Archive for the ‘once upon in Egypt’ Category

επιστροφές.

Απρίλιος 2, 2010

όταν το μπλογκ εγκαταλείπεται η επάνοδος είναι δύσκολη ανάλογα με το πόσο χρόνο το ‘χεις παρατήσει. επιστρέφοντας λοιπόν στα ελληνόφωνα λημέρια ήταν στις προτεραιότητές μου να γράψω κάτι για εδώ, είχα να πω και πράγματα δεν ήμουν πια και τόσο απασχολημένος αλλά όλο το άφηνα. επέστρεψα στη περίοδο της κρίσης, και ίσως το κλίμα είναι όντως κάπως πιο βαρύ στην Αθήνα, ίσως να ‘ναι και ιδέα μου. δε βρήκα κάτι ουσιωδώς διαφορετικό. πιο ακριβά τσιγάρα, δε καπνίζω. έχω φρικάρει λίγο με τις τιμές. στην Αίγυπτο με 170 ευρώ το μήνα ήμουν αποικιακός ματσό καταναλωτής. εδώ βλέπω τιμές και σφίγγεται ο κώλος μου, ειδικά όταν πάμε για ποτό βγαίνουν τα μάτια απ τις κόγχες. Ο τομέας που σίγουρα ευνοήθηκε απ την επάνοδο είναι η διατροφή. έφαγα το σουβλάκι του επαναπατρισμού, μετά μαγείρευα κάποιες μέρες, αλλά γενικά όλα μου φαίνονται πιο νόστιμα. ίσως είναι ψυχολογικό. ωραία και άγια τα αιγυπτιακά, αλλά κάπου όλο το καυτερό, βουτυρογεμάτο μου την είχε βαρέσει. αποφάσισα να ελαττώσω και το κρέας από τότε που ήρθα με χορτοφαγία αν θα ‘ταν εφικτό κάπου στον ορίζοντα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι έχουμε σαρακοστή οπότε η αποχή απ το κρέας θα ταν τύπου νηστεία και πριν επιστρέψω έφαγα άλλο ένα σουβλάκι αντιθρησκευτικής κρεατοφαγίας.
Η επιστροφή πάντως ήταν πολύ γαμησέτα. είχα πάει στο Σαρμ Ελ Σέηχ, θέρετρο στην ερυθρά θάλασσα, από κει θα παιρνα το αεροπλάνο για Κάιρο και μετά Αθήνα. και με τη καθυστέρηση του πρώτου χάθηκε η πτήση εγκλωβίστηκα στο Κάιρο. Ευτυχώς οι τελευταίες μέρες πριν απ’ το ατυχές ήταν ειδυλλιακές και είχα κάποιο απόθεμα αισιοδοξίας. Το Σαρμ και γενικά οι πόλεις στα παράλια της ερυθράς δεν είναι γνωστές στην Ελλάδα φαντάζομαι γιατί είναι αρκετά ανταγωνιστικά μέρη προς τον ελληνικό τουρισμό. Τα νερά είναι ζεστά και πεντακάθαρα και τα βουνά από κοράλλια μπορείς να τα δεις με μάσκα και αναπνευστήρα. έρχονται τα ψάρια τα τροπικά και σε κοιτάν κατάματα, έπαθα τη πλάκα μου. οι τιμές αντίστοιχες με ελληνικές αλλά για αιγυπτιακούς μισθούς δηλητήριο. πολύ το αναφέρω το οικονομικό μ’εχει επηρεάσει το κλίμα της κρίσης. Απ’ το Σαρμ κάναμε και μια εκδρομή στο μοναστήρι της Αγ. Αικατερίνης που είναι κάτω απ’ το όρος Σινά. Είναι το παλαιότερο μοναστήρι σε συνεχή λειτουργία, απ τον 5 αιώνα μχ. Το χτίσε η αγία Ελένη στο σημείο της φλεγόμενης βάτου, και αν πατε βγαζετε φωτογραφία με βατο για φεηςμπουκ. αν θελετε και φλόγες τοτε θα χρειαστεί το αγιο φωτοσωπ. αξίζει πάντως επίσκεψη, και αν είσαι Έλληνας μπαίνεις τζάμπα και στο μουσείο του μοναστηριού και βλέπεις τα υπερ-σπάνια χειρόγραφα, ήταν η πρώτη φορά που είχαμε κάτι τζάμπα στην αίγυπτο και το χαρήκαμε. η μεγαλύτερη συλλογή παλαιοχριστιανικών χειρογράφων στα κιταπια της μονής μετά το Βατικανό, όχι μαλακίες. έχουν κι ένα γράμμα που ‘στειλε ο προφήτης Μοχάμεντ στους μοναχούς ότι όταν θα ‘ρθει το Ισλαμ στην Αίγυπτο αυτούς δε θα τους πειράξουν. καλό pr. Το τοπίο της βραχώδους ερήμου σε όλη την έκταση της χερσονήσου του Σινά κόβει την ανάσα (κλισέ αλλά δεν είχα λόγια). κάναμε και μια διαδρομή στην έρημο με γουρούνες φάγαμε άμμο στη διαδρομή και βεδουίνικο φαί με συνοδεία μπέλυ ντανς όταν φτάσαμε στον οικισμό.
Το πρόβλημα είναι ότι απ’ τη στιγμή που έχασα το αεροπλάνο όλα άρχισαν να πηγαίνουν λάθος. είχα χάσει τη κάρτα αναλήψεων στο Κάιρο, δεν είχα καθόλου λεφτά, το κινητό μου δε λειτουργούσε, δεν υπήρχαν καρτοτηλέφωνα στο αεροδρόμιο, η κοπέλα που κανόνισε τα εισιτήρια μου δε το σήκωνε (όταν την πήρα από κάτι άλλους ράντομ συνεπιβάτες) δεν είχα εκτύπωση του e-ticket και επειδή η ολυμπιακή για κάποιο λόγω δεν έχει συνεργασία με την egyptair δε μπορούσαν να μου το εκτυπώσουν απ τη στιγμή που πέταξε το αεροπλάνο, και γενικά μια μαύρη απελπισία. τελικά μου πλήρωσε η egypt ένα κυριλέ ξενοδοχείο και τρία γεύματα για να μου χρυσώσει το χάπι, αλλά τι να το κανα αφού δε γινόταν να μου πληρώσουν τη διαφορά του εισιτηρίου πάλι έπρεπε να κάνω ολόκληρη επιχείρηση για να βρω φράγκα (δε μου κάλυπτε τη διαφορά γιατί η άλλη πτήση ήταν με ολυμπιακή, αν ήταν και η άλλη πτήση με egypt θα τα κανόνιζαν κάπως, αλλά είπαμε όλα λάθος). Και έτσι πήγα στο κέντρο του Καΐρου να συναντήσω μια γνωστή μου που θα μου δάνειζε κάποια χρήματα. τα οποία δε τα είχε (!) και έπρεπε να κοιμηθώ εκεί. τελικά πήγαμε σ ένα ανέλπιστα ωραίο home πάρτυ όπου γνώρισα ωραίο κόσμο, και επανήλθε λίγο η καλή μου διάθεση. αλλά νταξει πέταξα πίσω όλα καλά. τι όλα καλά δηλαδή που δε μπορώ να προσαρμοστώ με τίποτα. και είναι μαλακία γιατί περίμενα πως και πως να γυρίσω και τώρα νιώθω ότι κάτι λείπει. σκατά. τέλος πάντων είπα να έρθω Σέρρες για γιορτές, να δω και συγγενείς που έλειψα 7 μήνες. εδώ πάντως όλα είναι πάντα ίδια. μόνο το τρένο μου φάνηκε πολύ ξεχωριστό. πρώτον πλήρωσα τα διπλάσια (23 ευρώ!!), δεύτερον μετά από τόσες διαδρομές με τα διάφορα αιγυπτιακά τρένα αυτό μου φάνηκε παραδεισένιο. και η διαδρομή! οι διαδρομές στην Αίγυπτο είναι ένας απέραντος κάμπος με χωράφια και φοίνικες εδώ και κει. και διάφορες καφετί πόλεις. η διαδρομή του τρένο αθηνα-θεςνικη είναι πραγματικά σπουδαία, όλα αυτά τα βουνά το πράσινο σε μερικά σημεία στο βάθος η θάλασσα, πραγματικά αξίζει το κόπο να μη κοιμηθείς. αλλά εντάξει μετά τη Λάρισα την έπεσα. το ‘χω τελειοποιήσει τον ύπνο τρένου, πλέον λέω θα κοιμηθώ και κοιμάμαι. επίσης σε σχέση με το πολύβουο πλήθος που μεταφέρεται με τα αιγυπτιακά τρένα οι Έλληνες μου φάνηκαν ανησυχητικά αθόρυβοι. αλλά αυτό είναι πολύ καλό ας μη παραπονιέμαι. ειδικά μετά απ τους τελευταίους κάφρικα ρατσιστικούς διαλόγους και την μικροαστική γκρίνια που ακούω συνήθως στο τρόλεϊ η απόλυτη σιωπή ήταν πολύτιμος λίθος.

Advertisements

έξι μήνες στη Μίνυα

Μαρτίου 3, 2010

έξι μήνες είναι κατά βάση πολύς καιρός, ή όχι. πάντως πριν έξι μήνες μου φαινόταν πολύ, κλασσικά εκ των υστέρων πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος. η παραμονή μου στην ξεχασμένη απ’τον Αλλάχ Μίνυα ήταν ανέφελη κι έτσι έχω να πω τα καλύτερα λόγια για πόλη και ντόπιους. Έχει πλάκα που οι πρώτες πληροφορίες που μπορεί κανείς να βρει για τη Μέση Αίγυπτο (Μίνυα και Ασιούτ) από τουριστικούς οδηγούς είναι ΜΗ ΠΑΤΕ ΕΚΕΙ ΕΧΕΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ. και πράγματι τα μεγάλα τρομοκρατικά χτυπήματα σε τουριστικούς στόχους τις αρχές της δεκαετίας του 90 οργανώθηκαν εδώ. έκτοτε η κυβέρνηση σάρωσε τις πόλεις και δίκαιους/άδικους.  οι παλιοί σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές ή που αποκήρυξαν τις χαρντκορ θέσεις τους ή που φυλακίστηκαν. Μας λένε κάποιες ιστορίες για εκείνη τη περίοδο για γενειοφόρους που κυκλοφορούσαν και αν βλέπαν κάτι «ανήθικο» στη πόλη τραμπουκίζαν (ανήθικο=κυκλοφορείς με κοπέλα που δεν είναι αδερφή σου ή γυναίκα σου). Αυτά όλα δε τα βλέπεις στη πόλη, ίσως μετά από πολύ καιρό να μπορείς να δεις κάποια μικρά σημάδια, αλλά μόνο αν είσαι καχύποπτος. Μετά ακολούθησε η περίοδος που κάθε φορά που έφτανε σ’ αυτές τις περιοχές κάποιος ξένος τον παίρναν απ το σταθμό δύο περιπολικά. πήγαν να το κάνουν και σε μας αλλά ζητήσαμε να μη γίνει, στη τελική αν πρόκειται να ζήσεις κάπου το τελευταίο που θέλεις είναι να κάνεις μια φαντασμαγορική είσοδο με περιπολικά και σειρήνες. κι από άποψη ασφάλειας να το δεις τραβάς τη προσοχή. Εξ αιτίας όλων αυτών τουρίστες εδώ δε θα δεις, αν και έχει κάτι φαραωνικά μνημεία ενδιαφέροντα. Δε βαριέσαι καλύτερα χωρίς τουρίστες, μας είχανε εμάς στα όπα όπα.

ένα συμπλήρωμα στους τουριστικούς οδηγούς λοιπόν επιβάλλεται, αν κανείς βρεθεί, καταλάθος στη Μίνια, (ή Μίνυα, ή Μύνια ή γουατέβα)

1) τα αρχαιολογικά.  Δέκα λεπτά απ’ τη πόλη θα βρείτε τους τάφους του Μπενί Χασάν. Οι τάφοι που είναι ανοικτοί για το κοινό είναι λίγοι αλλά οι ζωγραφιές είναι καλά διατηρημένες και το γεγονός ότι δεν έχει τουρίστες κάνει τη περιήγηση πιο άνετη. είναι πολύ παρεμφερής ο χώρος με τη κοιλάδα των Βασιλέων στο Λούξορ, αλλά χωρίς τάφους-φίρμες. Ωραίο είναι να πας εκεί με καραβάκι, κάνει περισσότερη ώρα αλλά είναι καλύτερα. Τα άλλα αρχαία είναι εντελώς μούφες, ένας ναός κατεστραμμένος, κάτι κολώνες και κάτι μπαμπουίνοι αγάλματα. αν σας αρέσουν οι μπαμπουίνοι πάτε. σήριουσλη. από αρχαία η πόλη θα ‘ναι κομπλέ μετά τ0 δεκέμβριο του 2010 οπότε θα ανοίξει και το καινούργιο μουσείο. το μουσείο είναι στην όχθη του Νείλου και είναι μια μεγάλη φουτουριστική πυραμίδα, πολύ καλό φαίνεται αλλά προς το παρόν είναι στα μπετά.

2) το μουσουλμανικό νεκροταφείο, για το οποίο έχω γράψει και στο παρελθόν. είναι τεράστιο και πολύ εντυπωσιακό με τους μικρούς θολωτούς τάφους. Γενικά καλό θα ήταν να πάτε με κάποιον ντόπιο αφενός για να μη χαθείτε αφετέρου για να αποφύγετε κανένα περίεργο περιστατικό, μιας που χωρίς τη γλώσσα για να εξηγηθείτε μπορεί να παρεξηγηθείτε.

3) Τα ξενοδοχεία στο κορνίς (όχθη νείλου) ειδικά την ώρα που δύει ο ήλιος είναι εξαιρετική επιλογή. Σερβίρουν και αλκοόλ, και αξιοπρεπές φαγητό. Το αγαπημένο μου με διαφορά είναι το Ατόν, αλλά τώρα είναι κλειστό για ανακαίνιση, φαντάζομαι σε λίγο καιρό θ’ ανοίξει. πάντως είναι πολύ ακριβά για τα αιγυπτιακά δεδομένα

4) Χουσείνη, είναι ο κεντρικός εμπορικός δρόμος της πόλης και έχει μια αγορά με διάφορα τζιτζιμπρίκια, κατά πάσα πιθανότητα χωρίς ενδιαφέρον για τον μέσο δυτικό επισκέπτη. πάρα ταύτα η παζαρτζίδικη ατμόσφαιρα, τα παραδοσιακά καφενεία και τα καθαρόαιμα αιγυπτιακά φαστφουντ για τους τολμηρούς/ες που θέλουν να δοκιμάσουν την ουρά του βουβαλιού κι άλλα εδέσματα, τι άλλα νέα Βασίλη, ωραία πρόταση ρε μεγάλε πότε θα τελειώσει αυτό το ασύνδετο όμως, έχω και φαγητό στη φωτιά, οκ οκ, όλα αυτά κάνουν μια βόλτα στη χουσεϊνη ευχάριστη.

5) Ηλιοβασίλεμα απ το σπίτι του διοικητή. είναι ένα σπίτι στη κορυφή ενός λόφου που χωρίζει την παλιά με τη καινούργια πόλη. Η καινούργια πόλη είναι χτισμένη μέσα στην έρημο και είναι στα πλαίσια των προσπαθειών που κάνει η κυβέρνηση να πάρει κάποιον πληθυσμό απ την έυφορη κοιλάδα που χρειάζεται για τις καλλιέργειες και να τον πάει στο δγιαόλου. Το σπίτι του διοικητή είναι φυσικά εξωφρενικά κυριλέ, και το κόντραστ με τα χαμόσπιτα που συναντάς στα γειτονικά χωριά είναι απλά ενοχλητικό. Το πιο χαρακτηριστικό είναι οι σειρά από φώτα που ξεκινάν απ τη μεγάλη γέφυρα και φτάνουν μέχρι το σπίτι. είναι σα να ανεβαίνεις στο λας βέγκας. πάντως το ηλιοβασίλεμα από κει αξίζει να το δεις.

6) Η μεγάλη γέφυρα. Σε κάθε κυβερνείο υπάρχει μία γέφυρα που να συνδέει τις δύο όχθες (εννοείται στο κάιρο έχει πολλές περισσότερες). Η Γέφυρα της Μίνυα δεν έχει κάτι ιδιαίτερο αλλά μία είναι ωραία να τη διασχίζεις πεζός. οι κραδασμοί τις είναι λίγο τρομακτικ αλλά έχει ωραία θέα.

ποστ νείλος

Φεβρουαρίου 22, 2010

(φαραωνικό σεντόνι αλέρτ)

οι μέρες μου στον αραβικό κόσμο είναι μετρημένες και ως εκ τούτου η ψυχοσύνθεση κυμαίνεται στον υπόκωφο χώρο μεταξύ απάθειας και ανησυχίας. μαγιατσοκλίζοντας τα σαββατοκύριακα και λιώνοντας στο ίντερνετ τις υπόλοιπες μέρες, είναι η χρυσή τομή νομίζω θα συνεχίσω σ’ αυτό το μοτίβο μέχρι το ευτυχές γεγονός της αναχώρησης. ινσα αλλάh. τις προηγούμενες μέρες αφού αποχαιρέτησα με πόνο το σπινατσμπουκ, πήρα τη τσαντούλα μου και κατηφόρισα προς τα τρένα. πριν το κάνω ανανέωσα ψυχαναγκαστικά το τουίτερ το φέηςμπουκ και το γκουγκλρήντερ, ούτως ώστε να μη μείνει ούτε μια ρανίδα αδιάβαστου ίντερνετ (μάταιον).

Κάτσε να κάνω μια ανακεφαλαίωση του ζητήματος αιγυπτιακά τρένα που έχω εξαντλήσει διεξοδικά νομίζω,

-αν είσαι τουρίστας και δεν ομιλείς αραβική (έστω ελάχιστα) σου βγάζουν εισιτήριο για πολύ συγκεκριμένα μέρη μέσα στο αιγυπτιακό τουριστικό μάτριξ.

-αν απλά χωθείς σε μια αποβάθρα αργά η γρήγορα θα βρεις ένα τρένο που να πηγαίνει εκεί που θέλεις.

-καλή σχετικά λύση είναι να μπεις χωρίς εισιτήριο και να κόψεις μέσα, υπάρχει ο κίνδυνος να μην έχει θέσεις, αλλά αν παίξεις σωστά το χαρτί του τουρίστα(ξέρω καφρίλα αλλά η επιβίωση μας σμπρώχνει…) κάπου θα σε βολέψουν. τη τελευταία φορά έβγαλα εισιτήριο όρθιος και μετά έκατσα στη πρώτη θέση, πήγε να πει ο ελεγκτής κάτι πέταξα εγώ κάτι αγγλικά μ’ άφησε εκεί κοιμήθηκα και ούτε γάτα ούτε ζημιά

– τα τρένα είναι το ασφαλέστερο πιθανό μέσο μεταφοράς, αν και όταν πρωτοήρθαμε είχε γίνει ένα σούπερπολύνεκρο ατύχημα, γενικά είναι κουλ. αν και σε ολιγοήμερες εκδρομές επειδή τα ταξίδια διαρκούν πολύ, ίσως και τα αεροπλάνα να είναι καλή ιδέα μιας που τα δρομολόγια εσωτερικού είναι σχετικά φθηνά. πάντως ένα βραδινό δρομολόγιο με τρένο σε γλιτώνει κι από μία διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο.

-υπάρχουν τα a/c τρένα που έχουν α και β θέση, και τα καμπριολέ τρένα που είναι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. τα καμπριολέ είναι πάντα φουλ και είναι πολύ φτηνά, αλλά δε σου βγάζουν εισιτήριο στους σταθμούς αν είσαι ξένος, πρέπει να τσαμπουκαλευτείς και δε ξέρω αν αξίζει, στο κάτω κάτω αν το δεις σε ευρώ η διαφορά είναι ανάξια του ψυχικού άλγους. εκτός αν δε βρίσκεις δρομολόγιο ή θες να το παίξεις γαμάτος ανθρωπολόγος. για το πρώτο λόγο μια φίλη μας Σουηδή πήρε τον εν λόγω merry train και νταξει έφτασε μεν καλώς απλά μας είπε χαμογελαστά ότι δε θα το ξαναπροτιμήσει.

-τα τρένα πάνε παντού καθώς όλες οι μεγάλες πόλεις είναι στην ευθεία της κοιλάδας του Νείλου, και τα δρομολόγια είναι πυκνά

-στις a/c αμαξοστοιχίες υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ α’ και β’ θέσης στη τιμή αλλά όχι και στη ποιότητα. τα καθίσματα είναι απλά πιο μεγάλα στη πρώτη, αλλά και στη δεύτερη είναι δυο φορές πιο άνετα απ’ του ΟΣΕ, κοιμάσαι χαλαρά και δεν πιάνεσαι ανεπανόρθωτα. γενικά είναι καθαρά (σε αιγυπτιακά στάνταρντς).

-τα βασικά μειονεκτήματα είναι οι πωλητές που πουλάνε ότι μπορεί να φανταστεί και διαλαλούν φωναχτά τη πραμμάτια τους. από μπανάνες και πασατέμπο, μέχρι σουσαμόπιτες, Τσάι (φυσικά), εφημερίδες και μια φορά μας προσφέραν κάτι τσιμούχες (σοβαρά). αμα σε πιάσει ο καλό ο ύπνος όμως δε καταλαβαίνεις τπτ.

-το άλλο πρόβλημα είναι ότι στα a/c τρένα το a/c δεν είναι σχήμα λόγου. είναι μια σκληρή και αμείλικτη κυριολεξία. τι κι αν έξω ο υποτροπικός ήλιος ξεραίνει τα πάντα, τι κι αν σ’ όλη τη διαδρομή βλέπεις χουρμαδιές και μπανανιές, μέσα η θερμοκρασία νομίζω είναι γύρω στους 15. αφού παίρνουμε μπουφάν και κουβέρτες τελευταία, δε παλεύεται αλλιώς. ευτυχώς είχαμε καβατζώσει μια κουβερτούλα απ την ήτζηπτ αιρ στο τελευταίο ταξίδι που μεταφέρεται εύκολα. η διαφορά θερμοκρασίας μέσα/έξω είναι απλά εξωφρενική.

-οι τουαλέτες είναι χύμα ζόφος, αλλά αυτό είναι το μόνο αναμενόμενο νομίζω.

αυτή τη φορά επισκέφτηκα το Ασουάν που είναι η νοτιότερη πόλη της Αιγύπτου και ως εκ τούτου το μακρύτερο ταξίδι με τρένο που έκανα όσο είμαι εδώ. 13 ώρες τσούκου τσούκου μες τον ψόφο, αλλά κοιμήθηκα ακαριαία και μπορώ να πω ότι ήταν ανώδυνο.

Η πόλη του Ασουάν είναι απ τις ομορφότερες αλλά σίγουρα είναι βιώσιμη μόνο τους τρεις χειμερινούς μήνες (όπως και το μεγαλύτερο κομμάτι της Αιγύπτου. Τώρα που πήγα είχε καύσωνα δε θέλω να φανταστώ τι παίζει το καλοκαίρι.)

Κοντά στο Ασουάν βρίσκεται ο ναός του Άμπου Σίμπελ που είναι απ’ τα πιο εντυπωσιακά φαραωνικά μνημεία. το απίθανο είναι πως όταν φτιάξαν το μεγάλο φράγμα για να μη καλυφθεί ο ναός απ τα νερά της λίμνης Νασερ τον μεταφέραν σε ένα ύψωμα λίγο πιο πάνω. είναι ΜΕΓΑΛΟΣ ναός, δε ξέρω πως σκατά το κουβαλήσαν. Ένα απ τα γαμάτα του ναού (που το κράτησαν και κατά τη μεταφορά) είναι ότι δύο φορές το χρόνο οι ακτίνες του ήλιου φτάνουν μέχρι το βάθος του ναού και φωτίζουν το άγαλμα του Ραμσή. το κακό είναι ότι επειδή αυτή η μέρα είναι κοντά όλα τα ξενοδοχεία ήταν γεμάτα και έψαξα αρκετά για να καταλήξω σε κάτι πολύ σκατά. Για να πάμε στο ναό έπρεπε να ξυπνήσουμε στις δυομιση να φτάσουμε 6 το πρωί που είναι η μόνη ώρα που μπορείς να σταθείς. πηγαίναμε πηγαίναμε στην έρημο και δε φτάναμε. να σημειωθεί ότι η εκεί έρημος είναι πολύ της μιζέριας. να εξηγηθώ, ωραία είναι η έρημος με την ψιλή άμμο, ή η έρημος με τους μεγάλους βράχους, μίζερη είναι η έρημος που χει λίγο χαλίκι εδώ, λίγη άμμο εκεί, κάνα βράχο που και που. γκετ ε καρακτερ ρε συ. το αστείο είναι ότι απ τα ξενοδοχεία μας είχαν δώσει όλους ένα κουτί και καλά πρωινό. το δικό μου ήταν πολύ ψωραλαίο, όταν ανοίξαμε όλοι τα μπρεκφαστμποξ στο λεωφορείο ένιωσα μια απογοήτευση και τρελή ζήλεια για τα ντόνατς των κορεατών. Εμένα είχε ψωμί, μαρμελάδα σύκο (έλεος ρε συ μαρμελάδα σύκο δλδ τι πιο μίζερο) ένα αβγό και χυμό Αχλάδι. είναι το πιο digestive πρωινό που έχω φάει, μόνο ξερά δαμάσκηνα έλειπαν.

έπιασα φιλίες με κάτι γερμανούς ραστάδες, τι να κάνω το εναλλακτικό με τράβηξε, αλλά κατά τη διάρκεια με ‘κάναν να αντιπαθήσω το λόου μπάτζετ τουρισμό γιατί γκρίνιαζαν για τα πάντα και όλο προσπαθούσαν να γλιτώσουν τα εισιτήρια με αποτέλεσμα να περιμένουμε όλοι (οι ασιάτες ήταν βεβαίως στωικοί) και γενικά μες τη μίρλα, άσε που στο τέλος πάντα πλήρωναν τα ίδια που θα πλήρωναν και χωρίς το νταβαντούρι. εντάξει φιλε είσαι αλτερνατιβ και προτιμας οτοστοπ αλλά εδώ είναι κάτι τέζα τουριστικό που υπάρχει μόνο ένας τρόπος να το δεις: ων τουρίστας, αλλιώς μην έρχεσαι καθόλου. ή έλα τον Ιούλιο, νομίζω θα ήταν τέζα αλτέρνατιβ.

σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να εκθέσω τον λόγους που έκανα αυτή την κουραστική εκδρομή (παμε για έπικ σεντόνι, θα το σπάσω σε μπούλετς για να είναι διαβασαμπλ)

– ένα είναι το σύνδρομο «ΕΙΜΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΔΩ ΟΛΑ». μιλάμε για πάθηση απ’ την οποία συνήθως συνήθως δε προσβάλομαι αλλά σε στιγμές αδυναμίες με πιάνει. το πρόβλημα δεν είναι να θες να δεις όσα περισσότερα μπορείς, το πρόβλημα είναι ότι αυτό γίνεται με έναν μηχανικό τρόπο σαν να αντικαθιστάς το «αληθινό» βίωμα με φωτογραφίες και αφήγηση. δε ξέρω αν με νιώθεται αλλά δε μπορώ να το εξηγήσω κάπως αλλιώς. τέλος πάντων

-ο δεύτερος λόγος είναι ένας μαλάκας γάλος φίλος. κάθε φορά που με πετύχαινε στο φέηςμπουκ με ρωτούσε αν πήγα στο ναό της Φιλαί. αστοδγιάλο, έλεγα τόσο καιρό στην Αίγυπτο και αυτός ο κωλογάλος έχει πάει σε παραπάνω αξιοθέατα και μου πουλάει και μούρη. και «τι ωραία που ήταν στη Φιλαί, αχ και να παίζαμε μουσική με τη παρέα στη Φιλαί, αχ να τη πίναμε στη Φιλαί», έκλεινα το τσατ και αναλογιζόμουν μαλάκα πρέπει να πάω στη Φιλαί. είναι ένας ναός της Ίσιδας σε ένα νησάκι της λίμνης Νασερ (ο ναός μεταφέρθηκε επίσης από χαμηλότερα) που είναι πραγματικά όμορφο και σε απίθανο σημείο. όταν πήγα ήμουν έτοιμος να φωνάξω βρωμοΡεμί πήγα στη κωλοΦιλαί, ante ramisou πια.

– το τρίτον συνδέεται με τα δύο παραπάνω, και νομίζω είναι κάπως εύλογο. όταν είσαι στην αίγυπτο για έξι μήνες θες να χεις μια σφαιρική εικόνα απ’ τα τουριστικά της, ε πως να το κάνουμε, άμα γυρίσω και μου πουν ωραίο το τάδε μέρος αι δεν έχω άποψη θα μου τη σπάσει. είναι εφηβικό και λέημ? ε ας είναι

Επίσης να δηλώσω ότι στο τέλος του τουρ, μας άφησε ο λεωφοριατζής για ένα διάλειμμα σε ένα φαραωνικό λατομείο, όσοι θέλαμε να πάμε να δούμε έναν οβελίσκο που ενώ είχε λαξευτεί (41 μέτρα) τον είχαν αφήσει μέσα επειδή βρήκαν ένα μικρό ράγισμα (έπρεπε να είναι ένα συμπαγές κομμάτι). ε και μου φάνηκε ενδιαφέρον και ανέβηκα να το δω, αλλά ήμουν ο μόνος και περιμένανε οι άλλοι κανα εικοσάλεπτο. πωπω πολύ geek για να καταλάβεις δεν ανεβήκανε ούτε οι γιαπωνέζοι για φωτογραφία. ας τα να πάνε.

κεφτέδες της ερήμου

Φεβρουαρίου 18, 2010

η δεύτερη επίσκεψη μου στην φαγιούμ ήταν καθόλα διαφορετική. την πρώτη την έχω περιγράψει κι εδώ, αυτή τη φορά δεν επισκεφθήκαμε τη λίμνη καρούν αλλά κάτι άλλες παράπλευρες λίμνες.

(για να φτιάξω αυτή τη κουράδα έκανα ένα τέταρτο. το gimp παίζει να ναι το πιο εκνευριστικό πρόγραμμα όλων των εποχών. πραγματικά το μόνο που πεθύμησα απ τα γουίντοουζ είναι το paint, ποιος να το λεγε!)

όπως βλέπετε για άλλη μια φορά είμαστε μακρυά απ τον «παραδοσιακό» ορισμό όασης καθώς ναι μεν έχουμε μεγάλες κοιλότητες νερού στη μέση ερήμου αλλά χωρίς ίχνος βλάστησης. διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό, έτσι ακριβώς, χαμένος στην σαχάρα βλέπεις στο βάθος κάτι να λαμπυρίζει, μη χαίρεσαι. βέβαια γύρω γύρω είχε κάτι μίζερους θάμνους που σύμφωνα με θεωρία μου αν βάλεις καλαμάκι στη ρίζα ρουφάς νερό, σε όσους το ‘πα δε στηρίζουν αυτή την άποψη πάντως.

η εκδρομή ήταν επ’ευκαιρία των χειμερινών διακοπών που έχουν τώρα τα σχολεία εδώ, οπότε και τα παιδιά που στηρίζει  η οργάνωση που δουλεύουμε μπορούσαν να έρθουν. γεμίσαμε δύο πούλμαν παιδάκια αλλαλάζοντα, ωραία ήταν δε λέω. το κονσεπτ ήταν να πάρουμε φαγητά απ’ το σπίτι γιατί όπως φαίνεται και στη φωτογραφία εκεί δύσκολα θα βρίσκαμε. κάναμε με τη συγκάτοικο κεφτέδες, αλλά πολλούς κεφτέδες, τηγανίζαμε όλη νύχτα. μπορώ να πω πέτυχαν αν και κάποια παιδιά φοβόταν να δοκιμάσουν (?), οι περισσότεροι τους τίμησαν. όταν φτάσαμε εκεί ήταν περίεργο γιατί ήταν διασταύρωση παραλλίας με έρημο, δηλαδή μια ατέλειωτη παραλλία με μεγάλους σκαραβαίους. παιχνίδι στο νερό, για μας πολύ περίεργο το κονσεπτ μπαίνω με τα ρούχα, ειδικά οι κοπέλες που βουτούσαν με ένα δισεκατομύριο εξαρτήματα, άσε που δε τα είχαμε προβλέψει καλά και δε πήραμε μια αλλαξιά ρούχα με αποτέλεσμα να βουτήξουμε μεν με τα ρούχα, να φάμε τον ζόφο μετά την επιστροφή. εγώ επειδή ήμουν νυσταγμένος (βλ κεφτέδες) την έπεσα σε κάποια φάση, και περνούσαν όλα τα παιδάκια και άκουγα μες τον ύπνο μου κάτι αραβικά σχόλια. αλλά μετά μ έπιασε ένα μπαντ τριπ στον ύπνο μου, ενθυμούμενος μια φορά που είχα ακούσει ότι δεν πρέπει για κανένα λόγο να κοιμηθείς στην έρημο γιατί έρχονται μαμούνια και σε σκοτώνουν, και τη στιγμή που με περπάτησε ένα έντομο σηκώθηκα έντρομος. γενικά κοιμήθηκα και στο λεωφορείο οπότε φαντάζομαι τα παιδιά θα χουν να λένε, γνωρίσαμε έναν έλληνα που κοιμόταν συνέχεια.  να πω ότι η στιγμή που βούτηξα ήταν στιγμή φοβερής αμφιθυμίας, απ τη μία είχε ζέστη και λιοπύρι απ την άλλη δε μου καθόταν σωστό με τα ρούχα +μιλάμε για λίμνη, λίμνη αιγυπτιακή που ‘χε μέσα και ψόφια ψάρια.. εδώ βέβαια και καμιά βδομάδα πίνουμε και νερό βρύσης και γενικά έχουμε απευαισθητοποιηθεί σε πολλαπλά επίπεδα. σκέφτομαι στον Χάουζ που οι ασθενείς του έχουν κάτι παράσιτα στον εγκέφαλο επειδή φάγαν’ενα ληγμένο ζαμπόν μια φορά, εμείς εδώ πρέπει να ‘χουμε μια χαρούμενη παρασιτοπαρέα εντός (πόσο ντιστέρμπινγκ πρόταση).

επίσης μπόρεσα να κανω μικρούς διαλόγους στα αραβικά με σχετική νοηματική διαφάνεια, αλλά και πάλι.. Με ρώτησε η μάνα μου στο τηλέφωνο αν έμαθα Αραβικά και ήταν πολύ αστείο γιατί ναι μεν το παλεύω, ζω εδώ πέντε μήνες, μαθήματα βιβλία και τα λοιπά και πάλι τα αραβικά μου είναι στο ίδιο σχεδόν επίπεδο με τα ισπανικά μου που δεν έχω ασχοληθεί ποτέ. είναι που έχουν όλες αυτές τις δυσκολίες σε βαθμό εγκεφαλικού, αρχής γενομένης της προφοράς. κάποια γράμματα http://en.wikipedia.org/wiki/Ayin όπως αυτό για παράδειγμα είναι σκέτος μπελάς. σκέψου τα ελληνικά δεν έχουν καλά καλά δύο σίγμα (παχύ και απλό) που να πάμε στα τρία χ των αραβικών.. κατα τ άλλα η γραμματική δεν είναι τόσο δύσκολη, αλλά για να τα πεις και το κυριότερο για να σε καταλάβουν εκεί θέλει δουλειά πολύ.

και πάμε στο δραματικό κλείσιμο του ποστ.

μετά από μια κουραστική μέρα με το που μπαίνω στο λεωφορείο στηρίζομαι στο εξωφρενικά άβολο κάθισμα του μίνιμπας και κοιμάμαι ακαριαία. μετά από λίγο ο οδηγός βάζει τέρμα στο κασετόφωνο κοράνι πετάγομαι πάνω, βρισκόμαστε πίσω από μια σειρά μεγάλων αμμόλοφων και ο ήλιος δύει, από πάνω σε μιά ευθεία το φεγγάρι σα κομμένο νύχι (άλλου να σου λέω κι άλλο να σου τύχει). ο ιμάμης στο κασετόφωνο κάτι λέει για τον προφήτη κι εγώ ακούω στιγμιαία τον Αλλάχ.

κάτι που νταξει δε φανταζόμουν ότι θα δω λάηβ

Φεβρουαρίου 10, 2010


μια γάτα να κατασπαράζει το τερατώδες ποντίκι που εικονίζεται στο βίντεο.

ναι.

(το χα πει και σε παλαιότερο ποστ, αλλά τότε μες τη νύχτα φαντάστηκα ότι μπορεί να μην είδα καλά, αλλά μετά από σχετική αναζήτηση ανακάλυψα πως το ποντίκι/καγκουρό ζει όντως στην αίγυπτο)

ισκεντερευγια

Ιανουαρίου 27, 2010

η Αλεξάνδρεια είναι ίσως η ομορφότερη πόλη της Αιγύπτου. Δε ξέρω αν έχει να λέει που βρήκα πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους μαζεμένους πάντως όσα ανακαλώ από τρεις μέρες εκεί είναι όμορφα. Το ιδιαίτερο για τη πόλη είναι ότι ενώ σαν ιδέα είναι φορτωμένη συνειρμούς (θες Φάρο, αρχαιότητα, ζει ο μεγαλέξανδρος;, αλλεξνδρινός ελληνισμός κτλπ) οι εικόνες που έχουμε για τη σημερινή Αλεξάνδρια είναι ελάχιστες. Περπατώντας έχεις την ευκαιρία να συνδέεις αυτά τα νήματα αφηγήσεων μια μια απίθανη πραγματικότητα. συναρπαστικό αν μη τι άλλο. Όσο ήμουν εκεί είχε συνεφιά ή έβρεχε και έτσι η πόλη έφτανε στο φουλ ποτένσιαλ μελαγχολικής διάθεσης,

Για να βρούμε το σπίτι του Καβάφη δυσκολευτήκαμε, αλλά εντελώς τζακ-ποτ πετύχαμε δύο ελληνίδες αλεξανδρινές με μαλί λάχανο και χαριτωμένη προφορά που μας δώσαν καλές οδηγίες. στο σπίτι πάθαμε μια συγκίνηση, λίγο η βροχή, λίγο τα στενά που είναι χωμένο, λίγο η αναζήτηση παίρνει πόντους το μέρος και αξίζει προφανώς επίσκεψη, ειδικά αν ορκίζεσαι στ όνομα του Καβάφη. τέτοια λαχτάρα μας είχε πιάσει που αν είχε ένα αξιοπρεπές γκιφτ-σοπ θα το χαμε σηκώσει, δυστυχώς είχε μόνο κάτι μίζερες εκδόσεις και πανακριβες κάρτες σε μικρή ποικιλία. δεν ήθελα βρακί με τους βαρβάρους, αλλά κάνα σημειωματάριο κανα ημερολόγιο κάνα σελιδοδείκτη μπορούσαν, ή με χει διαβρώσει ο καπιταλισμός κι ο τουριστικός καταναλωτικός οίστρος.

το καλό είναι ότι μείναμε σε σπίτι, οπότε αφενός γλυτώσαμε λεφτά ξενοδοχείου αφετέρου ακούσαμε διάφορες ιστορίες από καινούριους φίλους και γενικά νιώσαμε μια ευχάριστη ανθρωπίλα. Μ’ αυτή τη παρέα επισκεφηκαμε κι ένα μέρος, μας είπαν γκρηκ κλαμπ, πάμε και είναι ένα παλιό κτήριο (σα νεοκλασσικό ας πούμε) απ έξω κρεμασμένη μια ελληνική σημαία και έναν δικέφαλο αετό πάνω απ την πόρτα. isn’t that the albanian flag? αναρωτιούνται κάτι γερμανοί, πάω κάτι να εξηγήσω αλλά λέω δε γαμιέται, δεν έχω ιδέα και από που προέκυψε η αλβανική σημαία μη πω και καμία μπαρούφα, μπαίνουμε μέσα. βάφανε σε φάση ανακαίνιση όλο μπλε-γαλάζιο-άσπρο πολύ γέλιο, τι ειν’ η πατρίδα μας ντεκόρ, αλλά πουθενά έλληνες. γενικά θα θελα να ξερα τι παίζει με το μέρος γιατί στη πόρτα έγραφε στα αραβικά ότι είναι κάτι σαν ελληνικής δικαιοδοσίας, δλδ αν γίνει κάτι δε μπαίνει αιγύπτιος μπάτσος, έχει εξουσία το προξενίο. επίσης είχε κάτι πλάκες που έλεγαν ότι το μέρος είναι σύλλογος μικρασιατών. χμ, πάντως οι μπύρες τους ήταν καλές (ω ναι άρχισα να πίνω αιγυπτιακή μπύρα, προτιμώ τη Σάκαρα Κινγκ, που έχει και 10% αλκοολ, πίνω που πίνω σπάνια τουλάχιστον να με πιάνει). Σερβίρει το μαγαζί φυσικά και ούζο, αλλά δε το τιμήσαμε. Γενικά ελληνικές σημαίες υπάρχουν σε πολλά σημεία διάσπαρτες καθώς και επιγραφές.

Οι βόλτες στη πόλη είναι απολαυστικές μέχρι το μεδούλι και τα πολύ τουριστικά αξίζουν μια επίσκεψη. Το κάστρο του Καητμπεη πχ, λέει να το δεις, και το ιδανικό είναι να πας περπατώντας από το κορνις (παραλία) που είναι μια υπέροχη διαδρομή. επίσης η βιβλιοθήκη είναι εξαιρετική, πληρώνεις βέβαια δέκα λίρες αλλά είναι διαστημική μέσα. Γενικά νομίζω έχω ιδιαίτερη αγάπη στις βιβλιοθήκες οπότε μου ‘κανε κάτι, οι άλλοι ευρωπαίοι λίγο την απαξίωσαν, δε ξέρω παίζει να φταίει που είμαι βλαχάκι και τέτοιες βιβλιοθήκες ντεν έχει στο Γιουνέν. επίσης πάνε όλοι οι φοιτητές μετά τα μαθήματα και κάνουν τρελά καμάκια, όλοι μέσα είναι ζευγαρωμένοι, λένε οι αραβοκόρες πάμε στη βιβλιοθήκη για διάβασμα που να ‘ξεραν οι δόλιοι γονείς τι «χαμούρεμα» πέφτει.

α ήπια κι καφέ εκεί που λέει ο Δαβαράκης, ήταν πολύ καλός καφές, τον καβουρντίζουν και αλέθουν εκείνη την ώρα, και δε μου φάνηκε καθόλου άθλιο και παμβρώμικο το μέρος, είναι σούπερντούπερ κυριλέ, αλλά ίσως να φταίν οι 4 μήνες που χω στην άνω Αίγυπτο, θα ρθω στην αθήνα και θα μου φαίνονται όλα λουξουριους.

α μικρή παρένθεση, είναι πολύ χαριτωμένο αυτό που λέμε τη νότια αίγυπτο άπερ (άνω). Γεωγραφικά δε στέκει αλλά υποθέτω ότι συνδέεται με το Νείλο (όπως λίγο πολύ όλα συνδέονται μ αυτό) το επάνω δλδ είναι από κει που έρχεται.

τα κεφάλια μέσα τώρα να μάθουμε κάνα αραβικό/κάνουμε καμιά δουλειά.

εδώ κι από κει

Ιανουαρίου 6, 2010

μπαίνω στο τρένο για κάιρο, μια ανακούφιση, φαντάζομαι πρωτοχρονιά στη Βαρκελώνη, και λέω επιτέλους να δω και κάτι άλλο. στο Κάιρο η γνωστή σκόνη πανικός στους δρόμους ευτυχώς ο καιρός ειναι καλος. Διαπραγμάτευση στο ταξί, τα αραβικά μου έχουν βελτιωθεί πετυχαίνω πια μια όχι κλεψιμαίικη τιμή. στο μουσείο μου είπαν ότι δε κρατάν τσάντες. πρέπει να το γυρίσω με το μπακπακ στον ώμο. δε πτοήθηκα. κακώς μάλλον. το αιγυπτιακό μουσείο είναι μεγάλο σα δγιο γήπεδα. δε τελειώνει ποτέ, αγάλματα νομίσματα, μπουκάλια, φαραώ, δίνω ένα έξτρα κατοστάρικο και μπαίνω στις μούμιες. 8 άσχημα πτώματα με χαιρετάν φαραωνικά σε μια  αποπνικτική αίθουσα, παιδάκια αλλαλάζουν, αισθάνομαι άσχημα, αν ήμουν νεκρός δε θα μου άρεσε νομίζω να με δείχνουν αλλά αυτές/οι ήταν καργιόληδες φαραώ οπότε δε συμπονώ. μετά έπρεπε να συναντήσω το φίλο που θα με φιλοξενούσε, ο οποίος να σημειωθεί δε μιλούσε εγκλέζικ. περιπλανιόμαστε στη πόλη, οι ώμοι μου πια καίγονται απ τα λουριά του σάκου, κάτω απ τις θηριώδεις γέφυρες, διαπραγματεύσεις για λεωφορείο, το Κάιρο είναι τόσο αντιανθρώπινο που είναι γοητευτικό, για τον επισκέπτη το βίωμα της πόλης είναι τόσο ξένο που νιώθει σα να είναι μια κάμερα που απλά καταγράφει πολύχρωμες εικόνες γύρω του. φτάνουμε στο σπίτι, που είναι φοιτητικό σπίτι στο αιγυπτιακό, και ειληκρινώς δε περίμενα όλοι οι κουστουμάτοι φίλοι (που μπροστά τους εγώ με τις φόρμες είμουν ο απόλυτος λέτσος) θα μέναν σε διαμέρισμα σ αυτή τη κατάσταση. γενικά παρότι έχω ζήσει στο σπίτι μου στηνΑθήνα μέχρι η εξαθλίωση να το καταλάβει, χωρίς να ενοχλούμαι ιδιαίτερα, μπορώ να πω ότι κάποια πράγματα στο σπίτι αυτό έκαναν το δυτικό μου κομμάτι να πει έλα ρε είναι του ματς . τρώγαν πασατέμπο και πετούσαν τσώφλια στο πάτωμα, το ίδιο αποτσίγαρα και λοιπά σκουπίδια, γενικά η εικόνα χαβούζας. το σπίτι καθ’ αυτό ήταν ένα κανονικό διαμέρισμα αλλά είχε υποστεί κάτι σαν τυφώνα. παντως πέρασα πολύ καλά κι αυτό υποθέτω μετράει περισσότερο, ένιωσα άνετα και άκουσα διάφορες ιστορίες, το βραδυνό σερβιρίστηκε σε μια εφημερίδα στο πάτωμα, αλλά πια είχα εγκληματιστεί και μου φάνηκε νορμάλ. Μιλούσαμε μέχρι αργά, ευτυχώς είχε έρθει και ένα άλλο παιδί που μιλούσε καλά αγγλικά. Σε κάποια φάση ο Αμρ που με φιλοξενούσε με κοίταξε με σοβαρό ύφος και μου είπε θέλω να σε ρωτήσω κάτι, πως γίνεται και εσείς ταξιδεύετε και βλέπετε όλα αυτά τα πράγματα. θέλω κι εγώ να ταξιδεύω. αισθάνομαι ένα μούδιασμα, προσπαθώ να πω κάτι σε απλά αγγλικά. ο Αμρ είχε έρθει στην Αθήνα πριν μερικές εβδομάδες με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής και του έχουν ενεργοποιηθεί διάφορα. μετά με ρωτάν σε πια πόλη του κόσμου θα ήθελα να ζω. στο μυαλό μου σκάει η Αθήνα, αλλά δε θέλω να το παραδεχτώ, λέω αν έπρεπε να διαλέξω απ’ τα μέρη που ‘χω δει μάλλον θα έλεγα το Άμστερνταμ. «μα γιατί εκεί?»,»δε ξέρω, είναι μια όμορφη πόλη και οι  άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί εκεί» «όχι με μας». δευτερο μούδιασμα. To ταξίδι για βαρκελώνη ήταν καλό. η πόλη υπέροχη και η κραιπάλη νονστοπ. πάντως τη πρωτοχρονιά δεν είχε πυροτεχνήματα, που μας έκανε εντύπωση, στις Σέρρες να πας ένα πυροτέχνημα το πετάν, ούτε μια αντίστροφη μέτρηση. ήπιαμε τάκατάκα τη σαμπάνια απ τα ντιούτη φρη και ανηφορίσαμε. 5 μέρες εκεί περπατήσαμε όσο δεν είχαμε περπατήσει τους τελευταίους 3 μήνες στην αίγυπτο, και φωτογραφήσαμε κάθε γκαουντίσιο πράμμα από κάθε πιθανή τουριστική οπτική γωνία. το ταξίδι του γυρισμού βαρύ και δύσκολο. στο αεροπλάνο παίζει το 500 days of summer που είναι ότι πρέπει για το ταξίδι. στο Κάιρο δεν έχει εισητήρια για το τρένο και θα πρέπει να μαστε όρθιοι για κάνα τετράωρο. μας μιλάν κάτι φοιτητές και κόσμος μαζεύεται γύρω μας στο κυλικείο. είμαστε ατραξιόν του τρένου και ΠΟΛΥ εξαντλημένοι. αισθάνομαι ότι αυτή είναι η πιο μπαντ τριπ στιγμή της ζωής μου, λοξά απέναντι απ το σημείο που στέκομαι υπάρχουν ξερατά. φτάνουμε χαράματα, την ώρα της πρωινής προσευχής. Αλαχου Ακμπαρ, και όνειρα γλυκά.

έρχεται ο Μουμπάρακ

Δεκέμβριος 6, 2009

πέρισυ στις 6 δεκέμβρη αμήχανα ψάχναμε να βρούμε πληροφορίες για όσα γινόταν στην Αθήνα. είμασταν παγωμένοι στη Λιουμπλιάνα. σήμερα προσπαθώ πάλι να μπω ιντυμήντια, και πάλι είναι δύσκολο, είμαι τώρα όμως σε υποτροπική ζώνη. τον δεκέμβρη θέλω πολύ να τον προσαιτεριστώ κάπως, να γίνω κομμάτι του αλλά το δικό μου το δεκεμβριανό βίωμα είναι και θα είναι εμφανώς άλλο αν και για μένα τουλάχιστον σημαντικό.
εδώ  έρχεται ο Μουμπάρακ (20ετής πρωθυπουργός/ποπ άηκον) οπότε βιώνω την αστυνομοκρατία.. έχουν παρατάξει όλο το στρατό στους δρόμους, και έχουν βάλει τους φαντάρους σε μια μακρυά σειρά με τη πλάτη στο δρόμο που μου φαίνεται πολύ αγχωτικό, βαριούνται τα δόλια τα φαντάρια όλη μέρα περιμένοντας το Μουμπάρακ. φτιάξαν και τους κεντρικούς δρόμους κάτι είναι αυτό, βάψαν, καθαρίσαν (σε αιγυπτιακά πλαίσια το τελευταίο). δε ξέρω μετά τη γιορτή αισθάνομαι μια γενικότερη κατάπτωση. κανονίσαμε διακοπές πρωτοχρονιάς στη Βαρκελώνη κι αυτό αυτομάτως δημιουργεί μία ματαίωση στο οτιδήποτε προηγείται. είναι σαν να περνάν οι μέρες σε ένα θάλαμο αναμονής για το ταξίδι, και σ αυτόν το θάλαμο γκες γουάτ, κανείς δε θέλει να κάνει κάτι. είναι μια παραίτηση που συνδιάζεται με αραβικά τσιφτετέλια.
πήγαμε προχθές εκδρομή στα τοπικά μνήματα, μαζί με αιγύπτιους φίλους να διαβάσουν κάτι ευχές για  τους νεκρούς, τύπου ψυχοσάββατο. τα μνήματα σ αυτή τη πόλη είναι μακράν απ τα πιο γαμάτα αξιοθέατα. είναι μια τεράστια έκταση με οικογενιακούς τάφους που είναι σαν μικρά σπιτάκια με αυγουλωτούς θόλους. από ψηλά βλέπεις μια ολόκηλρη πλαγιά με μικρά καφέ εξωγκώματα. καλά που πήγαμε με ντόπιους γιατί εκεί είναι σαν λαβύρινθος, ολόκληρη πόλη. μέσα στο κάθε σπιτάκι καθόταν οι οικογένειες (υπήρχε πολύς κόσμος λόγω της γιορτής) τρώγαν (μέσα στους τάφους) και στο τσακίρ κέφι διαβάζαν ένα στίχο κορανικό για τη συγχώρεση. μετά σκαρφαλώσαμε στη κορυφή του λόφου να δούμε τη θέα. απ’ το λόφο και πίσω ξεκινούσε η έρημος, και υπήρχε μια τεράστια αλάνα. παίζαν τα παιδιά ποδόσφαιρο κι όταν έφευγε η μπάλα το μπούλο, έπρεπε να τρέξουν κάτω να τη φέρουν. μου πρότειναν να συμμετέχω όμως φοβάμαι ότι στις απόπειρες μου να ακουμπήσω τη μπάλα τους γένησα αισθήματα λύπησης με την συγκλονιστική αχρηστεία μου. φεύγοντας καβάλησα και γαϊδούρι, έφαγα και ζαχαροκάλαμο και γενικά αιγυπτίασα βαρέως. α δοκίμασα και μια ντόπια σούπα που είχε κάτι βούτυρα-πυρηνικά απόβλητα, αλλά έπρεπε να φάω γιατί θα ‘ταν αγένεια μια που είχα το φαϊνή ιδέα να πω ότι δεν είχα δοκιμάσει αυτή τη σούπα και ότι είχα περιέργεια, οπότε πήγε η άλλη και μου ζέστανε μια πιατάρα. μαλακία αλλά σκέψου μου χε πει τη προηγούμενη ένας γνωστός ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό και πως στη διάρκεια της γιορτής το έτρωγε για πρωινό-μεσημεριανό-βραδυνό. λέω τη διάολο πόσο χάλια θα ναι, αλλά ο ίδιος μου χε πει να ζητήσω στο τοπικό φαστφουντ σπέσιαλ πίτσα και είχε πάνω κιμμά σαλάμια πιπεριές και τουρσιά (και πεινούσα κι ήταν πανάκριβη έτρωγα και έβριζα, μπουκιά και γαμωσταυρίδι.)

λαμπαν

Νοέμβριος 26, 2009

κι οι μέρες περνάν ήσυχα στην αραπιά. έκανα ένα ταξίδι εξπρες μίας πλήρους εβδομάδος στην Αθήνα όπου μεταξύ άλλων κόλλησα μια γρίππη που με ταλαιπώρησε στα αφρικάνικα εδάφη. ανακάλυψα μετά από αρκετές πτήσεις ότι τελικά ίσως φοβάμαι τα αεροπλάνα καθώς φεύγοντας απ το Ελ βενιζέλος σκεφτόμουν «ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΟΥ», ο αμερικάνος συνταξιδιώτης μου μιλούσε αμέριμνος  και τα χέρια μου ιδρώναν. ευτυχώς ήταν καλό το φαϊ και μπουκώθηκα για το υπόλοιπο της πτήσης. επίσης έμαθα ότι να πίνεις τοματοχυμό στο αεροπλάνο είναι λέει κλάσσικ. δε ξέρω γιατί, εμένα και στη γη και στα 10000πόδια μου φαίνεται σκατά, άσε που θυμίζει ΑΙΜΑ ΑΘΩΩΝ. Επίσης τώρα άρχισε να πέφτει κι η θερμοκρασία κι εδώ ειδικά τα βράδυα έχει πολύ κρύο μερικές φορές. μπαίνω στο σλήπινγκ μπαγκ και το κλείνω, για να κοιμηθώ.

τώρα αλλαλάζουν κάτι γειτόνισσες (πολεμική ιαχή ζήνας) γιατί είναι παραμονή γιορτής πάλι. όλο γιορτές. ουρλιάζουν οι γειτόνισσες και δε μπορώ να συγκεντρωθώ. ένα πενταήμερο χωρίς δουλειά, αλλά μαζεύουμε χρήμα για γιορτινά ταξίδια και θα κάτσουμε στα αυγά μας. να δούμε ταινίες που κατεβάσαμε να διαβάσουμε τα βιβλία που κουβαλήσαμε. τελευταία έχω αφοσειωθεί στον Παπακαλιάτη. μπαίνω πρώτα στο γκρηκμούβιζ βλέπω το επεισόδιο και στα καπάκια στο ιντιβιντουαλζ να διαβάσω τα κόμεντς απ το livebloggin. εκεί που έβλεπα το τελευταίο επεισόδιο που είναι ο Παπακαλιατ στο ΝιουΓιορκ και γυρνάει μέσα στα λιγωτικά τοπία και είναι συνέχεια πολύ γαμάτος, ακούω κουδούνι. λέω ποιος να ναι, χμχμ, αφήνω το λαπτοπ στο καναπέ μαζεύω τα βρακιά μου ανοίγω τη πόρτα. είναι μια γραία, με μαύρα ρούχα μικροσκοπική αποστεωμένη χωρίς δόντια, έχει στο κεφάλι ένα τεράστιο μεταλικό δοχείο (όσο αυτή στο ύψος), μου κάνει με αργόσυρτη βραχνή φωνή, γαλαααα? εγώ κάνω ένα όχι ευχαριστώ και κλείνω πόρτα. τέτοιο πολιτισμικό από παπακαλιάτεια νιουγιορκ στη γραία με το γαλα δε φαντάζεσαι.

παρανόρμαλ

Νοέμβριος 2, 2009

update: Θυμήθηκα τι ήθελα να γράψω. Διάβαζα συνέχεια για το παρανόρμαλ ακτίβυτι και τι τρομαχτικό που είναι κι είπα να το κατεβάσω να δω τι σκατά παίζει. μέχρι να κατεβεί στην αίγυπτο είχε γίνει η πιο εμπορική ταινεία του υπερδιαστήματος (αναλογία κερδών/κόστους). την είδα στο σπίνατςμπουκ που είναι μια σταλιά, με χάλια ήχο και με άπειρες κόρνες αιγυπτίων. δε τρόμαξα υπό αυτές τις συνθήκες όπως καταλαβαίνετε αλλά ωραία ταινεία δε μπορώ να πω. θυμήθηκα το μπλαιαρ γουίτς που όταν ήταν στα ντουζένια του ήμασταν γυμνάσιο. φιλαλήθες πνεύμα εγώ τότε μόλις είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε στο ίντερνετ απ τη δημοτική βιβλιοθήκη, κυρίως για να βλέπουμε πόκεμον, μπήκα κι έκανα έρευνα. θυμάμαι ένα σάητ σε πρωτόγονη html που διαβεβαίωνε με στοιχεία ότι το μπλαιρ γουίτς δεν ήταν πραγματική ιστορία. το αυτονόητο θα μου πεις. όχι για τα σερραϊκά νιάτα. όταν τους είπα για την ανακάλυψη μου εισέπραξα χλεύη. Και ποιος είναι αυτός ο ίντερνετ σιγά μη λέει την αλήθεια. αυτοί όλοι τώρα διαβάζουν κάθε μέρα τρωκτικό. μεγάλη πρόοδος μπήκε η ευρυζωνικότητα στη ζωή του μέσου έλληνα. μποστάνι στο φέηςμπουκ και παπακαλιάτης γκρηκ μούβιζ. ε λοιπόν με όλο το δαιμονολογικό του παρανόρμαλ έπιασα τη γουηκιπήντια να διαβάσω για δαιμονικά τάγματα και τέτοια και βρήκα στη δαιμονολογία ένα πολύ ενδιαφέρον παρακλάδι που μελετά την ισλαμική παράδοση, και συγκεκριμένα τα τζίνια. είχαν πολύ ενδιαφέρον ρε, αλλά βαριέμαι να γράφω όποιος θέλει να μπει να διαβάσει. όλο μασημένη τροφή. α όλο αυτό το μεταφυσικό πυροδοτήθηκε λίγο κι απ’ το ταξίδι στα φαραωνικά που περιγράφω παρακάτω

τελικά ο καλύτερος τρόπος να ταξιδέψεις με τρένο στην αίγυπτο είναι να μπεις σε ένα τυχαίο τρένο που πάει προς τα κει που θες (δυο κατευθύνσεις όλες κι όλες). τσεκάρεις πιο σ αρέσει καλύτερα και μπαίνεις. το παίζεις λίγο χαζός τουρίστας και σου βγάζουν εισητήριο μέσα, μετά αν δεν έχει θέσεις παίζει επειδή είσαι εισαγώμενος να σε βάλουν στη πρώτη θέση χωρίς να πληρώσεις. ότι ακριβώς κάνουμε και μεις με τους αιγύπτιους όταν δεν έχουν θέση στα τρένα μας. αλήθεια πριν έρθω στο λάπτοπ είχα μια ιδέα για να κάνω ποστ που τώρα μου ‘φυγε τελείως οπότε θα μιλήσω για τα τουριστικά μου. πήγα που λέτε στο λούξορ όπου ο ομώνυμος ναός κι άλλα τόσα αρχαία. Θήβες γαρ, οπότε τίγκα στο φαραωνικό. οι χειρότεροι αιγύπτιοι έβερ αν μπορούσαν να πάρουν μπαξίσι και για τις ανάσες μας θα το καναν, πολύ διαπραγμάτευση μέχρι και για το ρεξόνα, ήμαρτον παιδιά. τη τελευταία μέρα ήμουν τόσο εξαντλημένος που ότι τιμή μου λέγαν έλεγα ναί με στραβωμένο ύφος.  κάναμε και βόλτα με φελούκα, όπου πήγαμε στο μπανάνα άηλαντ. δε το ‘χει κανείς οδηγός αυτό είναι μια εφεύρεση των φελουκιανών, πας τσούκου τσούκου σ αυτό το νησάκι του νείλου, έχει ένα μπανανοχωράφι βλέπεις μπανανιές, τρως μπανάνες, κάπου διάβασα ότι οι φελουκατζήδες είναι και ζιγκολό οπότε ολοκληρώνεται το σετ μπανάνα. εμάς ο δικός μας ήταν αρκετά ζιγκολίσια φάτσα και κυκλοφορούσε στη φελούκα με το βρακί αλλά μετά που βγήκαμε έβαλε κελεμπέγια, κύριος. κατά τ άλλα είδαμε κάτι τάφους, αλλά όχι του τουταγχαμών γιατί ήθελε 100 λίρες πλας, που θα τα δίναμε αλλά έπρεπε να περπατήσουμε πίσω στα ταμείο μες την έρημο και βιαζόμασταν γιατί λόγω διαφόρων αντιξοοτήτων έπρεπε να βιαστούμε για το ραντεβού με τον ταξιτζή. κι έτσι θα αρκεστούμε στη σαρκοφάγω του που βρήσκεται στο μουσείο του Καϊρου και σε κάτι καλάθια και κρεβάτια (όλα ξύλινα και καλοδιατηρημένα ΓΚΑΣΠ) που’ χε στο τοπικό μουσείο. γενικά νομίζω το λούξορ και το καρνάκ είναι η ευτυχία του τουρίστα, καθότι καλοδιατηριμένα μέσα στην άμμο για πολλά χρόνια έχουν τα άπειρα να δεις. αυτά πάνω κάτω. στο επόμενο ποστ θα πω για την επικείμενη επίσκεψη στην ερυθρά θάλασσα και στο όρος σινά. ντάξει πόσο πιο μεγάλη εβδομάδα διακοπές μπορώ να πάω;