Archive for the ‘Inside The Rume’ Category

αποκλειστικότητες

Δεκέμβριος 10, 2009

Ποιος έσωσε τον Πρύτανη απ’ τους εκατοντάδες κουκουλοφόρους που τον σφυροκοπούσαν. Χιντ: είναι ο τύπος που φαίνεται στα δεξιά της εικόνας

εντωμεταξύ δεν έχω συνέλθει ακόμη απ το ΣΟΚ. η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΑΛΟΝΙΚΙΑ ΦΙΛΙΝΑΔΑ ΜΟΥ μου αποκάλυψε το απόλυτο κομάτι φανφίξιον στην ιστορία

Voldemort is dead. His supporters are in Azkaban. But what of the Boy-Who-Lived? Well, his girlfriend has just broken up with him. He seeks refuge in Manhattan’s Upper East Side. He has the money, but can he create and maintain a high social status?

ναι, είναι crossover Χάρυ Πότερ και Γκοσιπ Γκερλ! και δε τελειώνει εκεί, υπάρχουν 100άδες τράσυ κροσόβερς για όλα τα γούστα!

Advertisements

η σχέση του Μπαράκ Ομπάμα με την απανταχού Ισπανόφωνη κοινότητα

Μαρτίου 20, 2009

1) ομιλεί πολύ καλώς τα ισπανικά

2) O αδερφός του εμφανίζεται σε μαγαζί επί της συγγρού, τραγουδώντας κουβενέζικους σκοπούς

Προσοχή

Μαρτίου 12, 2009

Μπαίνει η άνοιξη κι οι προβοκάστορες βγαίνουν απ’ τη χειμέρια νάρκη

αλκοολούχο χιόνι

Ιανουαρίου 2, 2009

με αλκοόλ που αρκεί για να απολυμάνεις μια μεγάλη πληγή στο πόδι ενός ελέφαντα που πάτησε νάρκη, η πρώτη νύχτα του χρόνου αρχίζει να φαίνεται ξεχωριστή. Διαβάζω σ ένα πακέτο τσιγάρων «το κάπνισμα πρέπει να σκοτώσει», δε το θέλει, είναι αναγκασμένο να το κάνει, είναι η τραγική του μοίρα. τώρα που το γράφω αυτό πραγματικά αναρωτιέμαι τι έγραφε εκείνο το πακέτο μιας κι έχω αποκλείσει το ενδεχόμενο του μακάβριου τυπογραφικού λάθους. εκείνη τη στιγμή είχα να αντιμετωπίσω τον άλλο μεγάλο δαίμονα των μεγάλων μεθυσιών. Το έδαφος/πάτωμα/δάπεδο. είναι βαρυτικό το ζήτημα, και βαθυά μυστικιστικό. η έλξη της γης λειτουργεί υπερβολικά σε συγκεκριμένες συνθήκες κι όταν πια διάφορες-αδιάφορες συμάβάσεις όπως η βρώμα, οι γύρω σου, το κρύο, δε σε πολυαγγίζουν τότε παραδίδεσαι με πάθος καυλωμένου γουρουνιού στο λασπερό έδαφος. Έχοντας κάνει πολύωρο διαλογισμό μέσα στο ρεμπετάδικο τραγουδώντας διάφορα χασικλίδικα μάντρας κατάφερα να αποφύγω αυτόν τον φοβερό σκόπελο και να περπατήσω ευθυτενής. γυρνώντας παρατήρησα πως έριχνε πάλι χιόνι (Μ.Γ.Δ.)

τα όμορφα οικογενειακά δείπνα.

Δεκέμβριος 27, 2008

φέτος τα οικογενειακά δείπνα ανά την επικράτεια έχουν θέμα. μπουμπλε μπούμπλε επισόδεια (με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη). αργά ή γρήγορα μετά τα τι κάνετε, κάνα αγόρι/κορίτσι παίζει, αχ τη ωραίο το ανακαινισμένο μπάνιο σας, να μου δώσεις συνταγή για τη παστουρμαδόπιτα/γέμιση γαλοπούλας/κουραμπιέ ολικής, θα πέσει ακριβώς στο κρίσιμο σημείο που το πρώτο μπουκάλι κρασί έχει αρχίσει να νιώθει ένα υπαρξιακό κενό. μπόνους: τραπέζι σε επαρχία ως φοιτητής στην Αθήνα έχω εξέχουσα θέση ανταποκριτή.

1η στρατηγική Χριστόδουλου.  εεε έλειπα στο εξωτερικο/πήγα εκεί είδα αυτά.. ναι πολύ ωραία εκεί Ευρώπη άλλο πράμμα δε πετάνε σκουπίδια και σταματάνε στις διαβάσεις και όλα πολύ φθηνά ΚΙ Ο ΚΑΦΕΣ 1 ΕΥΡΩ, τσκ τσκ. Χρήσιμη στρατηγική όταν οι δυνάμεις του τραπεζιού έχουν ανιψούδια και παιδιά που είναι στην αστυνομία και είναι ΜΙΑ ΧΑΡΑ παιδιά. Και γύρω  είναι πλειοψηφικά απολιτίκ πενηντάρηδες (οι γυναίκες με παρεμφερές μαλί ΟΛΕΣ) που ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία επειδή έτσι είναι ρε παιδί μου η ζωή τους κι η υπάρξή τους κι όλη τους η κοσμοθεωρία, τι εννοείς, δε ξέρω μη μου χώνεσαι γιατί το Πασοκ ήταν χειρότερο και μας βύθισε στο έρεβος και εμείς εδώ στη βόρεια ελλάδα επωφελειθήκαμε από τους Καραμανλήδες (αλλά αυτά στα δικά μας τα τραπέζια φέρνουν θύελες γιατί ο μπαμπάς παίρνει το ύφος, Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΣ ΣΑΣ ΕΚΑΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ) και κάπου εκεί μπουκώνομαι να φαω γρήγορα να τη κάνω.  Ε σ’ αυτό το τραπέζι όσο λιγότερα λες τόσο καλύτερα. Ασε που κατά τραγική ειρωνία της τύχης αυτά τα τραπέζια συνήθως γίνονται παράλληλα με τρομακτικά χάνγκόβερ γιορτινής εξόδου προηγούμενης νύχτας που ήπιες τον κώλο σου και τραγούδησες κάτι πολύ γαβγηστερό που δε πολύθυμάσαι αλλά υποσεινήδητα κρύβεται και περιμένει την επόμενη φορά που θα γεμίσει αλκοόλ ο εγκέφαλος για να το σιγομουρμουρίσεις με νταλκά. γενικά δλδ καμία διάθεση για καμία συζήτηση.

2η Στάση. Εντοπίζεις  τον πιο συντηριτικό που είναι και μαλάκας και δεν τον συμπαθεί κανείς στο τραπέζι, τον κάνεις στόχο, τον ιντριγκάρεις μεχρι να πει τη μαλακία του και να αρχίσουν να τον κράζουν όλοι, μέχρι κι οι ήσυχες κυρίες που γενικά δε κράζουν αλλά λίγο το κρασί λίγο το μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι των ημερών ξεπετιούνται. Κρατάει ώρα η διαδικάσια αυτή και έχει μεγάλο φαν φάκτορ. Για έξτρα απόλαυση και  με λίγο μεγαλύτερο δείκτη δυσκολίας αλλά εξίσου απολαυστικό. Βρίσκεις στη συνέχεια τον πιο «ανοιχτόμυαλο» (είναι ο θείος που θα λέει «τα παιδιά έχουν δίκιο»). Αρχίζεις να του τη λες, συνθήματα αναρχικά πάντα τον κάνουν αλειφή. Τον φέρνεις στα όρια της ανοιχτομυαλιάς του (πολύ γρήγορα βρίσκονται) οι άλλοι σιγά σιγά αρχίζουν άσχετες συζητήσεις γιατί βαριούνται, ο θείος λέει: «εντάξει κι εσείς δίκιο έχετε αλλά… και μπαίνει μετά από λίγα λεπτά περίσκεψης στη συζήτηση για τα ταξίδια που έχουν ανοίξει οι μετριοπαθείς θείες δύο καρέκλες πιο ‘κει σε μία ύστατη προσπάθεια να επιδείξει πόσο ταξίδεψε και πόσο ΡΟΚ τύπος είναι γαμώτο να μη του χωνόμαστε τόσο, να καταλάβουμε ότι είναι ΣΑΝ κι εμάς. καλός θα ναι μωρέ αλλά όσο πλάκα έχει να τη μπαίνεις σε ΣΥΡΙΖίτη πενηντάρη δε θα βρεις αλλού τέτοιες μέρες.

Νοέμβριος 15, 2008

(επίσης καινούργιο ποστ στο 4830)

παλιοί φίλοι

Οκτώβριος 30, 2008

ένα τηλέφωνο κομμένο εδώ και μήνες όταν χτυπάει είναι συνήθως κρύπη. Βγήκα απ’ το δωμάτιο καχύποπτος και πλησίασα τη συσκευή διστακτικά σίγουρος πως αν απαντούσα θα έμπαινα (στη καλύτερη περίπτωση) στο Μέητριξ.

-Καλησπέρα σας ο κύριος Τάδες (διαολεμένα γνώριμη φωνή)

-Όχι, ποιος τον ζητάει

-Είμαστε απ τον ΟΤΕ (είμαστε απ’ τον ΟΤΕ?? πληθυντικός; ΠΟΙΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΑΠ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ, επίσης σε ξέρω, επίσης απ τη φωνή σου συμπεραίνω ότι σίγουρα έχεις κότσο τα μαλλιά σου)

-Ο κ.Τάδε είναι ο αδερφός μου…

-Ναι, μπορείτε να του πείτε ότι έχει ένα υπόλοιπο (κοντοστέκεται, ξύνει τον κότσο;) 86 ευρώ και 50 λεπτών (πλέον η υποψία μου είναι βεβαιότητα)

-Να μπορώ φυσικά

-Ευχαριστώ πολύ. (Το κλείνει και εγώ πια ξέρω ότι μίλησα με την κ. ΣτονεπόμενοΤόνοηΏραθαείναι, με την οποία για πολλά χρόνια φούσκωνα τον λογαριασμό κάνωντας βαθυστόχαστες συζητήσεις. Ακόμα να βγεις στη σύνταξη βρε ψυχή, γαμώ το ασφαλιστικό μου)

είναι κάτι φορές

Αύγουστος 29, 2008

που γελάω πολύ. και δε ξέρω πως να το εξηγήσω

Αμπουγκίντα

Αύγουστος 20, 2008

είναι μια λέξη που έμαθα και θέλω να χρησιμοποιήσω.

χωρίς το 040

Μαΐου 6, 2008

όταν παίρνω την μεγάλη απόφαση να μη περιμένω το 040 και να πιάσω τον δρόμο περπατώντας (έχει σίγουρα κάτι περίεργο η έκφραση) συνήθως δε το μετανιώνω (τις δύο φορές που το έχω κάνει δεν το μετάνιωσα). Η πρώτη εκδοχή υπαγορεύει να πάρεις τη συγκρού ίσα κατ. Μπόουρινγκ, ειδικά αν έχεις μάθει όλες τις ιερόδουλες (η Ψηλή ξανθιά δυο μέτρα παλικάρι που μου την έχει πει, η κοντή, και η με το αυτοκίνητο). Η άλλη εκδοχή που ακολούθησα σήμερα είναι μια ευτυχία σκέτη. Μπαίνω στη πλάκα και βυθίζομαι σε μια γλυκιά ησυχία. Νέκρα όμως, και ουδένας να κυκλοφορεί παρακαλώ. Περπατώ από στενά και χαζεύω βλαχαδερώς τα σπίτια. καταριέμαι σε εξαιρετικές περιπτώσεις τους ιδιοκτήτες. α κι όταν φτάνω σε κάτι χωμένα σταυροδόμια με δέντρα στη μέση το σαλάκι τρέχει από το πηγούνι κι η λιγωμάρα φτάνει σε απύθμενα ύψη. εντάξει ναφ σεντ για τη πλάκα καταλάβατε, μετά σου ρχεται στο κεφάλι ο ιερός βράχος και καταλαβαίνεις ότι εκτός από άλλοθι για μια άσχημη πόλη μπορεί να είναι και ένα πολύ γαμάτο αντικείμενο, για το σχολείο, τη δουλειά, την εξοχή. και μετά

Το τσουμί

το αγαπώ

είναι αλήθεια\

εγώ κι η Τίνα Δασκαλαντωνάκη/

το αγαπάμε

ρε είναι πολύ ωραίο. κι όσο πάει ομορφαίνει (τελειώνουν οι εργασίες γαρ). Σκέφτομαι ότι για να έχει απρόσκοπτη θέα το σπίτι μου από του Τσουμί πρέπει να γκρεμιστή το μισό κουκάκι. Χαλάλι! αν είναι να ναι απρόσκοπτη η συνομιλία μαζί του ντέφι να γίνει. αχ το τσουμί

ε μετά η διαδρομή ουρπανίζει απότομα. Η Φαλήρου (που μετά από τόσους μήνες στη γειτονιά τώρα έμαθα ότι τη λένε έτσι) είναι μια ευχάριστη οδός με πουτάνες που δεν είχα ξαναδεί, σε όλους τους καθέτους της. Στη Ζίνη δε, είδε μια παχουλή γκροτέσκ τραβεστί που μου έκανε αρκετή εντύπωση καθότι σχεδόν απέναντι απ το σπίτι μου και δεν την είχα ξαναπετύχει.

τέλος η μηχανή ενός συμπαθούς κυρίου έσβησε πάνω στη Συγγρού. Ακριβώς στη μέση. κι αν είδα καλά οδηγός ήταν αυτός ο τυπάς που κάνει κρέπες και πρέπει να το παρακαλέσω στα γόνατα για να μη βάλει μισή κατσαρόλα μερέντα στη κρέπα, και από το μαγαζί του οποίου κάθε φορά που τρώω μετά έχω φριχτές καούρες (για την ιστορία τρώω κάθε βδομάδα περιμένοντας να γίνει κάποιο θαύμα or something)