κενό

τελειώνοντας την εξεταστική σε μια αόριστη διάχυτη αλλά πάντα παρούσα μιζέρια. αναμονή επίσημων διακοπών φασίστες “αγανακτισμένοι κάτοικοι” με μολότωφ, χημικά και τρέξιμο στα στενά γύρω απ’ την ΑΣΟΕ. Μου είναι δύσκολο να κάνω ποστ, να συνδέσω εικόνες τελευταίων ημερών καθώς δεν έχουν νοηματική συνάφεια οπότε θα έπρεπε να πετάξω ατάκτως διάφορα σκόρπια. αν πάρουμε ως σημείον προηγούμενης αναφοράς ένα γενεθλιακό ποστ, τότε έχω να δηλώσω ότι έκτοτε ακολούθησαν διάφορες εικόνες σε αντιδιαμετρικά σημεία της πόλης. περπατώντας στην πατησίων μου πετάξαν ένα κινητό από ένα αμάξι. το περισυνέλεξα παρότι η συνομωσιολογία της παρέας ήταν αντίθετη μ’ αυτή τη πράξη. τελικώς το τζόυστικ ήτο χαλασμένο και το αντάλαξα με ένα πρεζάκι το οποίο μου προσέφερε ένα κράνος. το οποίο κράνος προς το παρόν μένει αχρησιμοποίητο στη μέση του δωματίου μου, σκοτεινή απόδειξη της καμμένης κλεπταποδοχής μου./ η μπιενάλε στη παραλλία είναι ενδιαφέρουσα αλλά δε με ενθουσίασε, ένιωσα δυσφορία σε κάποιο σημείο εκεί στα στενά και χωρίς πολύ οξυγόνο σημεία και ελάχιστα έργα μου τράβηξαν τη προσοχή, όπως οι φωτογραφίες (κι οι λεζάντες) του Ettore Sottsass. επίσης η φωνή απ’ το άηφον που ήταν ο χάητεκ οδηγός και καλά της έκθεσης ήταν εξωφρενικά αστεία, βασικα η φωνή απ’ τις διαφημίσεις της κοσμοτέ (που ήταν χορηγός και πανταχού παρούσα), και τα κείμενα που διάβαζε για μερικούς καλλιτέχνες άσταναπάνε./ ναι και το μπλογκ συνεχίζει να παρακμάζει.

μπερθντεη

μετά τη μετακόμιση δεν είχα ίντερνετ και γενικά όχι πολύ καλή διάθεση για ποστ. ρήμαξε ψιλά το μπλογκ μετά όσο περνάει ο καιρός λες τι να πω, σου φαίνονται βλακείες κι όσα έχεις γράψει.  έφυγα από ένα σπίτι που θύμιζε τέρμνιναλ με συνεχή θόρυβο ανήσυχο κόσμο, φιλοξενούμενους που πηγαινοέρχονταν, κάμερες, γραφεία λάος, αίσθηση προσωρινού. μετακόμισα σε μια γειτονιά με μπακάλη, ιχθυοπώλη, φούρναρη, ίντριγκες και πάθη επιπέδου ρετιρέ. Κάτι γείτονές μου καινούργιοι μιλάνε σαν να πρωταγωνιστούν σε ταινία του οικονομίδη γεμίζοντας τον κενό στο σπίτι χρόνο με μια “ευχάριστη” σαπουνόπερα νεοελληνικής μιζέριας με νότες ακραίου βρισιδιού. έπειτα μέσα σε δύο βδομάδες αφότου μετακόμισα χόρτασα χιλιόμετρα που έφαγα μανιωδώς για διάφορους λόγους με προεξάρχων να φεύγω αποδώ. Ηράκλειο-Ρέθυμνο πίσω Αθήνα, Θεσσαλονίκη Σέρρες, Βουλγαρία, ξανά Αθήνα. Θέλω να κάτσω στο σπίτι και να μη κουνιέμαι να κοιτάω το ταβάνι και ν’ ακούω γειτονικά μελοδράματα. αυτό εφικτό δεν είναι καθότι ακολουθεί εξεταστική και στο μπακγκράουντ τα κλασσικά προσωπικά ψιλοδράματα οπότε ανάγκη υπάρχει για κάποια δράση. όλες αυτές οι ώρες στη κατανάλωση δρόμου (με ΟΣΕ, ΚΤΕΛ, καράβια, ΙΧ) ξόδεψαν παράλληλα τις μονάδες κοινωνικής ζωής που χα αποθηκευμένες και τώρα νιώθω κάπως άδειος στο τομέα αυτό. το εκφράζεις και ως νιώθω μόνος γαμώ το χριστό μου.  ανέκυψε και μια ουλίτιδα (η κάτι τέτοιο) σαν ψυχοσωματική υπενθύμιση μιας κάποιας σαπίλας.

φεμ

κάτι που μπορεί να φτιάξει κάπως τη νύχτα σου όταν ενα μεγάλο κομμάτι της πόλης αλλαλάζει γιουροβιζιονίσματα είναι να μάθεις ότι η ίδια ζεστή νύχτα στην αθήνα, είναι Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΕΙΩΝ. κάπως έτσι βρισκόμαστε στο τρομακτικό/υποβλητικό/μπαουχάους εθνικό ωδείο που φιλοξενεί το μουσείο σύγχρονης τέχνης που πραγματοποιεί έκθεση της Ιρανής εικαστικού, Shirin Neshat. Τα βίντεο της είναι πολύ καλοφτιαγμένα και μιλάν μέσα από αλληγορίες για την πατριαρχική καταπίεση που υφίστανται οι γυναίκες. Ο λόγος της διαμορφώνεται μέσα απ’ το βίωμα της ως γυναίκας μέσα σε μια φονταμενταλιστική ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Στη μία το μουσείο κατεβάζει ρολά. Πάμε μια μεγάλη βόλτα πίσω απ τον Αρδητό και μετά κατηφορίζω προς το σπίτι. Ψηλά στη Συγγρού με περιμένει μια απίθανη αφίσα. Ένα ανεπανάληπτο παραλλήρημα χριστιανικής ιδεοληψίας. Γρανάζια στο μυαλό μου δουλεύουν τις εξόφθαλμες αναλογίες. ανοίγω τον υπολογιστή να κάνω το ποστ και αντιγράφω κομμάτια απ’την αφίσα:

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ… ΞΑΝΑ Η ΕΥΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

Η Αγία Γραφή λέει, ότι για τη δημιουργία της Εύας ο Θεός πήρε μια απ τις πλευρές του Αδάμ και την έλλειψη αυτή την αναπλήρωσε με σάρκα (ΓΕΝΕΣΗ 2:21). Ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα και την γυναίκα ώστε και οι δύο μαζί να συντηρούν και να διαιωνίζουν το ανθρώπινο γένος. Η Εύα ήταν η πρώτη που δελεάστηκε από τον σατανά ο οποίος μιλούσε μέσω των χείλεων του Όφεως και έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό. Η Εύα έδωσα και στον άνδρα της και αυτός έφαγε. Ο θεός καταράστηκε το φίδι και τη γυναίκα ώστε να γεννά τα παιδιά της με ωδίνες (ΓΕΝΕΣΗ 3:16) Αυτή η κατάρα είναι γεγονός δεδομένο και αναμφισβήτητο, που παρόλες τις γενναίες προσπάθειες των γιατρών δεν αλλοιώθηκε.

…

Νέα εποχή… Ο θρίαμβος της π..τάνας. Το φεμινιστικό κίνημα υποστηρίζει τη χειραφέτηση της γυναίκας και την εξίσωσή της προς τον άνδρα στον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και εργασιακό χώρο. Ο φεμινισμός στη πραγματικότητα ανδροποιεί τη γυναίκα, την αλλοτριώνει από τη φυσική της κατάσταση και τον φυσικό της ρόλο ως γυναίκας και μητέρας. Σήμερα η γυναίκα ζει σε νέο κόσμο και νέα εποχή, με νέα ήθη και νέες συνθήκες. Αυτά της προσφέρουν κάποια οικονομική άνεση. Η γυναίκα μπορεί να ‘ναι πολιτικός, επιστήμων, εργάτρια σε εργοστάσιο, ιδιωτικός ή δημόσιος υπάλληλος, να οδηγήσει νταλίκα, να κατεβαίνει να διαδηλώνει στο δρόμο… Οι “καταπιεσμένες γυναίκες πήραν πλακάτ και πανώ, και διαδηλώνοντας στους δρόμους αρνήθηκαν το ρόλο της συζύγου, της μητέρας, της δέσποινας του οίκου.

…

“Τα πάντα επιτρέπονται” φωνάζουν οι σειρήνες του φεμινισμού και με τα συνθήματα τους “έξω οι νόμοι από το κορμί μας”, “το σώμα μου μου ανήκει και το κάνω ότι θέλω” έχουν κάνει το σώμα τους ξενοδοχείο. Και να η τιμωρία του θεού: το AIDS

(χο, νόμιζα ότι η τιμωρία πήγαινε στους πούστηδες. όχι ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να σχολιάσω το κείμενο που κελαηδά από μόνο του αλλά για ανεκδοτολογικούς λόγους αξίζει να αναφερθεί ότι το μικρότερο ποσοστό ασθενών AIDS το ‘χουν οι λεσβίες…)

Η καινή διαθήκη μας διδάσκει: Η γυναίκα ας μαθαίνει μέσα σε ησυχία με κάθε υποταγή σε γυναίκα, όμως, δεν επιτρέπω να διδάσκει ούτε να αυθεντεύει επάνω στον άνδρα, αλλά να ησυχάζει (α’ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 2:12)

(η αφίσα κλείνει με ένα “στο επόμενο επεισόδιο”)

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: Γιατί πριν χιλιάδες χρόνια ο απόστολος Παύλος μετά το ταξίδι του στην κεντρική Αλβανία φωτίστηκε από τον Θεό για να γράψει στην Ελλάδα μια επιστολή στην οποία θα μιλούσε για την ομοφυλοφιλία;

δε ξέρω για σας αλλά προσωπικώς το περιμένω εναγωνίως. μου φάνηκε αστείο στην αρχή αλλά τώρα που το γραψα και το ξαναδιαβάζω μάλλον είναι απλά ζοφιαστικό.

ταξί

όταν είχα πρωτοξεκινήσει να διαβάζω μπλογκς ένα απ τ αγαπημένα μου ήταν αυτό το συλλογικό όπου έμπαινε όποιος νόμιζε κι έγραφε κάποια ιστορία που ‘χει βιώσει σε ταξί. τα ταξί έχουν μια δική τους αστική μυθολογία και αποτελούν ένα κοινό τόπο λίγο πολύ για όλους. υπάρχουν κάποιοι ταξιτζήδες που μοιάζουν σαν να βγήκαν από ανεκδοτολογική ιστορία για ταξί αυτοεκπληρώνοντας τέλεια και κραυγαλέα την ταξοφιλολογία. ο σημερινός είναι σε έκσταση. ουρλιάζει για την αποποινικοποίηση της φούντας, τρέχει πολύ και σε μια είσοδο για Συγγρού το αμάξι κοντεύει να ντελαπάρει. γελάει υστερικά και φωνάζει “ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΣ Ο ΤΑΡΙΦΑΣ”. έκανε την νύχτα αρκετά ενδιαφέρουσα. έλεγα να κάνω από καιρό ένα (ακόμη) ποστ για τους ταξιτζήδες αλλά  ο συγκεκριμένος ήταν καταλύτης.

τη πιο μεγάλη επιρροή όμως μου την άσκησε ένας άλλος πριν λίγες μέρες. άκουγε όπως σχεδόν όλοι αυτή την νυχτερινή εκπομπή που παίρνουν διάφοροι τύποι και λεν το ποδοσφαιρικό καημό τους. μιλούσε ένας για τη πανάθα και για τα λεφτά του προέδρου κι εγώ προσευχόμουν να σκάσει. ένα δεκάλεπτο στάνταρ είχαμε διασχίσει τη μισή αθήνα και δεν έλεγε να το κλείσει. ολοκληρώνει κάποια στιγμή και λέει ο εκφωνητής και τώρα ένα τραγουδάκι τον τζόυ ντιβίζιον. δε προλαβαίνει να μπει η πρώτη νότα το χαμηλώνει τέρμα ο ταξιτζής για να το ξαναδυναμώσει στο επόμενο τηλέφωνο. με πιασε παράνοια. δεν είπα κάτι αλλά μου ‘χε φανεί τόσο περίεργο που του λεγα συνέχεια τις επόμενες μέρες (και το γράφω τώρα, μαλακία οι περισσότεροι αναγνώστες το χουν ακούσει σαν ιστορία, για να εμπλουτίσω λίγο τη διήγηση με νέα μέσα θα βάλω ένα βιντεάκι με το επίμαχο τραγούδι εκτελεσμένο από νουβέλ βάγκ)

τηλεγραφώντας ζόφο

μία βδομάδα μετά την επιστροφή κι εκόμη να ξεστολίσω το σερραϊκόν εθνογραφικό επικό ποστ. φοβάμαι να γράψω τα επόμενα. λουσμένος από ζόφο κι εννίοτε παράνοια επέστρεψα σε άλλον τόπο όπως πάντα. ο τόπος που ηύρα είχε κουίαρ πάρτυ, άφθονο αλκοόλ, φασώματα, καινούργιους ανθρώπους αλλά και παλαιότερους που επανακάπτουν. το χειρότερο παλαιότερους που χαιρετούν απομακρυνόμενοι. λούσου με ζόφο και θα δεις. γενικώς κινητικότητα φαινομενική τουλάχιστον, χρυσή ευκαιρία για σπίτι. κουκάκι-πετράλωνα άντε κι εξάρχεια μάταιη αναζήτηση προς το παρρόν. μία αίγυπτος που περιμένει αλλά μεγάλη ιστορία για τηλεγραφικό ποστ και δη σ αυτό το σκατομούντ.

οι γνωστοί άγνωστοι.

όταν ένα έθιμο το δείχνουν στις ειδήσεις και στα ταξιδιωτικά αλτέρνατιβ προγράμματα έχει περάσει στη σφαίρα το φολκλορ. κακό μάλλον. στη μικρή μας πόλη υπάρχει ένα έθιμο για το οποίο δε μιλάει κανείς, ούτε τα τοπικά μέσα, και με μια μικρή αναζήτηση δε βρήκα μάλιστα καμία σχετική αναφορά ούτε στο νετ. είμαι σίγουρος ότι κάποιοι συμπολίτες δε το χουν καν ακουστά. Κάθε μεγάλη πέμπτη αργά το βράδυ, περνάν από της γειτονιές ομάδες παιδιών που σπαν γλάστρες. πρόσεξέ το, περνάνε παίρνουν τις γλάστρες απ τις αυλές και τις σπαν με εντυπωσιακούς τρόπους στους δρόμους. Το έθιμο ξεκινάει στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα (αν κι έχω επιφυλάξεις γι αυτό). Σύμφωνα με τη μάνα μου ήρθε σαν χουλιγκάνικη εξέλιξη του παλαιότερου εθίμου που ήθελε τα παιδιά να μαζεύουν λουλούδια για τον επιτάφιο (η επιρροή απ το αντίστοιχο κερκυραϊκό έθιμο όπου σπάνε κανάτια είναι προφανής). Δε ξέρω πως διάολο έγινε αυτή η εξέλιξη, μπορώ να φανταστώ όμως πως έγινε δημοφιλές το σπορ. Έητηζ Αλητεία επαρχιακής πόλης δικέ μου! σπάμε γλάστρες και μετά αράζουμε στη πλατεία. χεχ δε ξέρω μου φαίνεται ότι μετά από τόσα χρόνια θα μπορούσε να υπάρχει μια σχετική ενσωμάτωση, να αφήνουν πχ σε κάθε σπίτι μια γλάστρα έξω απ την αυλή, να τις σπαν παιδιά πολιτιστικών συλλόγων με συνοδεία πασχαλινών τραγουδιών και κάμερες καμμένων τοπικών ραδιοσταθμών. και το άλλο πρωί να μάζευε τα κομμάτια του ορυμαγδού ο δήμος. αλλά εδώ και μια δεκαετία συμβαίνει ένας καταπληκτικός πόλεμος οχυρωμάτων. Οι γιαγιάδες ταμπουρώνονται ετοιμοπόλεμες (αλλά πάντα κοιμούνται πριν καταφέρουν να προφυλάξουν τα ζουμπούλια τους), και τα “τσογλάνια” έχοντας εκ φύσεως άριστες γνώσεις τακτικών ανταρτοπολέμου καταφέρνουν καίρια πλήγματα. το αποτέλεσμα χθες το βράδυ όταν γυρνούσα στο σπίτι ήταν μια εικόνα μικρής (μικρότερης από άλλες χρονιές) καταστροφής.  Έχει πλάκα όταν ακούς τους μεγαλύτερους να μιλάν για τις επιδρομές. Λεν για τους μικρούς (και τους όχι και τόσο μικρούς) βανδάλους πράγματα ακραία σα να μιλάνε για τα κατακάθια, για τους εγκληματίες της μικρής μας πόλης που, που δεν είναι άλλοι απ τα ανιψάκια που θα χαρτζιλικώσουν τις επόμενες μέρες στα οικογενειακά δείπνα. είναι τα ίδια τάδε παιδιά του “δες τη έκανε ο τάδε ο γιος της τάδε, πάρε παράδειγμα”.

το μόνο που χαίρομαι είναι που σπαν τις γλάστρες τις κίτσας, που έριχνε φόλες και της χήρας που έσκαγε μπάλες. και λίγα τις κάνουν.

επίσης απ’ αυτή τη παράδοση χάσαμε μια τεράστια τσιμεντένια ζαρτινιέρα εκατό και πλέον κιλών πριν δύο χρόνια.

το φεύγω γίνεται αυγό.

με το γραμματικό φαινόμενο της καθύζησης.

η Αθήνα αποχαιρετάει με μια δυνατή βροχή με νεοφώτιστες μύγες πεθαμένο ανανά στο ψυγείο. άλλο ένα τρένο γεμάτο πασχαλινούς ανθρώπους. να βγω να είμαι μακρυά/κοντά σε διαφορετικά σημεία αναφοράς με αντίστροφη δυναμική απ’ ότι συνήθως. να γεμίσουν λίγο ζόφο τα πνευμόνια μου, να γεμίσει φαγητό το στομάχι μου, να μη τρώω σάντουιτς για δύο βδομάδες, να παίρνω τηλέφωνα για σπίτι κι όταν γυρίσω να μετακομοίσω. να αφήσω τη συγγρού μαζί με την ΙΚΕΑ οικοσκευή μου, την μπρούταλυ αδιάκριτι διαχειρίστρια και τους κουφούς γείτονες. να γράψω ένα ρουστίκ νοσταλγικό ποστ.

ένακομα θαύμα της τεχνολογίας

I wasterdam

επιστρέφοντας όλα είναι διαφορετικά. βρήκαμε ένα κατακαλόκαιρο με ιδρωμένο κοντομάνικο υποσαχάρια σκόνη, μυρωδιά ανθισμένων εσπεριδοειδών και βενζίνης. κουκούλες νέα μοντέλα μπάτσων και ίρβιν Γιάλομ. Ιρβιν προσπάθησα να σε ιδώ αλλά ένα μπότοξ πλήθος μου έφραζε το δρόμο.  Επίσης στην Ολλανδία κανείς δεν ξέρει τον Γιάλομ. περίεργα πράγματα. επίσης στην Ολλανδία μπορείς να πας με βάρκα απ’ το άμστερνταμ στην ουτρέχτη αλλά πρέπει να έχεις κάποιον/α να πηδιέσαι γιατί είναι 2 μέρες ταξίδι, πρέπει να χεις και φαΐ υποθέτω και νερό. ίσως και ένα psp θα βοηθούσε, ή ένα μεγάλο βιβλίο. οι ολλανδοί εκτός από ψηλοί συνήθως δεν είναι μπάσταρδοι. πχ

-αγαπητέ κύριε ταμεία του rijksμιουζήμ, κανονικά δε πρέπει να πληρώσω γιατί πριν δύο χρόνια που ήρθα κι ήμουν ανήλικος (άρα έμπαινα τζάμπα) είσαστε κλειστοί για επισκευές.

-ε ας πούμε τότε ότι αυτή είναι η τελευταία μέρα των 18σου χρόνων.

κι έτσι είδα τσάμπα τον κύριο βερμεέρ και τον κύριο ρεμπραντ και κάτι άλλα παιδιά φλαμανδά. ο καιρός όμως ήταν τόσο σκατά εκεί που βλέπω ήλιο δω και αισθάνομαι πως διαστέλεται το σώμα μου, αλλά γενικώς μπορώ να πω ότι ο καλός μας καιρός δεν είναι αρκετός να μου θεραπεύσει το άλγος της επιστροφής στην αθήνα και να ‘μαι μές στη τρελή χαρά που πάτησα πάτριωτ έδαφος. rehabilitation to reality και βλέπουμε

η σχέση του Μπαράκ Ομπάμα με την απανταχού Ισπανόφωνη κοινότητα

1) ομιλεί πολύ καλώς τα ισπανικά

2) O αδερφός του εμφανίζεται σε μαγαζί επί της συγγρού, τραγουδώντας κουβενέζικους σκοπούς