εδώ κι από κει

Ιανουαρίου 6, 2010

μπαίνω στο τρένο για κάιρο, μια ανακούφιση, φαντάζομαι πρωτοχρονιά στη Βαρκελώνη, και λέω επιτέλους να δω και κάτι άλλο. στο Κάιρο η γνωστή σκόνη πανικός στους δρόμους ευτυχώς ο καιρός ειναι καλος. Διαπραγμάτευση στο ταξί, τα αραβικά μου έχουν βελτιωθεί πετυχαίνω πια μια όχι κλεψιμαίικη τιμή. στο μουσείο μου είπαν ότι δε κρατάν τσάντες. πρέπει να το γυρίσω με το μπακπακ στον ώμο. δε πτοήθηκα. κακώς μάλλον. το αιγυπτιακό μουσείο είναι μεγάλο σα δγιο γήπεδα. δε τελειώνει ποτέ, αγάλματα νομίσματα, μπουκάλια, φαραώ, δίνω ένα έξτρα κατοστάρικο και μπαίνω στις μούμιες. 8 άσχημα πτώματα με χαιρετάν φαραωνικά σε μια  αποπνικτική αίθουσα, παιδάκια αλλαλάζουν, αισθάνομαι άσχημα, αν ήμουν νεκρός δε θα μου άρεσε νομίζω να με δείχνουν αλλά αυτές/οι ήταν καργιόληδες φαραώ οπότε δε συμπονώ. μετά έπρεπε να συναντήσω το φίλο που θα με φιλοξενούσε, ο οποίος να σημειωθεί δε μιλούσε εγκλέζικ. περιπλανιόμαστε στη πόλη, οι ώμοι μου πια καίγονται απ τα λουριά του σάκου, κάτω απ τις θηριώδεις γέφυρες, διαπραγματεύσεις για λεωφορείο, το Κάιρο είναι τόσο αντιανθρώπινο που είναι γοητευτικό, για τον επισκέπτη το βίωμα της πόλης είναι τόσο ξένο που νιώθει σα να είναι μια κάμερα που απλά καταγράφει πολύχρωμες εικόνες γύρω του. φτάνουμε στο σπίτι, που είναι φοιτητικό σπίτι στο αιγυπτιακό, και ειληκρινώς δε περίμενα όλοι οι κουστουμάτοι φίλοι (που μπροστά τους εγώ με τις φόρμες είμουν ο απόλυτος λέτσος) θα μέναν σε διαμέρισμα σ αυτή τη κατάσταση. γενικά παρότι έχω ζήσει στο σπίτι μου στηνΑθήνα μέχρι η εξαθλίωση να το καταλάβει, χωρίς να ενοχλούμαι ιδιαίτερα, μπορώ να πω ότι κάποια πράγματα στο σπίτι αυτό έκαναν το δυτικό μου κομμάτι να πει έλα ρε είναι του ματς . τρώγαν πασατέμπο και πετούσαν τσώφλια στο πάτωμα, το ίδιο αποτσίγαρα και λοιπά σκουπίδια, γενικά η εικόνα χαβούζας. το σπίτι καθ’ αυτό ήταν ένα κανονικό διαμέρισμα αλλά είχε υποστεί κάτι σαν τυφώνα. παντως πέρασα πολύ καλά κι αυτό υποθέτω μετράει περισσότερο, ένιωσα άνετα και άκουσα διάφορες ιστορίες, το βραδυνό σερβιρίστηκε σε μια εφημερίδα στο πάτωμα, αλλά πια είχα εγκληματιστεί και μου φάνηκε νορμάλ. Μιλούσαμε μέχρι αργά, ευτυχώς είχε έρθει και ένα άλλο παιδί που μιλούσε καλά αγγλικά. Σε κάποια φάση ο Αμρ που με φιλοξενούσε με κοίταξε με σοβαρό ύφος και μου είπε θέλω να σε ρωτήσω κάτι, πως γίνεται και εσείς ταξιδεύετε και βλέπετε όλα αυτά τα πράγματα. θέλω κι εγώ να ταξιδεύω. αισθάνομαι ένα μούδιασμα, προσπαθώ να πω κάτι σε απλά αγγλικά. ο Αμρ είχε έρθει στην Αθήνα πριν μερικές εβδομάδες με ένα πρόγραμμα ανταλλαγής και του έχουν ενεργοποιηθεί διάφορα. μετά με ρωτάν σε πια πόλη του κόσμου θα ήθελα να ζω. στο μυαλό μου σκάει η Αθήνα, αλλά δε θέλω να το παραδεχτώ, λέω αν έπρεπε να διαλέξω απ’ τα μέρη που ‘χω δει μάλλον θα έλεγα το Άμστερνταμ. «μα γιατί εκεί?»,»δε ξέρω, είναι μια όμορφη πόλη και οι  άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί εκεί» «όχι με μας». δευτερο μούδιασμα. To ταξίδι για βαρκελώνη ήταν καλό. η πόλη υπέροχη και η κραιπάλη νονστοπ. πάντως τη πρωτοχρονιά δεν είχε πυροτεχνήματα, που μας έκανε εντύπωση, στις Σέρρες να πας ένα πυροτέχνημα το πετάν, ούτε μια αντίστροφη μέτρηση. ήπιαμε τάκατάκα τη σαμπάνια απ τα ντιούτη φρη και ανηφορίσαμε. 5 μέρες εκεί περπατήσαμε όσο δεν είχαμε περπατήσει τους τελευταίους 3 μήνες στην αίγυπτο, και φωτογραφήσαμε κάθε γκαουντίσιο πράμμα από κάθε πιθανή τουριστική οπτική γωνία. το ταξίδι του γυρισμού βαρύ και δύσκολο. στο αεροπλάνο παίζει το 500 days of summer που είναι ότι πρέπει για το ταξίδι. στο Κάιρο δεν έχει εισητήρια για το τρένο και θα πρέπει να μαστε όρθιοι για κάνα τετράωρο. μας μιλάν κάτι φοιτητές και κόσμος μαζεύεται γύρω μας στο κυλικείο. είμαστε ατραξιόν του τρένου και ΠΟΛΥ εξαντλημένοι. αισθάνομαι ότι αυτή είναι η πιο μπαντ τριπ στιγμή της ζωής μου, λοξά απέναντι απ το σημείο που στέκομαι υπάρχουν ξερατά. φτάνουμε χαράματα, την ώρα της πρωινής προσευχής. Αλαχου Ακμπαρ, και όνειρα γλυκά.

αποκλειστικότητες

Δεκέμβριος 10, 2009

Ποιος έσωσε τον Πρύτανη απ’ τους εκατοντάδες κουκουλοφόρους που τον σφυροκοπούσαν. Χιντ: είναι ο τύπος που φαίνεται στα δεξιά της εικόνας

εντωμεταξύ δεν έχω συνέλθει ακόμη απ το ΣΟΚ. η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΑΛΟΝΙΚΙΑ ΦΙΛΙΝΑΔΑ ΜΟΥ μου αποκάλυψε το απόλυτο κομάτι φανφίξιον στην ιστορία

Voldemort is dead. His supporters are in Azkaban. But what of the Boy-Who-Lived? Well, his girlfriend has just broken up with him. He seeks refuge in Manhattan’s Upper East Side. He has the money, but can he create and maintain a high social status?

ναι, είναι crossover Χάρυ Πότερ και Γκοσιπ Γκερλ! και δε τελειώνει εκεί, υπάρχουν 100άδες τράσυ κροσόβερς για όλα τα γούστα!

έρχεται ο Μουμπάρακ

Δεκέμβριος 6, 2009

πέρισυ στις 6 δεκέμβρη αμήχανα ψάχναμε να βρούμε πληροφορίες για όσα γινόταν στην Αθήνα. είμασταν παγωμένοι στη Λιουμπλιάνα. σήμερα προσπαθώ πάλι να μπω ιντυμήντια, και πάλι είναι δύσκολο, είμαι τώρα όμως σε υποτροπική ζώνη. τον δεκέμβρη θέλω πολύ να τον προσαιτεριστώ κάπως, να γίνω κομμάτι του αλλά το δικό μου το δεκεμβριανό βίωμα είναι και θα είναι εμφανώς άλλο αν και για μένα τουλάχιστον σημαντικό.
εδώ  έρχεται ο Μουμπάρακ (20ετής πρωθυπουργός/ποπ άηκον) οπότε βιώνω την αστυνομοκρατία.. έχουν παρατάξει όλο το στρατό στους δρόμους, και έχουν βάλει τους φαντάρους σε μια μακρυά σειρά με τη πλάτη στο δρόμο που μου φαίνεται πολύ αγχωτικό, βαριούνται τα δόλια τα φαντάρια όλη μέρα περιμένοντας το Μουμπάρακ. φτιάξαν και τους κεντρικούς δρόμους κάτι είναι αυτό, βάψαν, καθαρίσαν (σε αιγυπτιακά πλαίσια το τελευταίο). δε ξέρω μετά τη γιορτή αισθάνομαι μια γενικότερη κατάπτωση. κανονίσαμε διακοπές πρωτοχρονιάς στη Βαρκελώνη κι αυτό αυτομάτως δημιουργεί μία ματαίωση στο οτιδήποτε προηγείται. είναι σαν να περνάν οι μέρες σε ένα θάλαμο αναμονής για το ταξίδι, και σ αυτόν το θάλαμο γκες γουάτ, κανείς δε θέλει να κάνει κάτι. είναι μια παραίτηση που συνδιάζεται με αραβικά τσιφτετέλια.
πήγαμε προχθές εκδρομή στα τοπικά μνήματα, μαζί με αιγύπτιους φίλους να διαβάσουν κάτι ευχές για  τους νεκρούς, τύπου ψυχοσάββατο. τα μνήματα σ αυτή τη πόλη είναι μακράν απ τα πιο γαμάτα αξιοθέατα. είναι μια τεράστια έκταση με οικογενιακούς τάφους που είναι σαν μικρά σπιτάκια με αυγουλωτούς θόλους. από ψηλά βλέπεις μια ολόκηλρη πλαγιά με μικρά καφέ εξωγκώματα. καλά που πήγαμε με ντόπιους γιατί εκεί είναι σαν λαβύρινθος, ολόκληρη πόλη. μέσα στο κάθε σπιτάκι καθόταν οι οικογένειες (υπήρχε πολύς κόσμος λόγω της γιορτής) τρώγαν (μέσα στους τάφους) και στο τσακίρ κέφι διαβάζαν ένα στίχο κορανικό για τη συγχώρεση. μετά σκαρφαλώσαμε στη κορυφή του λόφου να δούμε τη θέα. απ’ το λόφο και πίσω ξεκινούσε η έρημος, και υπήρχε μια τεράστια αλάνα. παίζαν τα παιδιά ποδόσφαιρο κι όταν έφευγε η μπάλα το μπούλο, έπρεπε να τρέξουν κάτω να τη φέρουν. μου πρότειναν να συμμετέχω όμως φοβάμαι ότι στις απόπειρες μου να ακουμπήσω τη μπάλα τους γένησα αισθήματα λύπησης με την συγκλονιστική αχρηστεία μου. φεύγοντας καβάλησα και γαϊδούρι, έφαγα και ζαχαροκάλαμο και γενικά αιγυπτίασα βαρέως. α δοκίμασα και μια ντόπια σούπα που είχε κάτι βούτυρα-πυρηνικά απόβλητα, αλλά έπρεπε να φάω γιατί θα ‘ταν αγένεια μια που είχα το φαϊνή ιδέα να πω ότι δεν είχα δοκιμάσει αυτή τη σούπα και ότι είχα περιέργεια, οπότε πήγε η άλλη και μου ζέστανε μια πιατάρα. μαλακία αλλά σκέψου μου χε πει τη προηγούμενη ένας γνωστός ότι είναι το αγαπημένο του φαγητό και πως στη διάρκεια της γιορτής το έτρωγε για πρωινό-μεσημεριανό-βραδυνό. λέω τη διάολο πόσο χάλια θα ναι, αλλά ο ίδιος μου χε πει να ζητήσω στο τοπικό φαστφουντ σπέσιαλ πίτσα και είχε πάνω κιμμά σαλάμια πιπεριές και τουρσιά (και πεινούσα κι ήταν πανάκριβη έτρωγα και έβριζα, μπουκιά και γαμωσταυρίδι.)

λαμπαν

Νοέμβριος 26, 2009

κι οι μέρες περνάν ήσυχα στην αραπιά. έκανα ένα ταξίδι εξπρες μίας πλήρους εβδομάδος στην Αθήνα όπου μεταξύ άλλων κόλλησα μια γρίππη που με ταλαιπώρησε στα αφρικάνικα εδάφη. ανακάλυψα μετά από αρκετές πτήσεις ότι τελικά ίσως φοβάμαι τα αεροπλάνα καθώς φεύγοντας απ το Ελ βενιζέλος σκεφτόμουν «ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΟΥ», ο αμερικάνος συνταξιδιώτης μου μιλούσε αμέριμνος  και τα χέρια μου ιδρώναν. ευτυχώς ήταν καλό το φαϊ και μπουκώθηκα για το υπόλοιπο της πτήσης. επίσης έμαθα ότι να πίνεις τοματοχυμό στο αεροπλάνο είναι λέει κλάσσικ. δε ξέρω γιατί, εμένα και στη γη και στα 10000πόδια μου φαίνεται σκατά, άσε που θυμίζει ΑΙΜΑ ΑΘΩΩΝ. Επίσης τώρα άρχισε να πέφτει κι η θερμοκρασία κι εδώ ειδικά τα βράδυα έχει πολύ κρύο μερικές φορές. μπαίνω στο σλήπινγκ μπαγκ και το κλείνω, για να κοιμηθώ.

τώρα αλλαλάζουν κάτι γειτόνισσες (πολεμική ιαχή ζήνας) γιατί είναι παραμονή γιορτής πάλι. όλο γιορτές. ουρλιάζουν οι γειτόνισσες και δε μπορώ να συγκεντρωθώ. ένα πενταήμερο χωρίς δουλειά, αλλά μαζεύουμε χρήμα για γιορτινά ταξίδια και θα κάτσουμε στα αυγά μας. να δούμε ταινίες που κατεβάσαμε να διαβάσουμε τα βιβλία που κουβαλήσαμε. τελευταία έχω αφοσειωθεί στον Παπακαλιάτη. μπαίνω πρώτα στο γκρηκμούβιζ βλέπω το επεισόδιο και στα καπάκια στο ιντιβιντουαλζ να διαβάσω τα κόμεντς απ το livebloggin. εκεί που έβλεπα το τελευταίο επεισόδιο που είναι ο Παπακαλιατ στο ΝιουΓιορκ και γυρνάει μέσα στα λιγωτικά τοπία και είναι συνέχεια πολύ γαμάτος, ακούω κουδούνι. λέω ποιος να ναι, χμχμ, αφήνω το λαπτοπ στο καναπέ μαζεύω τα βρακιά μου ανοίγω τη πόρτα. είναι μια γραία, με μαύρα ρούχα μικροσκοπική αποστεωμένη χωρίς δόντια, έχει στο κεφάλι ένα τεράστιο μεταλικό δοχείο (όσο αυτή στο ύψος), μου κάνει με αργόσυρτη βραχνή φωνή, γαλαααα? εγώ κάνω ένα όχι ευχαριστώ και κλείνω πόρτα. τέτοιο πολιτισμικό από παπακαλιάτεια νιουγιορκ στη γραία με το γαλα δε φαντάζεσαι.

οι υπερδιαγαλαξιακά καλύτερες ταινίες της δεκαετίας

Νοέμβριος 5, 2009

συμβάλοντας στη γενικευμένη μόλυνση με καλύτερα γουατέβα της δεκαετίας των μηδενικών, θα συμμετάσχω στην εν λόγω ψηφοφορία καθότι η δεκαετία αύτη νιώθω για πρώτη φορά με αφορά, καθότι στο μεγάλο μέρος της ήξευρα τι γινόταν στο κόσμο πανω κάτω κι είχα ένα κάτι σαν προσωπικό γούστο. βέβαια η ψηφοφορία είναι «καλύτερες» κι όχι τύπου αγαπημένες ταινίες αλλά ντάξει τώρα σοβαρή διαφορά ότι του ρθει του καθένα έτσι κι αλλιώς. μετά από πολύ περίσκεψη κατέληξα σε ποστ έπικό ποτάμι σεντόνι

update. we  have the results

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

παρανόρμαλ

Νοέμβριος 2, 2009

update: Θυμήθηκα τι ήθελα να γράψω. Διάβαζα συνέχεια για το παρανόρμαλ ακτίβυτι και τι τρομαχτικό που είναι κι είπα να το κατεβάσω να δω τι σκατά παίζει. μέχρι να κατεβεί στην αίγυπτο είχε γίνει η πιο εμπορική ταινεία του υπερδιαστήματος (αναλογία κερδών/κόστους). την είδα στο σπίνατςμπουκ που είναι μια σταλιά, με χάλια ήχο και με άπειρες κόρνες αιγυπτίων. δε τρόμαξα υπό αυτές τις συνθήκες όπως καταλαβαίνετε αλλά ωραία ταινεία δε μπορώ να πω. θυμήθηκα το μπλαιαρ γουίτς που όταν ήταν στα ντουζένια του ήμασταν γυμνάσιο. φιλαλήθες πνεύμα εγώ τότε μόλις είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε στο ίντερνετ απ τη δημοτική βιβλιοθήκη, κυρίως για να βλέπουμε πόκεμον, μπήκα κι έκανα έρευνα. θυμάμαι ένα σάητ σε πρωτόγονη html που διαβεβαίωνε με στοιχεία ότι το μπλαιρ γουίτς δεν ήταν πραγματική ιστορία. το αυτονόητο θα μου πεις. όχι για τα σερραϊκά νιάτα. όταν τους είπα για την ανακάλυψη μου εισέπραξα χλεύη. Και ποιος είναι αυτός ο ίντερνετ σιγά μη λέει την αλήθεια. αυτοί όλοι τώρα διαβάζουν κάθε μέρα τρωκτικό. μεγάλη πρόοδος μπήκε η ευρυζωνικότητα στη ζωή του μέσου έλληνα. μποστάνι στο φέηςμπουκ και παπακαλιάτης γκρηκ μούβιζ. ε λοιπόν με όλο το δαιμονολογικό του παρανόρμαλ έπιασα τη γουηκιπήντια να διαβάσω για δαιμονικά τάγματα και τέτοια και βρήκα στη δαιμονολογία ένα πολύ ενδιαφέρον παρακλάδι που μελετά την ισλαμική παράδοση, και συγκεκριμένα τα τζίνια. είχαν πολύ ενδιαφέρον ρε, αλλά βαριέμαι να γράφω όποιος θέλει να μπει να διαβάσει. όλο μασημένη τροφή. α όλο αυτό το μεταφυσικό πυροδοτήθηκε λίγο κι απ’ το ταξίδι στα φαραωνικά που περιγράφω παρακάτω

τελικά ο καλύτερος τρόπος να ταξιδέψεις με τρένο στην αίγυπτο είναι να μπεις σε ένα τυχαίο τρένο που πάει προς τα κει που θες (δυο κατευθύνσεις όλες κι όλες). τσεκάρεις πιο σ αρέσει καλύτερα και μπαίνεις. το παίζεις λίγο χαζός τουρίστας και σου βγάζουν εισητήριο μέσα, μετά αν δεν έχει θέσεις παίζει επειδή είσαι εισαγώμενος να σε βάλουν στη πρώτη θέση χωρίς να πληρώσεις. ότι ακριβώς κάνουμε και μεις με τους αιγύπτιους όταν δεν έχουν θέση στα τρένα μας. αλήθεια πριν έρθω στο λάπτοπ είχα μια ιδέα για να κάνω ποστ που τώρα μου ‘φυγε τελείως οπότε θα μιλήσω για τα τουριστικά μου. πήγα που λέτε στο λούξορ όπου ο ομώνυμος ναός κι άλλα τόσα αρχαία. Θήβες γαρ, οπότε τίγκα στο φαραωνικό. οι χειρότεροι αιγύπτιοι έβερ αν μπορούσαν να πάρουν μπαξίσι και για τις ανάσες μας θα το καναν, πολύ διαπραγμάτευση μέχρι και για το ρεξόνα, ήμαρτον παιδιά. τη τελευταία μέρα ήμουν τόσο εξαντλημένος που ότι τιμή μου λέγαν έλεγα ναί με στραβωμένο ύφος.  κάναμε και βόλτα με φελούκα, όπου πήγαμε στο μπανάνα άηλαντ. δε το ‘χει κανείς οδηγός αυτό είναι μια εφεύρεση των φελουκιανών, πας τσούκου τσούκου σ αυτό το νησάκι του νείλου, έχει ένα μπανανοχωράφι βλέπεις μπανανιές, τρως μπανάνες, κάπου διάβασα ότι οι φελουκατζήδες είναι και ζιγκολό οπότε ολοκληρώνεται το σετ μπανάνα. εμάς ο δικός μας ήταν αρκετά ζιγκολίσια φάτσα και κυκλοφορούσε στη φελούκα με το βρακί αλλά μετά που βγήκαμε έβαλε κελεμπέγια, κύριος. κατά τ άλλα είδαμε κάτι τάφους, αλλά όχι του τουταγχαμών γιατί ήθελε 100 λίρες πλας, που θα τα δίναμε αλλά έπρεπε να περπατήσουμε πίσω στα ταμείο μες την έρημο και βιαζόμασταν γιατί λόγω διαφόρων αντιξοοτήτων έπρεπε να βιαστούμε για το ραντεβού με τον ταξιτζή. κι έτσι θα αρκεστούμε στη σαρκοφάγω του που βρήσκεται στο μουσείο του Καϊρου και σε κάτι καλάθια και κρεβάτια (όλα ξύλινα και καλοδιατηρημένα ΓΚΑΣΠ) που’ χε στο τοπικό μουσείο. γενικά νομίζω το λούξορ και το καρνάκ είναι η ευτυχία του τουρίστα, καθότι καλοδιατηριμένα μέσα στην άμμο για πολλά χρόνια έχουν τα άπειρα να δεις. αυτά πάνω κάτω. στο επόμενο ποστ θα πω για την επικείμενη επίσκεψη στην ερυθρά θάλασσα και στο όρος σινά. ντάξει πόσο πιο μεγάλη εβδομάδα διακοπές μπορώ να πάω;

ραχατ ντέη

Οκτώβριος 12, 2009

σήμερα βιώνω το απόλυτο μουντ διακοπών. το πρωί περιμέναμε τον υδραυλικό να σιάξει τη λεκάνη που χε πάρει το κακό δρόμο της διαρροής κι έτσι είχαμε αντ χοκ ρεπώ απ’ τη δουλειά. ξύπνησα με τον Ιμαμη του ξημερώματος (στις 5 νταν βγαίνει ο αθεόφοβος, ένα μικρό δεκάλεπτο διάλειμα απ τον ύπνο κάθε νύχτα σχεδόν) και μου καρφώθηκε άγνωστο γιατί ότι ο υδραυλικός θα ερχόταν στις 8 το πρωί (κάτι που για την αίγυπτο είναι απλά στη σφαίρα του ανύπαρκτου) και σηκώθηκα νυσταγμένα να κατουρήσω να προλάβω πριν έρθει. μετά ξανακοιμήθηκα. σηκώθηκα στις 12μιση. βγαίνω απ το δωμάτιο κοιτάω τριγύρω. έγινε  η λεκάνη ρωτάω τη συγκάτοικο που με κοιτάει απορημένη. Ναι πως, στις 10 (που είχαμε συννεοηθεί στη πραγματικότητα) είχαν πει σε δέκα λεπτά, ακόμη έρχονται. ε τελικά κατά τις 4 είχαν τελειώσει οι εργασίες, λέω κι εγώ τώρα δε μπορώ να χρησιμοποιήσω τη τουαλέτα πεινάω κι όλας θα πάω στο καλό ξενοδοχείο της περιοχής που έχει ευρωπαϊκά κομφορ, τις μόνες καθαρές και μη πολυσύχναστες τουαλέτες και καλό φαϊ. μετά από αμέτρητες ώρες έφτασε μια γκρηκ σάλαντ αξιοπρεπής και κάτι κοτόπουλα. ησυχία απόλυτη. 7 ευρώ. και στα καπάκια για καφέ σε ένα άλλο χώρο του ξενοδοχείου όπου βγαίνει μια εξέδρα μες τον Νείλο και κουνάει λίγο και νανουρίζει. παίζει καφέντελμαρ κι έχει γούαη-φάη. τι άλλο. α κ ζήτησα καφέ με γάλα και μου φέραν μια αηδία που μοιάζει με εγκ-νογκ. αυτή η σημερινή απραξία είναι σαν ευτυχία κάπως

το σ/κ

Οκτώβριος 4, 2009

κι ενώ η χώρα ετοιμάζεται για ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ (σεισμο σεισμό), ενώ ο καραμανλής ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί, ο παρών μπλόγκερ είναι χαμένος στην αραπιά, εκεί που τα αποδημιτικά πουλιά ρωτάν, ορέστη φτάσαμε στο νότο, και λέει ο ορέστης, ε ήρθαμε που ρθαμε μέχρι εδώ πάμε πιο κατ να δούμε κιλιμάντζαρο να πηδηχτούμε και με κάνα παπαγάλο, να γυρίσουμε στις φωλιές μας να κλέβουμε καναβουρι από οικόσιτα καναρίνια και να αναπολούμε μαστουρωμένοι τα πολύχρωμα φτερά του νότου. βλέπεται πόσο ποιητικό μεχει κάνει η οριεντάλ ζωή. ακόμη δεν αγόρασα κελεμπέγια αλλά το δουλεύω με τα αράβικα. μπορώ να πω καλημέρα και μετά από τρεις επαναλήψεις να με καταλάβουν. επίσης εξασκούμεθα στην κατανόηση του άλλου. το απόλυτο τέστ ήταν ο γάμος αδελφού συναδέλφισσας. σκάσαμε εμείς μύτη σαν τα ουφα καθίσαμε σε μια γωνιά. μας τρατάραν ένα σεβεναπ (για αλκοόλ ούτε λόγος, μόνο χασίς για τους μερακλήδες συγκενείς). απ τη μια μεριά η μουστακαλήδες απ την άλλη η μαντιλοφορούσες τσούπρες και στη μέση η πράσινη γραμμή. περνάει το ζευγάρι αρχίζουν να αλλαλάζουν. οι κοπέλες κάναν ήχο ζήνας, τα αγόρια παλαμάκι και κάτι αραβικό ρυθμικά. αρχίζει ο ντιτζέη τα σουξέ αρχίζει ο χόρος. όπου χορός απ τη μεριά των αγοριών η εξαλοσύνη σε τσιφτετέλι με χάηλάητ χορό με ξύλινες βέργες όπου χτυπιόντανε μανιασμένα, κι απτην άλλη η κοπελιές κύκλος και στη μέση μία λικνιζόταν ελαφρώς. μας τραβήξαν κι εμάς στη σκηνή κάναμε το λάθος να πλησιάσουμε με κάμερες και αφηνιάσαν κι άλλο. όταν στρέφεις την κάμερα σε εγύπτιο είναι σα να του δίνεις πολύ κόκα. εγώ είχα τρομάξει λίγο, με τραβολογούσαν και δεν ήξερα τι να κάνω για να χορέψω ούτε λόγος (θυμίζω ότι δεν υπήρχε αλκοόλ στο χώρο). κάποια στιγμή θορυβήθηκαν οι κουμπάροι που κλέβανε οι ξένοι τη προσοχή απ το απαστράπτον ζεύγος και με πήραν ευγενικώς παράμερα της σκηνής προς μεγάλην μου ανακούφιση. μετά πήραμε κατευθείαν το τρένο για κάιρο. όπου το κατευθείαν είναι περίπου κατευθείαν γιατί το τρένο είχε 2.30 ώρες καθυστέρηση (νοσταλγία για οσε, εκεί θα φτάσω). πήγαμε να πιούμε καφέ να μη μας φάει το ξεροστάλλιασμα στον σταθμό. στο καφέ έπαιζε ουμ κουλθούμ, και δε θ αναφέρω τπτ άλλο για το καφέ επειδή το συμπάθησα καθώς έπαιζε ουμ κουλθουμ. αν ανέφερα κάτι άλλο δε θα ήταν καλό πάντως. φτάνουμε γκίζα πουρνό πουρνό. νεγκοσηέσιον με ομάρταρίφ (τα αραβικά που μάθαμε, σε διάφορα σχήματα, όλη μέρα στη διαπραγμάτευση) μας παίρνει το ταξί μας αφήνει μπροστά στου χέοπος. είδαμε τις πυραμίδες περιμετρικώς, πήραμε καμίλα. πολύ ψηλές οι ρουφιάνες ρε πούστη μου χέστηκα πάνω μου και κουνούσε. βγήκαμε ότι τουριστική φωτογραφία μπορεί να φανταστεί ένα τουριστικό μυαλό ενός μέσου τουρίστα. ωραίες οι εξωγήινες πυραμίδες μπράβο στους αρχαίους ΈΛληνες που τις έχτισαν τώρα με τον σοσσιαλισμό θα ξαναφτάσουμε σε παρόμοιο επίπεδο πολιτισμού με διαστημόπλοια και τέτχια. στην αγορά του άλχαλίλι που πήγαμε έπειτα αγόρασα δύο κιλά χίλι να στείλω σουβενίρ στα πάτριωτ εδάφη. περπατήσαμε πολύ (δύο σελίδες διακεκομένες γραμούλες προτινόμενοι περίπατοι του οδηγού +όσες φορές χαθήκαμε και πήγαμε σε καμμένα μέρη παραπλεύρως). και άλλες περιοχές του Καϊρου (τόνο με διαλυτικά ποτέ δε το κατάφερα) κοντά στο μουσείο. Οι τελευταίες ώρες τις διαμονής μας εξαντλήθηκαν στο να βρούμε ένα κατά τον οδηγό βετζετέριαν εστιατόριο στο ζαμάλεκ που είναι ένα νησί του νείλου τύπου κολωνάκι για Κάιρο (δε βάζω γενική μου θυμίζει ότι δε ξέρω να βάζω διαλυτικά με τόνο) . απντέητ: μίλησα με αδερφό στο σκάηπ και μου πε για φίλο του που έπεσε απο αφηνιασμένη καμήλα, άρα βάσιμος ο φόβος. τελικά μετά από κόπο το βρήκαμε το μαγαζί, μας το υπέδειξαν και κάτι ελληνίδες που βρήκαμε τυχαία. έκοβε κώλους, λεγεται l’aubergine κι αν βρεθείτε στο κάιρο να πάτε (χαχαχα πάντα ήθελα να το πω αυτό, αλά Τίνα Δασκαλαντωνάκη, τι να κάνει αυτή η ψυχή?). εκεί φάγαμε ένα μηνιάτικο μέσου αιγυπτίου. μετά ήμασταν ψώφιοι παντελώς λόγου αποχής 24ης από ύπνο και θυμάμαι αμυδρά ότι κάπως μπήκαμε στο τρένο κάπως ήρθαν άλλοι φύγαμε. ευτυχώς είχα ενημερώσει συνταξιδιώτες για το προορισμό και με ξυπνήσαν λίγο προτού. εγώ που ξύπνησα βιαίως από τους αραβικούς αλλαλαγμούς ΕΦΤΑΣΕΣ ΕΦΤΑΣΕΣ και πήδηξα απ το τρένο πριν σταματήσει εντελώς γιατί νόμιζα ότι φεύγαμε για ασουάν. ευτυχώς και παρά τη ντάγκλα μου δε σαβουριάστηκα. αυτά τα νέα

γιατί τρώω στο τουίτι

Σεπτεμβρίου 27, 2009

-επειδή είναι σε περπατήσιμη απόσταση απ το γραφείο.
-επειδή δε μαγειρεύουμε στο σπίτι μέχρι να ρθει το φάρμακο για τις κατσαρίδες που έστειλε η μάνα τις συγκατοίκου (το φάρμακο έστειλε η γυναίκα όχι τις κατσαρίδες)
-επειδή είμαι εθισμένος στα τζανκ ρε πούστη μου
-επειδή δύο μπέργκερς και μία κόλα και πατάτες κάνουν ένα ευρώ συνολικά. όλα μαζί ένα ευρώ.
-επειδή το μπιφτέκ είναι χειροποίητο και μαμαδίσιο (στο πολύ πιο βρώμικο)
-επειδή βάζουν φρεσκοκομένα λαχανικά στα μπέργκερ και είμαι της υγιεινής ζωής
-επειδή έχουν καθαρές τουαλέτες κι αυτό ελπίζω ότι σημαίνει και καθαρή κουζίνα.
-επειδή λέγεται τουίτι!
-επειδή λέγεται τουίτι και πολάει ψητά κοτόπουλα
-επειδή λέγεται τουίτι και μαζεύει τους άραβες μάγκες εφήβους.
-επειδή λέγεται τουίτι και είναι το χοτ μέρος για να φας.

αιγυπτ

Σεπτεμβρίου 25, 2009

πριν την αναχώρηση σκεφτόμουν να γράψω αλλά είπαμε το μπλογκ περνάει φάση εγκατάλειψης όλο και περισσότερο τώρα έχω λίγο χρόνο να σκοτώσω οπότε είπα να περάσω από δω να κεράσω λίγα γράμματα τους εναπομείναντες αναγνώσται. αγαπητές αγαπητοί, σήμερα βρίσκομαι σε γλυκιά παραίτηση. ξύπνησα στις 6 κι ήταν νύχτα. τα παιδάκια λυσάν μέχρι πολύ πολύ μετά τα μεσάνυχτα οπότε είναι σαν να ναι μεσημέρι από άποψη θορύβου. τα σχολεία θα ανοίξουν με κάνα δεκαήμερο καθυστέρηση λόγω νέου ιου γρίπης, κι ως εκ τούτου τα σκατούλια έχουν πέσει σε έκσταση πρωτοφανή και αλλαλάζουν δίχως τελειωμό. ακομπανιάρουν δε τις κόρνες που είναι το εθνικό χόμπυ και που σιγά σιγά μετά από μια εβδομάδα ίσως το συνηθίζουμε. ίσως όμως, μερικά βράδυα να βρίζουμε τη παναγία, η οποία όμως δεν έχει δικαιδοσία κι ώς εκ τούτου ευθύνη σ’ αυτά τα αράβικα μέρη. Φτάσαμε εδώ εν μέσω Ραμαζανιού και τώρα που τελείωσαν πανυγηρικά οι γιορτές ελπίζουμε ότι θα ηρεμίσουν λίγο τα πράγματα γιατί αλλιώς θα αναπτύξουμε κάπως υστερικές αντιδράσεις σε έξι μήνες που θα μείνουμε εδώ. Στο γραφείο δουλεύουμε με 3 μαντιλοφορούσες που στην αρχή μας ξινίσαν λίγο (βλ. αποικιοκρατικό σύνδρομο) αλλά σιγά σιγά κάπως λιώνει ο πάγος κάπως κάνουμε ένα βήμα. ελπίζω. πρέπει να πάρω μια κελεμπία κι εγώ μου φαίνεται βολικόν ένδυμα, αερίζονται τα αχαμνά σου κι έχει και ζέστη ακόμη πολύ. ο Νείλος είναι γκαύλα πράμμα, και αισθάνομαι όμορφα που ‘μαι εδώ, παρά τα λοξά που καταλήγουν μάλλον γοητευτικά. θυμάμαι τη τελευταία νύχτα στην Αθήνα όταν περπάτησα για δισεκατομυριοστή φορά το δρόμο εξάρχεια σύνταγμα, και μου φαίνεται μακρυνό. πέρασε όμως μόνο μια βδομαδα.