ρίζωμα κι η καρποφορία. Κι όντως ήδη άρχισε να «πετάει» κλαδιά και να προσεύχεται για βροχή. Θα γίνει μια όμορφη λεύκα ή ίσως ένα κωνοφόρο που θα δεσπόζει στη καινούργια πόλη.

Μια γριά την ποτίζει συχνά απ’ ότι βλέπω. Μια μέρα (θα πέρασε μια βδομάδα απ ‘ τη φυγή της παλιάς πόλης) τη ρώτησα

-Πως και δε φύγατε;

-Και θα άφηνα αυτό το δέντρο μόνο του;

-Δεν είναι καλά καλά δέντρο, Δείτε τη λάμπα πάνω, και τα καλώδια στα ψηλά κλαδιά!

(γέλασε σαν να με περιέπαιζε)

-Ας πούμε ότι δε μ’ αρέσει η θάλασσα.

-Γιατί όχι;

-Γιατί οι σκιές της μου θυμίζουν όσα δεν ήρθαν.

-Μόνο γι αυτό;

-Άκουσέ με. Εγώ είμαι σαν τα δέντρα, συγκρατώ στο χώμα τη μνήμη.

-Αποκλείεται! είδα πολλά δέντρα να φεύγουν με τη πόλη, να ακολουθούν τη ροή των πραγμάτων.

-Ανοησίες, αυτά είναι δέντρα παραδόπιστα που προσποιούνται ζωή στα παρτέρια, η μνήμη τους είναι άχρηστη.

-Μάλλον εσείς έχετε υπερεκτιμήσει τη χρησιμότητα της μνήμης.

-Ίσως

και πέφτοντας για ύπνο δε μπόρεσα να δω όνειρα, καθώς το ίσως της γριάς ήταν μια παράδοξη κατάρα. Όνειρα κι εφιάλτες εξαφανίστηκαν απ’ τους ύπνους μου έκτοτε. Έμεινε μια μικρή λάμψη λίγο πριν ξυπνήσω.

Σοδειά

Σεπτεμβρίου 1, 2007

Τα φυτά της φετινής σοδειάς πήραν μια περίεργη εξεληκτική τροπή μέσα στο καλοκαίρι. Μου λεν ότι είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο, η θερινή αναβολική αναδρομή, μα δυσκολεύομαι να καταλάβω. Αυτό που βλέπω είναι στάχυα που ενώ άλλοτε έστεκαν κραταιά χαιρετώντας τους περαστικούς και συνομιλώντας αδιάκοπα με Τον Θεο τους, τώρα σαν να τα ράντισαν με ουσία δηλιτηριώδη για τη ορθή σειρά των πραγμάτων, μικραίνουν, παίρνουν ένα ανοιξιάτικο πράσινο χρώμα κι έπειτα βυθίζονται στη γη, ηδονικά, ξαναγίνονται σπόροι. Για ‘μας αυτοί οι σπόροι είναι άχρηστοι. Είναι σκληροί κι άθραυστοι, δε γίνονται αλέυρι. Για να βγάλουμε κανα φράγκο προσφέρουμε κάποιες υπηρεσίες σε όσους έρχονται για να θαυμάσουν τη παράξενη σοδειά μας. Οι γείτονες μας μάλιστα, άρχισαν να πουλούν με σχετική επιτυχία τους μεταλικούς σπόρους σαν ενθύμιο.

 Κάποιοι λεν πως αυτοί οι κόκκοι είναι δηλιτήριο ικανό να μολύνει τα χώματά μας και να τα μετατρέψει σε νεκρή γη για 100-200 χρόνια. Άλλοι μιλούν για τις φοβερές παραισθήσεις  που η κατανάλωσή τους προκαλεί. Δε μπορώ να αποφανθώ για τα παραπάνω, αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως μία χούφτα που φυλάω σε ‘να συρτάρι στο δωμάτιο μου κάθε νύχτα πάλεται αδιάκοπα προκαλώντας ήχους συχνά αγριευτικούς.

 Ένας φίλος μου που ήρθε για να τ’ ακούσει, μου είπε κι άλλα περίεργα

Ότι τα έπιπλα τους βλασταίνουν, οι βιβλιοθήκες πετάν κλαδιά η καρέκλες γεμίζουν φυλωσιές και τα τραπέζια ριζώνουν στο πάτωμα. Κι οι άνθρωποι χάνουν τις ρυτίδες τους, και τις επώδυνες μνήμες.

«Αναβολική αναδρομή που μολύνει ανθρώπους! σκανδαλώδεις γενετική αλλοίωση», ψυθίριζαν κάτι επιστήμονες πριν βγάλουν τα ρούχα τους και ριχτούν στο ποτάμι τραγουδώντας.

Ιουλίου 13, 2007

Με προσκάλεσε ο φίλτατος σπιτόγατος σε ένα ακόμα μπλογκοπαίχνιδο με θέμα τον σχολιασμό διαφόρων εικόνων. Μου ανέθεσε τη παρακάτω.

dsc01586.jpg

είναι κάτι νύχτες που το φως τους έχει μια περίεργη κίτρινη γεύση. Που έχεις ψιλομεθύσει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια επι τούτου. Δεν έχεις κέφι μα ούτε και κακή διάθεση. Λες απανωτά κρύα αστεία που η περίσταση επιτρέπει να προσποιούνται τις εξυπνάδες. Σκέφτεσαι φωναχτά, κι οι φίλοι σου συμμετέχουν στο παραλλήρημα. Οι συνειρμοί γεμίζουν ασφυκτικά το χώρο με εικόνες, και το παράλογο βρίσκει το ιδανικό σάουντρακ στη βραδυνή ησυχία. Ησυχία καθώς το μαγαζί έχει κλείσει τη μουσική σε μια ύστατη προσπάθεια να σε διώξει. Αυτές οι νύχτες έχουν μία αναπάντεχη γοητεία μέσα στη νωθρότητά τους, γοητεία που συνδέεται άμεσα με τη γεύση του φωτός και την έλλειψη οποιασδήποτε σοβαροφανούς στεναχώριας η ευτυχίας.

να σας πω ένα τραγούδι?

Ιουλίου 3, 2007

θα σας πω, ένα που κουμπώνει στη καλοκαιρινή ραστώνη (κουμπώνει-ραστώνη, καλά είμαι σε τρελό ριμοmood σε λέω!!)

Περίεργη μέρα

γρκεμίσαμε τη πόλλη σε μια μέρα προσευχή
μας έστειλε ο ήλιος φωτιά και βροχή

σπασμωδικά γέλια και υστερικές σειρήνες
το χώμα ξερνά σύμπαντα με γέννας οδύνες

αμνιακά υγρά, ποτάμια βενζίνης
εξατμίζεται η μέρα σε νιφάδες κοκαϊνης

φοβάμαι όμως μη φύγεις μακρυά
μη γίνεις κι εσύ στάχτη και σκιά

«μη φοβάσαι , μου λες, θα με πάντα Αυτός
ιεροφάντης της μέρας, προσευχών οδηγός

κι αν βαρεθείς τις προσευχές, ή τον εαυτό σου
θα πάλι εκεί άνεμος στο πλευρό σου»

(γες, αϊ νηντ χολιντεϊζζζζ)

Ποιός θυμάται?

Ιουνίου 22, 2007

έλεγα να πω τις εκτιμήσεις για τις βάσεις (σύμφωνα με τα Νέα) αλλά δε γαμιέται θα ανεβάσω ένα ποιηματάκι για αλλαγή

Ποιός θυμάται?

ένας κήπος με πολλούς ανέμους

ξαπλώνει στη γη.

και απλώνει τα χέρια του που διαπερνούν τους τοίχους της πόλης.

φτάνει λίγο μακρύτερα

στο πάτο κάποιας ενδομορφινικής λίμνης και εκεί ανασαίνει μέσα στο αυτί σου.

και παίζει ακορντεόν δίπλα στο κρεβάτι σου

ξεχνάει όλο και βαθύτερα

μέχρι που ξεχνάει το λόγο που υπάρχει

το λόγο που κάποια μέρα στάλθηκε σ’ αυτό το ξερό τόπο

φοβάμαι ότι το καλοκαίρι πάντα κάνει τον αέρα να ξεχνάει.

ακόμα κι ανάσα μου ξεχνά μερικές βραδυές να έρθει και να αποθέσει

ευλαβικά στα πόδια σου τις φαντασιώσεις μου.

αυτή είναι παράληψη παράφορη, όταν πρόκειται για το μόνο μέσο

που μου επιτρέπει να σε λατρεύω

είναι παράληψη ανίερη

αλλά ο χρόνος γελάει μ’ αυτά τα παιχνίδια της ανάσας

γιατί ξέρει καλά να κρύβει τα νυχτερινά τραγούδια σε κατακόμβες των υπονόμων

γιατί ξέρει να παίζει με τα φώτα που ξεθωριάζουν τους πόθους

διεγήρει συχνά τη μνήμη με ηλεκτρικές εκενώσεις

αλλά ακόμη κι αυτή του η δραστηριότητα δεν είναι ικανή να πτοήσει αυτή τη νύχτα

θα την αφήσει να παίζει με φανταστικές όψεις των παρελθόντας

περιπεκτικά πετώντας στα σκουπίδια ότι δεν ταιριάζει στις λαμπρές φαντασίες.

αυτά είναι παιχνίδια γνώριμα για τους ανθρώπους

είμαι σίγουρος τα παίζεις κι εσύ. όταν οι άλλοι μακρυά και έξω από τη πόρτα

δε μπορούν να διαβάσουν ή να μαντέψουν τη σκέψη σου.

μιά άλλη αδυναμία της ανάσας, της δικιάς μου αλλά και των πιο πολλών

είναι ότι δεν μπορεί πάντα διανύοντας μακρείς δρόμους να κρατήσει ανέπαφο

το νόημα των παλμών της. Αυτό καταρίπτεται βεβαίως πανυγηρικά

όταν φτάνει στο στέρνο μας αέρας σταλμένος από μακρυά που μιλάει για έρωτα

και προστασία και μίσος και φωτιά

ή όταν γαργαλάει τις τρίχες του σβέρκου μας αέρας που μεταφέρει ένα μυστικό απόκρυφο αλλα βοόν

όσο για την εκπνεόμενη απογοήτευση, αυτή συνήθως ανεβαίνει προς τον ουρανό και γίνεται υδρατμός

μυρίζουν οι βροχές σε μερικές χώρες ματαιωμένες ελπίδες. Και τα φυτά τις αποσυνθέτουν

για να πάρουν μόνο την ελπίδα και να αφήσουν τη ματαίωση για κάποια σαπρόφυτα

που ανενδοίαστα αναδεικνύουν τη δυστυχία στο κόσμο που πασχίζει να τη ξεχάσει.

δε πρέπει να παραλείψω να αναφέρω, ότι μικρή σημασία έχει η ένταση της φωνής

για τη δημιουργεία ενός δυνατού αερικού μυνήματος καθώς η κραυγές έχουν τη τάση

να σκαλώνουν στα αυτιά που είναι αντιλληπτικά όργανα αδηφάγα και δεν αφήνουν το πάθος, την απάθεια ή την σκέψη να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Δεν θα θίξω ενδελεχώς την αξιοπιστία του αέρα που είναι θέμα πολλαπλώς ερμηνευμένο απ’ τους λογοτέχνες όλων των εποχών, θα σου πω μόνο ότι η γνώμη μου θέλει τον αέρα πιο αξιόπιστο αγγελιοφόρο απ΄ τους ανθρώπους που έχουν μια τάση να διαστρέφουν όποια πληροφορία περνάει από τον δυσλειτουργικό τους εγκέφαλο.

και μια συμβουλή, όταν είσαι δυστυχής κράτα την αναπνοή σου ή διοχέτευσε την μέσα από ένα καλαμάκι κατευθείαν μέσα στη χέστρα σου, δε θέλουμε να την ακούσουμε, βαρεθήκαμε τους γκρίζους ανέμους.

κάτι στίχοι με πρόβλημα στο μέτρο

Ιουνίου 17, 2007

Πορτοκαλί πληγή

Δωμάτειο κλεισμένο αεροστεγώς
και μέσα ξεχασμένος κατάδικος
στο τοίχο μονάχα μια πορτοκαλί πληγή
ξερνάει αισθήματα οιδηματογενή

Πορτοκαλί όνειρα
πορτοκαλί εφιάλτες
πορτοκαλί χαρούμενοι
μ’ ανύπαρκτοι επισκέπτες

Μέσω του παραισθησιογόνου αίματος
αυτού του ιδιότυπου επιτοίχειου τέρατος
Γέμισε του φτωχού μας φίλου ο νους
με πορτοκαλί πυκνούς καπνούς

Πορτοκαλί όνειρα
πορτοκαλί εφιάλτες
πορτοκαλί χαρούμενοι
μ’΄ανύπαρκτοι επισκέπτες

Εκείνος γελάει πεθαίνει ανασταίνεται
και η πλοιγί απλά μεγαλώνει

(more…)

και λίγες σημειώσεις

Μαΐου 31, 2007

Οι πανελλήνιες αναδείχτηκαν σε μία ανέλπιστα δημιουργική περίοδο, τουλάχιστον ποσοτικά (μαλακία η σύνταξη αλλά βαριέμαι να ψάχνω να το πω αλλιώς, ελπίζω να καταλαβαίνεται τι εννοάω). Σε τετράδια φυλλάδια βιβλία και σημειώσεις πετούσα στίχους σκόρπιους. λίγο πριν το τιτάνιο έργο (ρε πούστη έχω επιρεαστεί πολύ από την αποστήθιση της ιστορίας) της συγκέντρωσης και καύσης ανακύκλωσης όλων των μισητών φωτοτυπιών αποφάσισα να περισώσω κάποια κείμενα εδώ.

(more…)