Archive for the ‘inside the city (?)’ Category

ισκεντερευγια

Ιανουαρίου 27, 2010

η Αλεξάνδρεια είναι ίσως η ομορφότερη πόλη της Αιγύπτου. Δε ξέρω αν έχει να λέει που βρήκα πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους μαζεμένους πάντως όσα ανακαλώ από τρεις μέρες εκεί είναι όμορφα. Το ιδιαίτερο για τη πόλη είναι ότι ενώ σαν ιδέα είναι φορτωμένη συνειρμούς (θες Φάρο, αρχαιότητα, ζει ο μεγαλέξανδρος;, αλλεξνδρινός ελληνισμός κτλπ) οι εικόνες που έχουμε για τη σημερινή Αλεξάνδρια είναι ελάχιστες. Περπατώντας έχεις την ευκαιρία να συνδέεις αυτά τα νήματα αφηγήσεων μια μια απίθανη πραγματικότητα. συναρπαστικό αν μη τι άλλο. Όσο ήμουν εκεί είχε συνεφιά ή έβρεχε και έτσι η πόλη έφτανε στο φουλ ποτένσιαλ μελαγχολικής διάθεσης,

Για να βρούμε το σπίτι του Καβάφη δυσκολευτήκαμε, αλλά εντελώς τζακ-ποτ πετύχαμε δύο ελληνίδες αλεξανδρινές με μαλί λάχανο και χαριτωμένη προφορά που μας δώσαν καλές οδηγίες. στο σπίτι πάθαμε μια συγκίνηση, λίγο η βροχή, λίγο τα στενά που είναι χωμένο, λίγο η αναζήτηση παίρνει πόντους το μέρος και αξίζει προφανώς επίσκεψη, ειδικά αν ορκίζεσαι στ όνομα του Καβάφη. τέτοια λαχτάρα μας είχε πιάσει που αν είχε ένα αξιοπρεπές γκιφτ-σοπ θα το χαμε σηκώσει, δυστυχώς είχε μόνο κάτι μίζερες εκδόσεις και πανακριβες κάρτες σε μικρή ποικιλία. δεν ήθελα βρακί με τους βαρβάρους, αλλά κάνα σημειωματάριο κανα ημερολόγιο κάνα σελιδοδείκτη μπορούσαν, ή με χει διαβρώσει ο καπιταλισμός κι ο τουριστικός καταναλωτικός οίστρος.

το καλό είναι ότι μείναμε σε σπίτι, οπότε αφενός γλυτώσαμε λεφτά ξενοδοχείου αφετέρου ακούσαμε διάφορες ιστορίες από καινούριους φίλους και γενικά νιώσαμε μια ευχάριστη ανθρωπίλα. Μ’ αυτή τη παρέα επισκεφηκαμε κι ένα μέρος, μας είπαν γκρηκ κλαμπ, πάμε και είναι ένα παλιό κτήριο (σα νεοκλασσικό ας πούμε) απ έξω κρεμασμένη μια ελληνική σημαία και έναν δικέφαλο αετό πάνω απ την πόρτα. isn’t that the albanian flag? αναρωτιούνται κάτι γερμανοί, πάω κάτι να εξηγήσω αλλά λέω δε γαμιέται, δεν έχω ιδέα και από που προέκυψε η αλβανική σημαία μη πω και καμία μπαρούφα, μπαίνουμε μέσα. βάφανε σε φάση ανακαίνιση όλο μπλε-γαλάζιο-άσπρο πολύ γέλιο, τι ειν’ η πατρίδα μας ντεκόρ, αλλά πουθενά έλληνες. γενικά θα θελα να ξερα τι παίζει με το μέρος γιατί στη πόρτα έγραφε στα αραβικά ότι είναι κάτι σαν ελληνικής δικαιοδοσίας, δλδ αν γίνει κάτι δε μπαίνει αιγύπτιος μπάτσος, έχει εξουσία το προξενίο. επίσης είχε κάτι πλάκες που έλεγαν ότι το μέρος είναι σύλλογος μικρασιατών. χμ, πάντως οι μπύρες τους ήταν καλές (ω ναι άρχισα να πίνω αιγυπτιακή μπύρα, προτιμώ τη Σάκαρα Κινγκ, που έχει και 10% αλκοολ, πίνω που πίνω σπάνια τουλάχιστον να με πιάνει). Σερβίρει το μαγαζί φυσικά και ούζο, αλλά δε το τιμήσαμε. Γενικά ελληνικές σημαίες υπάρχουν σε πολλά σημεία διάσπαρτες καθώς και επιγραφές.

Οι βόλτες στη πόλη είναι απολαυστικές μέχρι το μεδούλι και τα πολύ τουριστικά αξίζουν μια επίσκεψη. Το κάστρο του Καητμπεη πχ, λέει να το δεις, και το ιδανικό είναι να πας περπατώντας από το κορνις (παραλία) που είναι μια υπέροχη διαδρομή. επίσης η βιβλιοθήκη είναι εξαιρετική, πληρώνεις βέβαια δέκα λίρες αλλά είναι διαστημική μέσα. Γενικά νομίζω έχω ιδιαίτερη αγάπη στις βιβλιοθήκες οπότε μου ‘κανε κάτι, οι άλλοι ευρωπαίοι λίγο την απαξίωσαν, δε ξέρω παίζει να φταίει που είμαι βλαχάκι και τέτοιες βιβλιοθήκες ντεν έχει στο Γιουνέν. επίσης πάνε όλοι οι φοιτητές μετά τα μαθήματα και κάνουν τρελά καμάκια, όλοι μέσα είναι ζευγαρωμένοι, λένε οι αραβοκόρες πάμε στη βιβλιοθήκη για διάβασμα που να ‘ξεραν οι δόλιοι γονείς τι «χαμούρεμα» πέφτει.

α ήπια κι καφέ εκεί που λέει ο Δαβαράκης, ήταν πολύ καλός καφές, τον καβουρντίζουν και αλέθουν εκείνη την ώρα, και δε μου φάνηκε καθόλου άθλιο και παμβρώμικο το μέρος, είναι σούπερντούπερ κυριλέ, αλλά ίσως να φταίν οι 4 μήνες που χω στην άνω Αίγυπτο, θα ρθω στην αθήνα και θα μου φαίνονται όλα λουξουριους.

α μικρή παρένθεση, είναι πολύ χαριτωμένο αυτό που λέμε τη νότια αίγυπτο άπερ (άνω). Γεωγραφικά δε στέκει αλλά υποθέτω ότι συνδέεται με το Νείλο (όπως λίγο πολύ όλα συνδέονται μ αυτό) το επάνω δλδ είναι από κει που έρχεται.

τα κεφάλια μέσα τώρα να μάθουμε κάνα αραβικό/κάνουμε καμιά δουλειά.

αιγυπτ

Σεπτεμβρίου 25, 2009

πριν την αναχώρηση σκεφτόμουν να γράψω αλλά είπαμε το μπλογκ περνάει φάση εγκατάλειψης όλο και περισσότερο τώρα έχω λίγο χρόνο να σκοτώσω οπότε είπα να περάσω από δω να κεράσω λίγα γράμματα τους εναπομείναντες αναγνώσται. αγαπητές αγαπητοί, σήμερα βρίσκομαι σε γλυκιά παραίτηση. ξύπνησα στις 6 κι ήταν νύχτα. τα παιδάκια λυσάν μέχρι πολύ πολύ μετά τα μεσάνυχτα οπότε είναι σαν να ναι μεσημέρι από άποψη θορύβου. τα σχολεία θα ανοίξουν με κάνα δεκαήμερο καθυστέρηση λόγω νέου ιου γρίπης, κι ως εκ τούτου τα σκατούλια έχουν πέσει σε έκσταση πρωτοφανή και αλλαλάζουν δίχως τελειωμό. ακομπανιάρουν δε τις κόρνες που είναι το εθνικό χόμπυ και που σιγά σιγά μετά από μια εβδομάδα ίσως το συνηθίζουμε. ίσως όμως, μερικά βράδυα να βρίζουμε τη παναγία, η οποία όμως δεν έχει δικαιδοσία κι ώς εκ τούτου ευθύνη σ’ αυτά τα αράβικα μέρη. Φτάσαμε εδώ εν μέσω Ραμαζανιού και τώρα που τελείωσαν πανυγηρικά οι γιορτές ελπίζουμε ότι θα ηρεμίσουν λίγο τα πράγματα γιατί αλλιώς θα αναπτύξουμε κάπως υστερικές αντιδράσεις σε έξι μήνες που θα μείνουμε εδώ. Στο γραφείο δουλεύουμε με 3 μαντιλοφορούσες που στην αρχή μας ξινίσαν λίγο (βλ. αποικιοκρατικό σύνδρομο) αλλά σιγά σιγά κάπως λιώνει ο πάγος κάπως κάνουμε ένα βήμα. ελπίζω. πρέπει να πάρω μια κελεμπία κι εγώ μου φαίνεται βολικόν ένδυμα, αερίζονται τα αχαμνά σου κι έχει και ζέστη ακόμη πολύ. ο Νείλος είναι γκαύλα πράμμα, και αισθάνομαι όμορφα που ‘μαι εδώ, παρά τα λοξά που καταλήγουν μάλλον γοητευτικά. θυμάμαι τη τελευταία νύχτα στην Αθήνα όταν περπάτησα για δισεκατομυριοστή φορά το δρόμο εξάρχεια σύνταγμα, και μου φαίνεται μακρυνό. πέρασε όμως μόνο μια βδομαδα.

κενό

Ιουλίου 9, 2009

τελειώνοντας την εξεταστική σε μια αόριστη διάχυτη αλλά πάντα παρούσα μιζέρια. αναμονή επίσημων διακοπών φασίστες «αγανακτισμένοι κάτοικοι» με μολότωφ, χημικά και τρέξιμο στα στενά γύρω απ’ την ΑΣΟΕ. Μου είναι δύσκολο να κάνω ποστ, να συνδέσω εικόνες τελευταίων ημερών καθώς δεν έχουν νοηματική συνάφεια οπότε θα έπρεπε να πετάξω ατάκτως διάφορα σκόρπια. αν πάρουμε ως σημείον προηγούμενης αναφοράς ένα γενεθλιακό ποστ, τότε έχω να δηλώσω ότι έκτοτε ακολούθησαν διάφορες εικόνες σε αντιδιαμετρικά σημεία της πόλης. περπατώντας στην πατησίων μου πετάξαν ένα κινητό από ένα αμάξι. το περισυνέλεξα παρότι η συνομωσιολογία της παρέας ήταν αντίθετη μ’ αυτή τη πράξη. τελικώς το τζόυστικ ήτο χαλασμένο και το αντάλαξα με ένα πρεζάκι το οποίο μου προσέφερε ένα κράνος. το οποίο κράνος προς το παρόν μένει αχρησιμοποίητο στη μέση του δωματίου μου, σκοτεινή απόδειξη της καμμένης κλεπταποδοχής μου./ η μπιενάλε στη παραλλία είναι ενδιαφέρουσα αλλά δε με ενθουσίασε, ένιωσα δυσφορία σε κάποιο σημείο εκεί στα στενά και χωρίς πολύ οξυγόνο σημεία και ελάχιστα έργα μου τράβηξαν τη προσοχή, όπως οι φωτογραφίες (κι οι λεζάντες) του Ettore Sottsass. επίσης η φωνή απ’ το άηφον που ήταν ο χάητεκ οδηγός και καλά της έκθεσης ήταν εξωφρενικά αστεία, βασικα η φωνή απ’ τις διαφημίσεις της κοσμοτέ (που ήταν χορηγός και πανταχού παρούσα), και τα κείμενα που διάβαζε για μερικούς καλλιτέχνες άσταναπάνε./ ναι και το μπλογκ συνεχίζει να παρακμάζει.

φεμ

Μαΐου 17, 2009

κάτι που μπορεί να φτιάξει κάπως τη νύχτα σου όταν ενα μεγάλο κομμάτι της πόλης αλλαλάζει γιουροβιζιονίσματα είναι να μάθεις ότι η ίδια ζεστή νύχτα στην αθήνα, είναι Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ. κάπως έτσι βρισκόμαστε στο τρομακτικό/υποβλητικό/μπαουχάους εθνικό ωδείο που φιλοξενεί το μουσείο σύγχρονης τέχνης που πραγματοποιεί έκθεση της Ιρανής εικαστικού, Shirin Neshat. Τα βίντεο της είναι πολύ καλοφτιαγμένα και μιλάν μέσα από αλληγορίες για την πατριαρχική καταπίεση που υφίστανται οι γυναίκες. Ο λόγος της διαμορφώνεται μέσα απ’ το βίωμα της ως γυναίκας μέσα σε μια φονταμενταλιστική ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Στη μία το μουσείο κατεβάζει ρολά. Πάμε μια μεγάλη βόλτα πίσω απ τον Αρδητό και μετά κατηφορίζω προς το σπίτι. Ψηλά στη Συγγρού με περιμένει μια απίθανη αφίσα. Ένα ανεπανάληπτο παραλλήρημα χριστιανικής ιδεοληψίας. Γρανάζια στο μυαλό μου δουλεύουν τις εξόφθαλμες αναλογίες. ανοίγω τον υπολογιστή να κάνω το ποστ και αντιγράφω κομμάτια απ’την αφίσα:

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ… ΞΑΝΑ Η ΕΥΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

Η Αγία Γραφή λέει, ότι για τη δημιουργία της Εύας ο Θεός πήρε μια απ τις πλευρές του Αδάμ και την έλλειψη αυτή την αναπλήρωσε με σάρκα (ΓΕΝΕΣΗ 2:21). Ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα και την γυναίκα ώστε και οι δύο μαζί να συντηρούν και να διαιωνίζουν το ανθρώπινο γένος. Η Εύα ήταν η πρώτη που δελεάστηκε από τον σατανά ο οποίος μιλούσε μέσω των χείλεων του Όφεως και έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό. Η Εύα έδωσα και στον άνδρα της και αυτός έφαγε. Ο θεός καταράστηκε το φίδι και τη γυναίκα ώστε να γεννά τα παιδιά της με ωδίνες (ΓΕΝΕΣΗ 3:16) Αυτή η κατάρα είναι γεγονός δεδομένο και αναμφισβήτητο, που παρόλες τις γενναίες προσπάθειες των γιατρών δεν αλλοιώθηκε.

Νέα εποχή… Ο θρίαμβος της π..τάνας. Το φεμινιστικό κίνημα υποστηρίζει τη χειραφέτηση της γυναίκας και την εξίσωσή της προς τον άνδρα στον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και εργασιακό χώρο. Ο φεμινισμός στη πραγματικότητα ανδροποιεί τη γυναίκα, την αλλοτριώνει από τη φυσική της κατάσταση και τον φυσικό της ρόλο ως γυναίκας και μητέρας. Σήμερα η γυναίκα ζει σε νέο κόσμο και νέα εποχή, με νέα ήθη και νέες συνθήκες. Αυτά της προσφέρουν κάποια οικονομική άνεση. Η γυναίκα μπορεί να ‘ναι πολιτικός, επιστήμων, εργάτρια σε εργοστάσιο, ιδιωτικός ή δημόσιος υπάλληλος, να οδηγήσει νταλίκα, να κατεβαίνει να διαδηλώνει στο δρόμο… Οι «καταπιεσμένες γυναίκες πήραν πλακάτ και πανώ, και διαδηλώνοντας στους δρόμους αρνήθηκαν το ρόλο της συζύγου, της μητέρας, της δέσποινας του οίκου.

«Τα πάντα επιτρέπονται» φωνάζουν οι σειρήνες του φεμινισμού και με τα συνθήματα τους «έξω οι νόμοι από το κορμί μας», «το σώμα μου μου ανήκει και το κάνω ότι θέλω» έχουν κάνει το σώμα τους ξενοδοχείο. Και να η τιμωρία του θεού: το AIDS

(χο, νόμιζα ότι η τιμωρία πήγαινε στους πούστηδες. όχι ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να σχολιάσω το κείμενο που κελαηδά από μόνο του αλλά για ανεκδοτολογικούς λόγους αξίζει να αναφερθεί ότι το μικρότερο ποσοστό ασθενών AIDS το ‘χουν οι λεσβίες…)

Η καινή διαθήκη μας διδάσκει: Η γυναίκα ας μαθαίνει μέσα σε ησυχία με κάθε υποταγή σε γυναίκα, όμως, δεν επιτρέπω να διδάσκει ούτε να αυθεντεύει επάνω στον άνδρα, αλλά να ησυχάζει (α’ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 2:12)

(η αφίσα κλείνει με ένα «στο επόμενο επεισόδιο»)

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: Γιατί πριν χιλιάδες χρόνια ο απόστολος Παύλος μετά το ταξίδι του στην κεντρική Αλβανία φωτίστηκε από τον Θεό για να γράψει στην Ελλάδα μια επιστολή στην οποία θα μιλούσε για την ομοφυλοφιλία;

δε ξέρω για σας αλλά προσωπικώς το περιμένω εναγωνίως. μου φάνηκε αστείο στην αρχή αλλά τώρα που το γραψα και το ξαναδιαβάζω μάλλον είναι απλά ζοφιαστικό.

ταξί

Μαΐου 10, 2009

όταν είχα πρωτοξεκινήσει να διαβάζω μπλογκς ένα απ τ αγαπημένα μου ήταν αυτό το συλλογικό όπου έμπαινε όποιος νόμιζε κι έγραφε κάποια ιστορία που ‘χει βιώσει σε ταξί. τα ταξί έχουν μια δική τους αστική μυθολογία και αποτελούν ένα κοινό τόπο λίγο πολύ για όλους. υπάρχουν κάποιοι ταξιτζήδες που μοιάζουν σαν να βγήκαν από ανεκδοτολογική ιστορία για ταξί αυτοεκπληρώνοντας τέλεια και κραυγαλέα την ταξοφιλολογία. ο σημερινός είναι σε έκσταση. ουρλιάζει για την αποποινικοποίηση της φούντας, τρέχει πολύ και σε μια είσοδο για Συγγρού το αμάξι κοντεύει να ντελαπάρει. γελάει υστερικά και φωνάζει «ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΣ Ο ΤΑΡΙΦΑΣ». έκανε την νύχτα αρκετά ενδιαφέρουσα. έλεγα να κάνω από καιρό ένα (ακόμη) ποστ για τους ταξιτζήδες αλλά  ο συγκεκριμένος ήταν καταλύτης.

τη πιο μεγάλη επιρροή όμως μου την άσκησε ένας άλλος πριν λίγες μέρες. άκουγε όπως σχεδόν όλοι αυτή την νυχτερινή εκπομπή που παίρνουν διάφοροι τύποι και λεν το ποδοσφαιρικό καημό τους. μιλούσε ένας για τη πανάθα και για τα λεφτά του προέδρου κι εγώ προσευχόμουν να σκάσει. ένα δεκάλεπτο στάνταρ είχαμε διασχίσει τη μισή αθήνα και δεν έλεγε να το κλείσει. ολοκληρώνει κάποια στιγμή και λέει ο εκφωνητής και τώρα ένα τραγουδάκι τον τζόυ ντιβίζιον. δε προλαβαίνει να μπει η πρώτη νότα το χαμηλώνει τέρμα ο ταξιτζής για να το ξαναδυναμώσει στο επόμενο τηλέφωνο. με πιασε παράνοια. δεν είπα κάτι αλλά μου ‘χε φανεί τόσο περίεργο που του λεγα συνέχεια τις επόμενες μέρες (και το γράφω τώρα, μαλακία οι περισσότεροι αναγνώστες το χουν ακούσει σαν ιστορία, για να εμπλουτίσω λίγο τη διήγηση με νέα μέσα θα βάλω ένα βιντεάκι με το επίμαχο τραγούδι εκτελεσμένο από νουβέλ βάγκ)

Μαρτίου 8, 2009

ένα καινούργιο ποστ σε μια στιγμή που όλα παίζουν σε φαστφόργουωρντ. ταξίδι στα Γρεβενά πέρασμα από εικόνες πίνδου. βαλκανίλα στο μεδούλι, χορός, πτώσεις, ατυχείς πτώσεις, ύπνος σε διάφορα πατώματα σ’ όλη τη βόρεια Ελλάδα, τρίπιες ημέρες, κενά μνήμης. Η Μόνικα (!). Θεσσαλονίκη, Σέρρες, σπίτι, Φαϊ, τρένο, γριά που απλώνει τα πόδια της, κοπελιά που μιλάει πολύ, προβληματικός ύπνος, από δω κι από κει, παρεμβάσεις, πρωτοφανής ομοφοβία από μπράβους/μουσικούς αλλά και μια πρωτοφανής ελπίδα, ενδιάμεσο περπάτημα. 040. κυριακή πρωί μ’ ένα δίπιτο για πρωινό και μια εφημερίδα.

ταξί

Νοέμβριος 9, 2008

ο χθεσινοβραδυνός μου ταξιτζής, μιλάει συνέχεια δυνατά και περιμένοντας απάντηση. Είναι στερεοτυπικός ταξιτζής ρωτάει τον κάθε ενδιαφερόμενο στο δρόμο και σχολιάζει με κομψότητα ΔήμητραςΛιάννη ότι βλέπει γύρω του. αυτό που μου έκανε εντύπωση (γιατί μέχρι τώρα όλα είναι γνωστά και κλασσικά) είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιούσε την έκφραση «πώ πω μήτρα»,  χάθηκε η κωλάρα βυζάρα μουνάρα;

ο ίδιος έλεγε κάθε πέντε λεπτά ότι εχθες ήταν η έξοδος του αιώνα! όλοι οι Αθηναίοι είχαν βγει. Κατεβαίναμε χαράματα τη μποτιλιαρισμένη Συγγρού και φανταζόμουν ότι δεν υπερέβαλε ότι όντως κάτι παράδοξο είχε συμβεί και τα μελλοντικά βιβλία ιστορίας θα κατέγραφαν αυτή την ιστορική νύχτα της εξόδου. έπρεπε να το γράψω χθες όταν γύρισα που είμουν ενθουσιώδης με την ιδέα τώρα βγήκε μπαγιάτικο το ποστ σαν σουβλάκι σαββάτου που το τρως για απογευματινό Κυριακής.

εκκρεμές

Ιουνίου 22, 2008

το μεσημέρι μπορεί να μου προκαλέσει παραφροσύνη. αφού φάω μπαίνω στο πρώτο τυχαίο τρόλευ. είναι κυριακή και είναι άδειο. έχω πάρει μια freeSunday και ξεφυλίζω κάτω απ’ τον καυλωτικό κλιματισμό. τη περίμενα χειρότερη είναι συμπαθής (όχι μια extended, citypress). περνάν οι στάσεις βαριέμαι, το κλιματιστικό με νταγκλιάζει. Λίγη βαρεμάρα ακόμη και φτάνω στο Σταθμό Λαρίσης. πέρασε ο δρόμος και δε κατάλαβα πολλά. Χρειάζομαι ένα παγωτό. αυτό της Δέλτα με τα κούκιζ λειτουργεί σε στιγμές ανάγκης. και μια κυριακάτικη ελευθεροτυπία για τον γυρισμό. το μετρό είναι εφιαλτικά ζεστό. Στο σύνταγμα λέω να πάρω τραμ. Είναι κι αυτό άδειο και δροσερό. ότι πρέπει. Αρχίζω να διαβάζω τα ένθετα. Περνάω τη στάση του σπιτιού μου και συνεχίζω ακάθεκτος. Η εφημερίδα δε τελειώνει με τίποτα. Διασχίζω τη Νέα σμύρνη. Σταματάω. άλλο ένα παγωτό. Τηλέφωνο και ανακατεύθυνση προς εξάρχεια. Λεωφορείο, αυτή τη φορά πιο στριμωγμένα. Δεν είχα εισητήριο. αυτές οι άχρηστες διαδρομές στη πόλη έτσι κι αλλιώς δε πρέπει να κοστίζουν κάτι. όταν πια επιστρέφω στο σπίτι νιώθω σαν ένα αστικό εκρεμμές.

ξέρετε γιατί τα λέω όλα αυτα.

γράφω αύριο και δεν άγγιξα βιβλίο

Χωρίς Φρηπρες

Ιουνίου 12, 2008

ένα μικρό Αθηναϊκό (μάη ας) ένστικτο χτύπησε σήμερα βράδυ τετάρτης. οι φρηπρες. που να ναι τι να κάνουν. σ’ αυτήν μου την αναπόληση (όχι δε θα τις διαβάσω ονλάην άμα δεν έχει τη βρώμα του δρόμου τι να το κάνω). θα αφιερώσω λοιπόν ένα ποίημα στην Αγαπημένη Τίνα Δασκαλαντωνάκη

πίνω Καϊπηρίνες στο Ναϊρόμπι/ είναι τόσο όμορφα με τους ανθισμένους τερμίτες/ και τις υπέροχες γκουακαμόλε/ δε θέλω τίποτα άλλο…/ να παίζω τέτρις στο Ιphone/ και να κάνω μπουρμπουλήθρες στη καϊπηρίνια…/ ο παύλος μου σύστησε ένα ταϊλανδέζικο/ δε σκέφτομαι να πάω/ δε θέλω να διαταράξω την ελλειπτική μαρμαρυγή της νύχτας του Ναϊρόμπι…/

βήματα προς την κοινωνική καταξίωση

Μαΐου 19, 2008

σήμερα επιτέλους μετά από μήνες σιωπής, ο έγχρωμος πορτιέρης του στριπτιζαδίκου της γειτονιάς μου με χαιρέτησε εγκαρδίως. οι κοινωνικές σχέσεις με τους γείτονες είναι νευραλγικής σημασίας για την συγκρότηση ενός υγειούς κοινωνικού ιστού. δυστυχώς οι τρανσέξουαλ δεν είναι καθόλου φιλικές κι έτσι είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες σ αυτόν το κυριούλη. δε με απογοήτευσε.