Archive for the ‘lalalala hometown’ Category

σόφια

Απρίλιος 9, 2010

βροχερός καιρός και παλιοί γνωστοί. Τους θλιμένους Τροπικούς τους ξεκίνησα στο τρένο, και είναι ένα πραγματικά απολαυστικό ανάγνωσμα που μέσα στους σχιζοφρενικούς συνειρμούς του Λέβι Στρως νιώθεις τις σπίθες τις ιδιοφυΐας του.  ξεκινάει λέγωντας «μισώ τα ταξίδια και τους εξερευνητές, πρώτη πρόταση του βιβλίου και μ’εχει σκλαβώσει. κάπου ανάμεσα έκανα ένα μικρό διάλειμμα για το logicomix. τώρα συμπαθώ λίγο περισσότερο τον Ράσελ, και σίγουρα αγάπησα τον Δοξιάδη και την ομάδα που το ‘φτιαξε. εξαιρετική αφήγηση και όμορφο σκίτσο, δεν έγινε τυχαία διαγαλαξιακό μπεστ σέλερ. στα καπάκια έμαθα ότι οι financial times ζήτησαν απ τους δημιουργούς του Λογκικόμιξ να κάνουν ένα μικρό αφιέρωμα στον Λέβι Στρως! ωραία σύμπτωση. κάπως ανάμεσα σε εθνογραφίες τροπικών χωρών και κοκορέτσια περάσαν  οι μέρες του Πάσχα. Προχθές αποφασίσαμε να διακόψουμε το κλίμα απραξίας με μια μικρή εκδρομή στη Σόφια. για να γλυτώσουμε κάνα ψιλό και για να το κάνουμε λίγο πιο περιπετειώδες είχα μια καμμένη ιδέα. για να εξηγήσω χρειάζεται μια μικρή εισαγωγή. Στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα τη τελευταία δεκαετία έχει αναπτυχθεί κάτι σαν ζώνη για φθηνότερα ψώνια και υπηρεσίες. πάνε δηλαδή σερραίοι και λοιποί της περιοχής και αγοράζουν πράγματα, πάνε σε πουτάνες, σε καζίνα, στο χιονοδρομικό κτλ. έτσι εμείς ξεκινήσαμε απ τις Σέρρες για τα σύνορα με ένα λεωφορείο που σε πηγαίνει τζάμπα μέχρι το πρώτο καζίνο που συναντάς βγαίνοντας από Ελλάδα. Μετά περπατήσαμε πίσω πήραμε ένα άλλο βανάκι που σε πηγαίνει σ ένα μικρότερο καζίνο στο Πετριτς. από κει θα παίρναμε το βουλγάρικο ΚΤΕΛ για Σόφια. Κανονικά από Σέρρες Σόφια μπορείς να πας είτε με τρένο είτε με λεωφορείο, και τα δύο κοστίζουν πήγαινε-έλα 30 ευρώ περίπου. το αντίστοιχο από Πετρίτς είναι το μισό. εντάξει το σχέδιο είχε κάποια κενά, γι αυτό και η υλοποίηση πήγε λίγο στραβά. κατ’ αρχάς έπρεπε να μείνουμε 6 ώρες στο καζίνο. εκεί έχει δωρεάν ποτά και φαγητά. μετά από τρεις βότκες όμως η κρίση θολώνει (that’s the point after all!) να μη το ζαλίζω τη διαφορά των εισιτηρίων τη καταθέσαμε στη ρουλέτα. φύγαμε μετά και πήγαμε στο Πετρίτς, ή αλλιώς τη νεκρή πόλη του ολέθρου. εντάξει οποιαδήποτε επαρχιακή κωμόπολη μετά τις 5  τετάρτη ξημερώματα  δε σφύζει από ζωή. Απλά ήταν κλειδωμένα και τα ΚΤΕΛ και είπαμε να κάνουμε μια βόλτα. ακουγόταν μόνο σκυλιά και τα φώτα ήταν πολύ δυνατά και όσο κρήπυ δε πάει. τελικά χωθήκαμε σ ένα (σαρπράηζ) καζίνο. εκείνη την ώρα υπήρχε μέσα μόνο ο σεκιουριτάς ονόματι Αντόνιο και μια τύπισσα που ξεσκόνιζε τα φρουτάκια. εμείς καθίσαμε σε μια γωνίτσα ήσυχα ήσυχα προκαλώντας τα wtf βλέμματα τους. εξήγησα στον Αντόνιο, μου πε οκ νο προμπλεμ και περιμέναμε να ξημερώσει.

Στο λεωφορείο μπήκαμε πρώτοι πρώτοι ευτυχώς γιατί το υπερφόρτωσαν και είχε καμία εικοσαριά όρθιους, θυμάμαι ότι καθώς ξυπνούσα σε κάτι φρεναρίσματα ερχόμουν σε απόσταση αναπνοής απ τον κώλο ενός τυπά. ε τελικά φτάσαμε αισίως και δεν είμαστε τελείως ζόμπι. κάναμε μια βόλτα στη πόλη, είχε πολύ κρύο αλλά οι πρώτες μου εντυπώσεις ήταν πολύ θετικές. μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε για το σπίτι που θα μέναμε. είναι η πρώτη φορά που θα με φιλοξενούσουν μέσω couchsurfing, και όχι ότι είχα κάποια ανησυχία αλλά ήταν κάπως περίεργο. εντωμεταξεί το προφίλ εκεί το ‘χω απ το 2006! θυμάμαι είχα διαβάσει μαθητής τότε ένα άρθρο στα Νέα και είχα ενθουσιαστεί, αλλά μέχρι τώρα δεν είχε τύχει να το χρησιμοποιήσω καθώς όλο κάτι συνέβεναι.

Το μέρος που θα μέναμε λεγόταν σύμφωνα με τις οδηγίες που μας στείλαν «embassy of peace» και περίμενα κάτι σε καμμένη χίπικη κατάληψη ή τίποτα ειρωνικό, αλλά όταν φτάσαμε γουρλώσαμε τα μάτια γιατί μπροστά μας ήταν ενα κυριλέ διόροφο κτίριο, αριστοκρατικής αρχιτεκτονική με κήπο και μια μεταλική ταμπέλα που έγραφε «embassy of peace». απ ότι μας είπαν μετά τα παιδιά, το κτίριο ανήκει στην ομώνυμη οργάνωση απλά επειδή τα έξοδα συντήρησής του είναι πολλά τους νοικιάζουν τη σοφίτα. γαμάτο καθότι είναι και κατακέντρο! βρήκα και φωτογραφία στα ίντερνετς αν δε με πιστεύετε.

Οσοι μένουν πάνω, είναι ένας κι ένας. μας πήγαν το βράδυ σε μία περφορμανς που έκαναν κάτι φίλοι τους που έχουν και το συγκρότημα Котки Под Коли (aka cats under cars) των οποίων δηλώνω αιώνιος φαν.  όλα ανθηρά κι η μπύρα κάνει ένα ευρώ, θα έλεγα μακάρι να μέναμε λίγο παραπάνω αλλά είναι στανταράκι ότι θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή ούτως η άλλως.

Lets talk family

Ιανουαρίου 15, 2010

διάγω ημέρες ομαλές και ήρεμες. Κάτι περιόδους που σαν να μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους, ε κάπως έτσι. Επέστρεψα από εκδρομή στην οάση φαγιούμ, που δεν ήταν ούτε εκατοστό κοντά στη φαντασίωση που έχουμε για τις οάσεις. Ήταν μια ακόμη τυπική αιγυπτιακή πόλη, που αντί για Νείλο είχε μια λίμνη. Άσε που λόγω καλών αρδευτικών η περιοχή της όασης συνδέεται με τη κυρίως κοιλάδα οπότε δεν υπάρχει αυτό το “βγαίνω στη έρημο και στο βάθος σαν αντικατοπτρισμός φοίνικες”. Στην όαση, γνώρισα τον εισαγγελέα (!) που ήταν αδερφός ενός φίλου, και με εισαγγελική συνοδεία γυρίσαμε τα τοπικά αξιοθέατα. Ένας ξύλινος νερόμυλος που δε γυρίζει, και μια λίμνη μ αλμυρό νερό (λόγω εξάτμισης αιώνων έχουν μείνει πολλά άλατα). Στη λίμνη πήγαμε σε ένα φαινομενικά τρισάθλιο μέρος, όπου όμως τα θαλασσινά ήταν όλα εξαιρετικά και σε τεράστιες ποσότητες (χωρίς να κοστίζουν αντίστοιχα). Ξηγήθηκε ο εισαγγελέας καραβίδα και καλαμαράκι να χορτάσει μια Όρκα. Η Φαγιούμ αν σας χτύπησε ένα καμπανάκι σαν όνομα, είναι από τις μάσκες φαγιούμ. Αυτές οι μάσκες είναι κάτι νεκρικά προσωπεία ζωγραφισμένα πολύ γλαφυρά, έχει μπόλικα στο Αιγυπτιακό μουσείο στο Κάιρο και είναι καταπληκτικά αν και τρομάκτικ. Στη πόλη μια μάσκα δεν αφήσανε πάντως να χουν να δείχνουν στους τουρίστες. Στην επιστροφή δε ξέρω τι μου ‘ρθε και αντί για τρένο πήρα μίνι-μπας. Δηλαδή δεν υπάρχει πιο μαλακία επιλογή. Δύο ώρες στριμωγμένος σ ένα τσίγκινο κουτί με ρόδες. Μέσα όσοι αιγύπτιοι χωρούσαν, και μπόνους ομίχλη. Προφανώς τα μίνιμπας δεν έχουν φώτα ομίχλης.. Ήταν near death experience, αλλά νταξει όλα καλά.

Το ποστ όμως έχει άλλο φόκους πόιντ. Δες κ τίτλο. Όταν επεστρεψα λοιπόν, έλαβα κατόπιν αιτήσεως τα τρακς του νέου σιντί των Δαρνάκων. Η προνομιακή πρόσβαση στα τρακς (δεν είναι ακόμη έτοιμο το σιντί έχει κάτι μερεμέτια) οφείλεται μάλλον στη σχέση συγγένειας που μοιράζομαι με δύο μέλη του γκρουπ. Ο ένας είναι και ληντ σίνγκερ. Είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι οι Δάρνακες είναι ένα γκρουπ με το οποίο έχω ιδιαίτερη σχέση. Απ’ το πρώτο καιρό δημιουργίας του, εκείνες τις πρωτόγονες στιγμές του, ήμουν στο core fanbase. Τα αδέρφια σπουδάζαν στη θες/νικη εγώ Σέρρες καμία εικόνα παρά μυθολογικά σχήματα και αφηγήσεις γονέων. Τα πρώτα ντέμο θρίαμβος, οι γονείς μου φαντασιωνόταν μια διασημότητα και λοιπά σχετικά, επιτέλους τα βλαστάρια μας θα βγουν στη ντηλεόραση, θα λάμψουν εκεί που τους αξίζει στη κορυφή του σύμπαντος. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ακόμη (…) αλλά εκείνο το πρώτο (ή έστω από τα πρώτα..) ντέμο ήταν η κορωνίδα των φαντασιακών προβολών τριών γενιών του σπιτιού μου.

Το δικό μου αντίτυπο παίζει να είναι απ’ τα πιο πολυπαιγμένα σιντί, ίσως σε ανταγωνισμό με το 13.000 μέρες το Μάλαμα που είχαν επίσης φέρει τα αδέρφια μου εκείνη τη περίοδο. Από εκείνα τα ντέμο είχα μάθει απ έξω τους στίχους σε 4-5 τραγούδια του θ.Παπακωνσταντίνου (τις αυθεντικές εκτελέσεις για μερικά τις άκουσα χρόνια μετά). Η ώρα που θα πήγαινα στο πρώτο λάηβ άργησε γιατί ήμουν και μικρός αλλά λίγο η επιμονή λίγο να κάνουμε μπούγιο οι γονείς μου άρχισαν να με παίρνουν σε όλα τα λάηβ που πήγαιναν (ναι πηγαίναμε οικογενειακώς, i know, lame).

Τα λάηβ ήταν πάντα συνοδευμένα απ την αγωνία αν θα ‘ρθει κόσμος. Πανάγνωστοι οι Δάρνακες τους ‘χώναν οι μαγαζάτορες κάτι τεταρτο-πέμπτες, εμείς και μείς από κάτω. Μετρούσε η μάνα μου κεφάλια. Κάπως έτσι βρεθήκαμε σε ένα σάπιο φεστιβάλ που παίζανε στην Αμουλιανή. Αυτό σαν διαγωνισμός κι είπαμε να πάμε για το μπούγιο (once more) και να κάνουμε και λίγες μέρες διακοπές. Παρενθετικά να πω ότι η Αμουλιανή είναι απ τα καλύτερα νησιά από άποψη παραλιών/ ησυχίας δε ξέρω αν έχει χαλάσει έκτοτε, όταν πήγαμε εμεί πάντως ήταν γαμώ.

Οι γονείς με μένα, λοιπόν, στο κυριλέ ξενοδοχείο του νησιού τα αδέρφια και οι φίλοι στο κάμπινγκ του φεστιβάλ. Ο μπαμπάς έβλεπε όλη μέρα ειδήσεις γιατί ήταν το καλοκαίρι που πιάσαν τη 17 νοέμβρη κι εγώ είχα επηρεαστεί τόσο που στο πρώτο λάηβ ήμουν σίγουρος ότι είδα τον Κουφοντίνα. Αλήθεια, μετά όταν παραδόθηκε έπαιξε ότι ήταν στη Χαλκιδική και ακόμη λέω έχει γούστο. Να μη το ζαλίσω εκείνη η νύχτα ήταν η τρελή σουρεαλιά, όλοι κομμάτια αδέρφια γνωστοί άλλα συγκροτήματα, εγώ να προσπαθώ να είμαι εξυπνάκιας. Ξέρετε ήμουν πολύ επιτυχημένος εξυπνάκιας ως παιδάκι, γλυκό χαριτωμένο, αλλά όταν πας να το επιτελέσεις αυτό στην εφηβεία στο καλύτερο βγαίνει αποτυχημένη απομίμηση χιούμορ ρήγαποστόλου. Τι τα θες, εφηβεία=το κακό. Και εκεί στο κακό το χαμό, ανάμεσα σε πόσες άλλες μπάντες μέταλ κερδίσανε απ το πουθενά οι δικοί μας. Χαρές και πανηγύρια. Διάφορες κουφές υποθέσεις ακολούθησαν, κάπου έχασε επεισόδια κι όταν έφτανα προς τις πανελλήνιες και προς την (δοξατονΑλλαχ) ενηλικίωση οι Δάρνακες έβγαλαν το πολυπόθητο σιντί. Ανέλαβα προώθηση αλλά μάλλον δε τα πήγα καλά στο κομμάτι αυτό. Γενικά η επιρροή μου ειδικά εκείνη τη περίοδο ήταν στην καλύτερη επουσιώδης. Το σιντί ήταν συμπαθητικό αλλά πέρασε στο ντούκου. Οι επισκέψεις μου στα λάηβ αραίωσαν. Μάλλον αραίωσαν και τα λάηβ. Θυμάμαι στο πρώτο έτος που γυρνούσα με τρένο από Τουρκία για να πάω Σαμοθράκη κι έχασα για δέκα λεπτά το πλοίο. Να γυρίσω Σέρρες ούτε λόγος οπότε πήγα σε μια συναυλία Δαρνάκων στη Δράμα. Ενήλικας πια, για δες, προσπάθησα να το παίξω κουλ και επιτέλους να είμαι εκεί χωρίς ένα τεράστιο φωτεινό είναι ο μικρός αδερφός μας μη παρεξηγείτε πάνω απ το κεφάλι.

Όσο ήμουν στην Αθήνα κάναν ελάχιστες εμφανίσεις, δυο φεστιβάλ της Κνε, πήγα και στα δύο με βαριά καρδιά.

Το καινούργιο σιντί λοιπόν, όσο αντικειμενικός μπορώ να θεωρηθώ έχοντας πει τα παραπάνω, μου φαίνεται ότι θα ‘ναι ένα απ’ τα καλύτερα ελληνικά του 2010. μετά απ όλη αυτή τη παράλληλη πορεία χαίρομαι που οι Δάρνακες εξελίσσονται, αισθάνομαι ότι αντιπροσωπεύουν και το δικό μου κομμάτι που εξελίσσεται. Χαίρομαι που οι ενορχηστρώσεις τους είναι τόσο γαμάτες και γεμάτες, πρωτότυπες, βαλκανιες με το καλύτερο δυνατό τρόπο, θέρεμιν κλαρίνα μαντολίνα και όλα στο σωστό μέρος στη σωστή ποσότητα. Επίσης χαίρομαι που παλιές συνθέσεις που είχα ακούσει πρώτη φορά κοντά στη δεκαετία πίσω, πλέον πήραν αυτή τη μορφή, γίναν από ξέμπαρκα στιχάκια πλήρη τραγούδια, που μπορούν να μου ενεργοποιήσουν τον έγκεφαλο ξυπνώντας εικόνες και συναισθήματα βαθιά καταχωμένα. Χαίρομαι που η φωνή του αδερφού μου μου αρέσει, ίσως για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που τον ακούω. Χαίρομαι που έχω τα τραγούδια αυτά στο λαπτοπ μου και θα μπορώ να τα ακούω, ξέρεις κάτι τόσο οικείο στον ανοίκειο τόπο έχει διπλή αξία . Φτάνει με το γλύψιμο όμως. Όταν κυκλοφορήσει το σιντί θα επανέλθω.

οι γνωστοί άγνωστοι.

Απρίλιος 17, 2009

όταν ένα έθιμο το δείχνουν στις ειδήσεις και στα ταξιδιωτικά αλτέρνατιβ προγράμματα έχει περάσει στη σφαίρα το φολκλορ. κακό μάλλον. στη μικρή μας πόλη υπάρχει ένα έθιμο για το οποίο δε μιλάει κανείς, ούτε τα τοπικά μέσα, και με μια μικρή αναζήτηση δε βρήκα μάλιστα καμία σχετική αναφορά ούτε στο νετ. είμαι σίγουρος ότι κάποιοι συμπολίτες δε το χουν καν ακουστά. Κάθε μεγάλη πέμπτη αργά το βράδυ, περνάν από της γειτονιές ομάδες παιδιών που σπαν γλάστρες. πρόσεξέ το, περνάνε παίρνουν τις γλάστρες απ τις αυλές και τις σπαν με εντυπωσιακούς τρόπους στους δρόμους. Το έθιμο ξεκινάει στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα (αν κι έχω επιφυλάξεις γι αυτό). Σύμφωνα με τη μάνα μου ήρθε σαν χουλιγκάνικη εξέλιξη του παλαιότερου εθίμου που ήθελε τα παιδιά να μαζεύουν λουλούδια για τον επιτάφιο (η επιρροή απ το αντίστοιχο κερκυραϊκό έθιμο όπου σπάνε κανάτια είναι προφανής). Δε ξέρω πως διάολο έγινε αυτή η εξέλιξη, μπορώ να φανταστώ όμως πως έγινε δημοφιλές το σπορ. Έητηζ Αλητεία επαρχιακής πόλης δικέ μου! σπάμε γλάστρες και μετά αράζουμε στη πλατεία. χεχ δε ξέρω μου φαίνεται ότι μετά από τόσα χρόνια θα μπορούσε να υπάρχει μια σχετική ενσωμάτωση, να αφήνουν πχ σε κάθε σπίτι μια γλάστρα έξω απ την αυλή, να τις σπαν παιδιά πολιτιστικών συλλόγων με συνοδεία πασχαλινών τραγουδιών και κάμερες καμμένων τοπικών ραδιοσταθμών. και το άλλο πρωί να μάζευε τα κομμάτια του ορυμαγδού ο δήμος. αλλά εδώ και μια δεκαετία συμβαίνει ένας καταπληκτικός πόλεμος οχυρωμάτων. Οι γιαγιάδες ταμπουρώνονται ετοιμοπόλεμες (αλλά πάντα κοιμούνται πριν καταφέρουν να προφυλάξουν τα ζουμπούλια τους), και τα «τσογλάνια» έχοντας εκ φύσεως άριστες γνώσεις τακτικών ανταρτοπολέμου καταφέρνουν καίρια πλήγματα. το αποτέλεσμα χθες το βράδυ όταν γυρνούσα στο σπίτι ήταν μια εικόνα μικρής (μικρότερης από άλλες χρονιές) καταστροφής.  Έχει πλάκα όταν ακούς τους μεγαλύτερους να μιλάν για τις επιδρομές. Λεν για τους μικρούς (και τους όχι και τόσο μικρούς) βανδάλους πράγματα ακραία σα να μιλάνε για τα κατακάθια, για τους εγκληματίες της μικρής μας πόλης που, που δεν είναι άλλοι απ τα ανιψάκια που θα χαρτζιλικώσουν τις επόμενες μέρες στα οικογενειακά δείπνα. είναι τα ίδια τάδε παιδιά του «δες τη έκανε ο τάδε ο γιος της τάδε, πάρε παράδειγμα».

το μόνο που χαίρομαι είναι που σπαν τις γλάστρες τις κίτσας, που έριχνε φόλες και της χήρας που έσκαγε μπάλες. και λίγα τις κάνουν.

επίσης απ’ αυτή τη παράδοση χάσαμε μια τεράστια τσιμεντένια ζαρτινιέρα εκατό και πλέον κιλών πριν δύο χρόνια.