Archive for the ‘inside the train’ Category

επιστροφές.

Απρίλιος 2, 2010

όταν το μπλογκ εγκαταλείπεται η επάνοδος είναι δύσκολη ανάλογα με το πόσο χρόνο το ‘χεις παρατήσει. επιστρέφοντας λοιπόν στα ελληνόφωνα λημέρια ήταν στις προτεραιότητές μου να γράψω κάτι για εδώ, είχα να πω και πράγματα δεν ήμουν πια και τόσο απασχολημένος αλλά όλο το άφηνα. επέστρεψα στη περίοδο της κρίσης, και ίσως το κλίμα είναι όντως κάπως πιο βαρύ στην Αθήνα, ίσως να ‘ναι και ιδέα μου. δε βρήκα κάτι ουσιωδώς διαφορετικό. πιο ακριβά τσιγάρα, δε καπνίζω. έχω φρικάρει λίγο με τις τιμές. στην Αίγυπτο με 170 ευρώ το μήνα ήμουν αποικιακός ματσό καταναλωτής. εδώ βλέπω τιμές και σφίγγεται ο κώλος μου, ειδικά όταν πάμε για ποτό βγαίνουν τα μάτια απ τις κόγχες. Ο τομέας που σίγουρα ευνοήθηκε απ την επάνοδο είναι η διατροφή. έφαγα το σουβλάκι του επαναπατρισμού, μετά μαγείρευα κάποιες μέρες, αλλά γενικά όλα μου φαίνονται πιο νόστιμα. ίσως είναι ψυχολογικό. ωραία και άγια τα αιγυπτιακά, αλλά κάπου όλο το καυτερό, βουτυρογεμάτο μου την είχε βαρέσει. αποφάσισα να ελαττώσω και το κρέας από τότε που ήρθα με χορτοφαγία αν θα ‘ταν εφικτό κάπου στον ορίζοντα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχουμε σαρακοστή οπότε η αποχή απ το κρέας θα ταν τύπου νηστεία και πριν επιστρέψω έφαγα άλλο ένα σουβλάκι αντιθρησκευτικής κρεατοφαγίας.
Η επιστροφή πάντως ήταν πολύ γαμησέτα. είχα πάει στο Σαρμ Ελ Σέηχ, θέρετρο στην ερυθρά θάλασσα, από κει θα παιρνα το αεροπλάνο για Κάιρο και μετά Αθήνα. και με τη καθυστέρηση του πρώτου χάθηκε η πτήση εγκλωβίστηκα στο Κάιρο. Ευτυχώς οι τελευταίες μέρες πριν απ’ το ατυχές ήταν ειδυλλιακές και είχα κάποιο απόθεμα αισιοδοξίας. Το Σαρμ και γενικά οι πόλεις στα παράλια της ερυθράς δεν είναι γνωστές στην Ελλάδα φαντάζομαι γιατί είναι αρκετά ανταγωνιστικά μέρη προς τον ελληνικό τουρισμό. Τα νερά είναι ζεστά και πεντακάθαρα και τα βουνά από κοράλλια μπορείς να τα δεις με μάσκα και αναπνευστήρα. έρχονται τα ψάρια τα τροπικά και σε κοιτάν κατάματα, έπαθα τη πλάκα μου. οι τιμές αντίστοιχες με ελληνικές αλλά για αιγυπτιακούς μισθούς δηλητήριο. πολύ το αναφέρω το οικονομικό μ’εχει επηρεάσει το κλίμα της κρίσης. Απ’ το Σαρμ κάναμε και μια εκδρομή στο μοναστήρι της Αγ. Αικατερίνης που είναι κάτω απ’ το όρος Σινά. Είναι το παλαιότερο μοναστήρι σε συνεχή λειτουργία, απ τον 5 αιώνα μχ. Το χτίσε η αγία Ελένη στο σημείο της φλεγόμενης βάτου, και αν πατε βγαζετε φωτογραφία με βατο για φεηςμπουκ. αν θελετε και φλόγες τοτε θα χρειαστεί το αγιο φωτοσωπ. αξίζει πάντως επίσκεψη, και αν είσαι Έλληνας μπαίνεις τζάμπα και στο μουσείο του μοναστηριού και βλέπεις τα υπερ-σπάνια χειρόγραφα, ήταν η πρώτη φορά που είχαμε κάτι τζάμπα στην αίγυπτο και το χαρήκαμε. η μεγαλύτερη συλλογή παλαιοχριστιανικών χειρογράφων στα κιταπια της μονής μετά το Βατικανό, όχι μαλακίες. έχουν κι ένα γράμμα που ‘στειλε ο προφήτης Μοχάμεντ στους μοναχούς ότι όταν θα ‘ρθει το Ισλαμ στην Αίγυπτο αυτούς δε θα τους πειράξουν. καλό pr. Το τοπίο της βραχώδους ερήμου σε όλη την έκταση της χερσονήσου του Σινά κόβει την ανάσα (κλισέ αλλά δεν είχα λόγια). κάναμε και μια διαδρομή στην έρημο με γουρούνες φάγαμε άμμο στη διαδρομή και βεδουίνικο φαί με συνοδεία μπέλυ ντανς όταν φτάσαμε στον οικισμό.
Το πρόβλημα είναι ότι απ’ τη στιγμή που έχασα το αεροπλάνο όλα άρχισαν να πηγαίνουν λάθος. είχα χάσει τη κάρτα αναλήψεων στο Κάιρο, δεν είχα καθόλου λεφτά, το κινητό μου δε λειτουργούσε, δεν υπήρχαν καρτοτηλέφωνα στο αεροδρόμιο, η κοπέλα που κανόνισε τα εισιτήρια μου δε το σήκωνε (όταν την πήρα από κάτι άλλους ράντομ συνεπιβάτες) δεν είχα εκτύπωση του e-ticket και επειδή η ολυμπιακή για κάποιο λόγω δεν έχει συνεργασία με την egyptair δε μπορούσαν να μου το εκτυπώσουν απ τη στιγμή που πέταξε το αεροπλάνο, και γενικά μια μαύρη απελπισία. τελικά μου πλήρωσε η egypt ένα κυριλέ ξενοδοχείο και τρία γεύματα για να μου χρυσώσει το χάπι, αλλά τι να το κανα αφού δε γινόταν να μου πληρώσουν τη διαφορά του εισιτηρίου πάλι έπρεπε να κάνω ολόκληρη επιχείρηση για να βρω φράγκα (δε μου κάλυπτε τη διαφορά γιατί η άλλη πτήση ήταν με ολυμπιακή, αν ήταν και η άλλη πτήση με egypt θα τα κανόνιζαν κάπως, αλλά είπαμε όλα λάθος). Και έτσι πήγα στο κέντρο του Καΐρου να συναντήσω μια γνωστή μου που θα μου δάνειζε κάποια χρήματα. τα οποία δε τα είχε (!) και έπρεπε να κοιμηθώ εκεί. τελικά πήγαμε σ ένα ανέλπιστα ωραίο home πάρτυ όπου γνώρισα ωραίο κόσμο, και επανήλθε λίγο η καλή μου διάθεση. αλλά νταξει πέταξα πίσω όλα καλά. τι όλα καλά δηλαδή που δε μπορώ να προσαρμοστώ με τίποτα. και είναι μαλακία γιατί περίμενα πως και πως να γυρίσω και τώρα νιώθω ότι κάτι λείπει. σκατά. τέλος πάντων είπα να έρθω Σέρρες για γιορτές, να δω και συγγενείς που έλειψα 7 μήνες. εδώ πάντως όλα είναι πάντα ίδια. μόνο το τρένο μου φάνηκε πολύ ξεχωριστό. πρώτον πλήρωσα τα διπλάσια (23 ευρώ!!), δεύτερον μετά από τόσες διαδρομές με τα διάφορα αιγυπτιακά τρένα αυτό μου φάνηκε παραδεισένιο. και η διαδρομή! οι διαδρομές στην Αίγυπτο είναι ένας απέραντος κάμπος με χωράφια και φοίνικες εδώ και κει. και διάφορες καφετί πόλεις. η διαδρομή του τρένο αθηνα-θεςνικη είναι πραγματικά σπουδαία, όλα αυτά τα βουνά το πράσινο σε μερικά σημεία στο βάθος η θάλασσα, πραγματικά αξίζει το κόπο να μη κοιμηθείς. αλλά εντάξει μετά τη Λάρισα την έπεσα. το ‘χω τελειοποιήσει τον ύπνο τρένου, πλέον λέω θα κοιμηθώ και κοιμάμαι. επίσης σε σχέση με το πολύβουο πλήθος που μεταφέρεται με τα αιγυπτιακά τρένα οι Έλληνες μου φάνηκαν ανησυχητικά αθόρυβοι. αλλά αυτό είναι πολύ καλό ας μη παραπονιέμαι. ειδικά μετά απ τους τελευταίους κάφρικα ρατσιστικούς διαλόγους και την μικροαστική γκρίνια που ακούω συνήθως στο τρόλεϊ η απόλυτη σιωπή ήταν πολύτιμος λίθος.

Lets talk family

Ιανουαρίου 15, 2010

διάγω ημέρες ομαλές και ήρεμες. Κάτι περιόδους που σαν να μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους, ε κάπως έτσι. Επέστρεψα από εκδρομή στην οάση φαγιούμ, που δεν ήταν ούτε εκατοστό κοντά στη φαντασίωση που έχουμε για τις οάσεις. Ήταν μια ακόμη τυπική αιγυπτιακή πόλη, που αντί για Νείλο είχε μια λίμνη. Άσε που λόγω καλών αρδευτικών η περιοχή της όασης συνδέεται με τη κυρίως κοιλάδα οπότε δεν υπάρχει αυτό το “βγαίνω στη έρημο και στο βάθος σαν αντικατοπτρισμός φοίνικες”. Στην όαση, γνώρισα τον εισαγγελέα (!) που ήταν αδερφός ενός φίλου, και με εισαγγελική συνοδεία γυρίσαμε τα τοπικά αξιοθέατα. Ένας ξύλινος νερόμυλος που δε γυρίζει, και μια λίμνη μ αλμυρό νερό (λόγω εξάτμισης αιώνων έχουν μείνει πολλά άλατα). Στη λίμνη πήγαμε σε ένα φαινομενικά τρισάθλιο μέρος, όπου όμως τα θαλασσινά ήταν όλα εξαιρετικά και σε τεράστιες ποσότητες (χωρίς να κοστίζουν αντίστοιχα). Ξηγήθηκε ο εισαγγελέας καραβίδα και καλαμαράκι να χορτάσει μια Όρκα. Η Φαγιούμ αν σας χτύπησε ένα καμπανάκι σαν όνομα, είναι από τις μάσκες φαγιούμ. Αυτές οι μάσκες είναι κάτι νεκρικά προσωπεία ζωγραφισμένα πολύ γλαφυρά, έχει μπόλικα στο Αιγυπτιακό μουσείο στο Κάιρο και είναι καταπληκτικά αν και τρομάκτικ. Στη πόλη μια μάσκα δεν αφήσανε πάντως να χουν να δείχνουν στους τουρίστες. Στην επιστροφή δε ξέρω τι μου ‘ρθε και αντί για τρένο πήρα μίνι-μπας. Δηλαδή δεν υπάρχει πιο μαλακία επιλογή. Δύο ώρες στριμωγμένος σ ένα τσίγκινο κουτί με ρόδες. Μέσα όσοι αιγύπτιοι χωρούσαν, και μπόνους ομίχλη. Προφανώς τα μίνιμπας δεν έχουν φώτα ομίχλης.. Ήταν near death experience, αλλά νταξει όλα καλά.

Το ποστ όμως έχει άλλο φόκους πόιντ. Δες κ τίτλο. Όταν επεστρεψα λοιπόν, έλαβα κατόπιν αιτήσεως τα τρακς του νέου σιντί των Δαρνάκων. Η προνομιακή πρόσβαση στα τρακς (δεν είναι ακόμη έτοιμο το σιντί έχει κάτι μερεμέτια) οφείλεται μάλλον στη σχέση συγγένειας που μοιράζομαι με δύο μέλη του γκρουπ. Ο ένας είναι και ληντ σίνγκερ. Είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι οι Δάρνακες είναι ένα γκρουπ με το οποίο έχω ιδιαίτερη σχέση. Απ’ το πρώτο καιρό δημιουργίας του, εκείνες τις πρωτόγονες στιγμές του, ήμουν στο core fanbase. Τα αδέρφια σπουδάζαν στη θες/νικη εγώ Σέρρες καμία εικόνα παρά μυθολογικά σχήματα και αφηγήσεις γονέων. Τα πρώτα ντέμο θρίαμβος, οι γονείς μου φαντασιωνόταν μια διασημότητα και λοιπά σχετικά, επιτέλους τα βλαστάρια μας θα βγουν στη ντηλεόραση, θα λάμψουν εκεί που τους αξίζει στη κορυφή του σύμπαντος. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ακόμη (…) αλλά εκείνο το πρώτο (ή έστω από τα πρώτα..) ντέμο ήταν η κορωνίδα των φαντασιακών προβολών τριών γενιών του σπιτιού μου.

Το δικό μου αντίτυπο παίζει να είναι απ’ τα πιο πολυπαιγμένα σιντί, ίσως σε ανταγωνισμό με το 13.000 μέρες το Μάλαμα που είχαν επίσης φέρει τα αδέρφια μου εκείνη τη περίοδο. Από εκείνα τα ντέμο είχα μάθει απ έξω τους στίχους σε 4-5 τραγούδια του θ.Παπακωνσταντίνου (τις αυθεντικές εκτελέσεις για μερικά τις άκουσα χρόνια μετά). Η ώρα που θα πήγαινα στο πρώτο λάηβ άργησε γιατί ήμουν και μικρός αλλά λίγο η επιμονή λίγο να κάνουμε μπούγιο οι γονείς μου άρχισαν να με παίρνουν σε όλα τα λάηβ που πήγαιναν (ναι πηγαίναμε οικογενειακώς, i know, lame).

Τα λάηβ ήταν πάντα συνοδευμένα απ την αγωνία αν θα ‘ρθει κόσμος. Πανάγνωστοι οι Δάρνακες τους ‘χώναν οι μαγαζάτορες κάτι τεταρτο-πέμπτες, εμείς και μείς από κάτω. Μετρούσε η μάνα μου κεφάλια. Κάπως έτσι βρεθήκαμε σε ένα σάπιο φεστιβάλ που παίζανε στην Αμουλιανή. Αυτό σαν διαγωνισμός κι είπαμε να πάμε για το μπούγιο (once more) και να κάνουμε και λίγες μέρες διακοπές. Παρενθετικά να πω ότι η Αμουλιανή είναι απ τα καλύτερα νησιά από άποψη παραλιών/ ησυχίας δε ξέρω αν έχει χαλάσει έκτοτε, όταν πήγαμε εμεί πάντως ήταν γαμώ.

Οι γονείς με μένα, λοιπόν, στο κυριλέ ξενοδοχείο του νησιού τα αδέρφια και οι φίλοι στο κάμπινγκ του φεστιβάλ. Ο μπαμπάς έβλεπε όλη μέρα ειδήσεις γιατί ήταν το καλοκαίρι που πιάσαν τη 17 νοέμβρη κι εγώ είχα επηρεαστεί τόσο που στο πρώτο λάηβ ήμουν σίγουρος ότι είδα τον Κουφοντίνα. Αλήθεια, μετά όταν παραδόθηκε έπαιξε ότι ήταν στη Χαλκιδική και ακόμη λέω έχει γούστο. Να μη το ζαλίσω εκείνη η νύχτα ήταν η τρελή σουρεαλιά, όλοι κομμάτια αδέρφια γνωστοί άλλα συγκροτήματα, εγώ να προσπαθώ να είμαι εξυπνάκιας. Ξέρετε ήμουν πολύ επιτυχημένος εξυπνάκιας ως παιδάκι, γλυκό χαριτωμένο, αλλά όταν πας να το επιτελέσεις αυτό στην εφηβεία στο καλύτερο βγαίνει αποτυχημένη απομίμηση χιούμορ ρήγαποστόλου. Τι τα θες, εφηβεία=το κακό. Και εκεί στο κακό το χαμό, ανάμεσα σε πόσες άλλες μπάντες μέταλ κερδίσανε απ το πουθενά οι δικοί μας. Χαρές και πανηγύρια. Διάφορες κουφές υποθέσεις ακολούθησαν, κάπου έχασε επεισόδια κι όταν έφτανα προς τις πανελλήνιες και προς την (δοξατονΑλλαχ) ενηλικίωση οι Δάρνακες έβγαλαν το πολυπόθητο σιντί. Ανέλαβα προώθηση αλλά μάλλον δε τα πήγα καλά στο κομμάτι αυτό. Γενικά η επιρροή μου ειδικά εκείνη τη περίοδο ήταν στην καλύτερη επουσιώδης. Το σιντί ήταν συμπαθητικό αλλά πέρασε στο ντούκου. Οι επισκέψεις μου στα λάηβ αραίωσαν. Μάλλον αραίωσαν και τα λάηβ. Θυμάμαι στο πρώτο έτος που γυρνούσα με τρένο από Τουρκία για να πάω Σαμοθράκη κι έχασα για δέκα λεπτά το πλοίο. Να γυρίσω Σέρρες ούτε λόγος οπότε πήγα σε μια συναυλία Δαρνάκων στη Δράμα. Ενήλικας πια, για δες, προσπάθησα να το παίξω κουλ και επιτέλους να είμαι εκεί χωρίς ένα τεράστιο φωτεινό είναι ο μικρός αδερφός μας μη παρεξηγείτε πάνω απ το κεφάλι.

Όσο ήμουν στην Αθήνα κάναν ελάχιστες εμφανίσεις, δυο φεστιβάλ της Κνε, πήγα και στα δύο με βαριά καρδιά.

Το καινούργιο σιντί λοιπόν, όσο αντικειμενικός μπορώ να θεωρηθώ έχοντας πει τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι θα ‘ναι ένα απ’ τα καλύτερα ελληνικά του 2010. μετά απ όλη αυτή τη παράλληλη πορεία χαίρομαι που οι Δάρνακες εξελίσσονται, αισθάνομαι ότι αντιπροσωπεύουν και το δικό μου κομμάτι που εξελίσσεται. Χαίρομαι που οι ενορχηστρώσεις τους είναι τόσο γαμάτες και γεμάτες, πρωτότυπες, βαλκανιες με το καλύτερο δυνατό τρόπο, θέρεμιν κλαρίνα μαντολίνα και όλα στο σωστό μέρος στη σωστή ποσότητα. Επίσης χαίρομαι που παλιές συνθέσεις που είχα ακούσει πρώτη φορά κοντά στη δεκαετία πίσω, πλέον πήραν αυτή τη μορφή, γίναν από ξέμπαρκα στιχάκια πλήρη τραγούδια, που μπορούν να μου ενεργοποιήσουν τον έγκεφαλο ξυπνώντας εικόνες και συναισθήματα βαθιά καταχωμένα. Χαίρομαι που η φωνή του αδερφού μου μου αρέσει, ίσως για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που τον ακούω. Χαίρομαι που έχω τα τραγούδια αυτά στο λαπτοπ μου και θα μπορώ να τα ακούω, ξέρεις κάτι τόσο οικείο στον ανοίκειο τόπο έχει διπλή αξία . Φτάνει με το γλύψιμο όμως. Όταν κυκλοφορήσει το σιντί θα επανέλθω.

δρόμος εγκαίν

Ιουλίου 29, 2009

η κυρία στο γκισέ του ΟΣΕ με πληροφόρησε δραματικώς ότι είναι το τελευταίο ταξίδι μ’ αυτές τις τιμές, μου το λέει με ύφος περασμένα μεγαλεία, και ενεργοποιεί έναν τρελό εκνευρισμό καθώς αν ένα καλό είχαν αυτές οι κωλοδιαδρομές αθηναθεςνίκη ήταν τα λίγα λεφτά που απαιτούσαν (καλά και πολύ υπομονή φυσικά). γενικά επικρατεί ένα χάος καθώς διάφοροι που έχουν έρθει στο σταθμό λόγω των ανακατατάξεων δε μπορούν να κλείσουν εισιτήρια δεν συνεννοούνται είναι και σε μουντ διακοπών όλοι. εγώ πάντως εξασφαλίζω εισιτήριο + θέση και κοιμάμαι περίπου 9 ώρες μέχρι να φτάσω, πρωτοφανής χρόνος για ύπνο ταξιδιού αποδεικνύεται άλλη μια φορά ότι έχω πάθει απόλυτη νιρβάνα ταξιδιών εσωτερικού που τίποτα και κανείς δε διαταράσσει. δίπλα μου ένας μαυρούλης είναι σε τρελή υπερένταση και μου μιλάει στη γλώσσα του, προσπαθώ να πω τπτ, λίγο αγγλικά λίγο μπόντυ λένγκουετζ, αλλά δε βγαίνουν πολλά οπότε ξαναπέφτω στο βαθύ τον ύπνο. βλέπω όνειρα με πολλά κρεβάτια στο σπίτι στο χωριό στρωμένα με ωραία πεντακάθαρα σεντόνια κι εγώ χοροπηδάω πάνω τους ευτυχής. ξυπνάω από μια παλιά βίσση που οδύρεται από κινητό μπροστινού ούμπερ καλιαρντού ζευγαριού που πραγματικά διασκεδάζει το ταξίδι με τρένο. σκέφτομαι πόσο καλή ιδέα θα ήταν να πάω κάποιες μέρες στο χωριό τελικά αντί να κάτσω και να φάω όλες μου τις μέρες στον ζόφο της θαλπωρικής επαρχιακής μου πόλης (η σκέψη είναι συνδυασμός συλλογισμών που προκαλούνται από το ονείρο και το άσμα της βίσση). δε θα χω ίντερνετ εκεί αλλά νομίζω ότι η μικρή μου εμπειρία από ελεύθερο κάμπινγκ δυνάμωσε λίγο την αυτάρκειά μου απέναντι στη εξάρτηση. θα διαβάσω και τα βιβλία που κουβάλησα σαν τον χαμάλη απ την αθήνα. θα πληρώσω που θα πληρώσω πρόστιμο στην αγία του παντείου βιβλιοθήκη να τα χω διαβάσει τουλάχιστον να λέω ότι άξιζε. κι οι μέρες περνούν ήσυχες.

μπερθντεη

Ιουνίου 7, 2009

μετά τη μετακόμιση δεν είχα ίντερνετ και γενικά όχι πολύ καλή διάθεση για ποστ. ρήμαξε ψιλά το μπλογκ μετά όσο περνάει ο καιρός λες τι να πω, σου φαίνονται βλακείες κι όσα έχεις γράψει.  έφυγα από ένα σπίτι που θύμιζε τέρμνιναλ με συνεχή θόρυβο ανήσυχο κόσμο, φιλοξενούμενους που πηγαινοέρχονταν, κάμερες, γραφεία λάος, αίσθηση προσωρινού. μετακόμισα σε μια γειτονιά με μπακάλη, ιχθυοπώλη, φούρναρη, ίντριγκες και πάθη επιπέδου ρετιρέ. Κάτι γείτονές μου καινούργιοι μιλάνε σαν να πρωταγωνιστούν σε ταινία του οικονομίδη γεμίζοντας τον κενό στο σπίτι χρόνο με μια «ευχάριστη» σαπουνόπερα νεοελληνικής μιζέριας με νότες ακραίου βρισιδιού. έπειτα μέσα σε δύο βδομάδες αφότου μετακόμισα χόρτασα χιλιόμετρα που έφαγα μανιωδώς για διάφορους λόγους με προεξάρχων να φεύγω αποδώ. Ηράκλειο-Ρέθυμνο πίσω Αθήνα, Θεσσαλονίκη Σέρρες, Βουλγαρία, ξανά Αθήνα. Θέλω να κάτσω στο σπίτι και να μη κουνιέμαι να κοιτάω το ταβάνι και ν’ ακούω γειτονικά μελοδράματα. αυτό εφικτό δεν είναι καθότι ακολουθεί εξεταστική και στο μπακγκράουντ τα κλασσικά προσωπικά ψιλοδράματα οπότε ανάγκη υπάρχει για κάποια δράση. όλες αυτές οι ώρες στη κατανάλωση δρόμου (με ΟΣΕ, ΚΤΕΛ, καράβια, ΙΧ) ξόδεψαν παράλληλα τις μονάδες κοινωνικής ζωής που χα αποθηκευμένες και τώρα νιώθω κάπως άδειος στο τομέα αυτό. το εκφράζεις και ως νιώθω μόνος γαμώ το χριστό μου.  ανέκυψε και μια ουλίτιδα (η κάτι τέτοιο) σαν ψυχοσωματική υπενθύμιση μιας κάποιας σαπίλας.

το φεύγω γίνεται αυγό.

Απρίλιος 14, 2009

με το γραμματικό φαινόμενο της καθύζησης.

η Αθήνα αποχαιρετάει με μια δυνατή βροχή με νεοφώτιστες μύγες πεθαμένο ανανά στο ψυγείο. άλλο ένα τρένο γεμάτο πασχαλινούς ανθρώπους. να βγω να είμαι μακρυά/κοντά σε διαφορετικά σημεία αναφοράς με αντίστροφη δυναμική απ’ ότι συνήθως. να γεμίσουν λίγο ζόφο τα πνευμόνια μου, να γεμίσει φαγητό το στομάχι μου, να μη τρώω σάντουιτς για δύο βδομάδες, να παίρνω τηλέφωνα για σπίτι κι όταν γυρίσω να μετακομοίσω. να αφήσω τη συγγρού μαζί με την ΙΚΕΑ οικοσκευή μου, την μπρούταλυ αδιάκριτι διαχειρίστρια και τους κουφούς γείτονες. να γράψω ένα ρουστίκ νοσταλγικό ποστ.

τα τρένα είναι κομάτια από κέηκ

Δεκέμβριος 22, 2008

μετά από 24ώρες Αθήνα-Βελιγράδι (+2 Βελιγράδι-Νόβι Σαντ) και 12 ώρες Βελιγράδι-Λιουμπλιάνα, η Αθήνα Θεσαλλονική πέρασε ανώδυνα. Στον γλυκό ύπνο ίσως συνέβαλαν τα χημικά τα οποία είχαν κατακάτσει στο μπουφάν που χρησιμοποίησα για μαξιλάρι.  Αν κι η διαδρομή δεν ήταν κουραστική η αποχώρηση ήταν κάπως βαριά για το στομάχι.

ανΟΣΕία

Αύγουστος 23, 2008

605, δοκιμασμένη λύση. σουρρεαλιστική παγίδα, πλανήτης θαυμαστός και αναπάντεχα γεμάτος ασφυκτική μιζέρια. Στο κουπέ εγώ και μία οικογένεια αποτελούμενη από μητέρα γιαγιά και 4 (τέσσερα) αγόρια. Χτυπιούνται ουρλίαζουν μαλώνουν ματώνουν παλεύουν ελληνορωμαϊκά έως κικμπόξινγκλυ. η μάνα πως ζει γενικά αναρωτιέμαι. μόνο ένα είναι καλόβολο ήσυχο καλοσυνάτο και σε κάποια φάση της διαδρομής τρώει στο κεφάλι τεράστια αποσκευή ξανθωπής κυρίας που μας πληροφορεί ότι μέσα έχει βάζα με μέλι. Το παιδάκι χαμογελάει και προσπαθεί να μη κλάψει (έχει και τους τρεις ούνους που παραφιλάν για να γιουχάρουν) πάλι καλά που δεν έμεινε στο τόπο. Η γιαγιά παραπονιέται για το σύμπαν. Στην αρχή γιατί δεν έχει ερκοντίσιον. Μετά γιατί δεν ανοίγει το παράθυρο. όταν ανοίγει το παράθυρο παραπονιέται ότι θα πάθει ψύξη. όλη η χαρούμενη παρέα πέφτει με χρονοδιακόπτη τάβλα μόλις περνάμε τη Λάρισα.

υγ. αν αφήσετε ποτήρια μισογεμάτα με νερό για ένα καλοκαίρι, όταν επιστρέψεται θα βρείτε ένα χαρούμενο αυτάρκες οικοσύστημα να σας περιμένει στο νεροχύτη