οι υπερδιαγαλαξιακά καλύτερες ταινίες της δεκαετίας

συμβάλοντας στη γενικευμένη μόλυνση με καλύτερα γουατέβα της δεκαετίας των μηδενικών, θα συμμετάσχω στην εν λόγω ψηφοφορία καθότι η δεκαετία αύτη νιώθω για πρώτη φορά με αφορά, καθότι στο μεγάλο μέρος της ήξευρα τι γινόταν στο κόσμο πανω κάτω κι είχα ένα κάτι σαν προσωπικό γούστο. βέβαια η ψηφοφορία είναι “καλύτερες” κι όχι τύπου αγαπημένες ταινίες αλλά ντάξει τώρα σοβαρή διαφορά ότι του ρθει του καθένα έτσι κι αλλιώς. μετά από πολύ περίσκεψη κατέληξα σε ποστ έπικό ποτάμι σεντόνι

παρανόρμαλ

update: Θυμήθηκα τι ήθελα να γράψω. Διάβαζα συνέχεια για το παρανόρμαλ ακτίβυτι και τι τρομαχτικό που είναι κι είπα να το κατεβάσω να δω τι σκατά παίζει. μέχρι να κατεβεί στην αίγυπτο είχε γίνει η πιο εμπορική ταινεία του υπερδιαστήματος (αναλογία κερδών/κόστους). την είδα στο σπίνατςμπουκ που είναι μια σταλιά, με χάλια ήχο και με άπειρες κόρνες αιγυπτίων. δε τρόμαξα υπό αυτές τις συνθήκες όπως καταλαβαίνετε αλλά ωραία ταινεία δε μπορώ να πω. θυμήθηκα το μπλαιαρ γουίτς που όταν ήταν στα ντουζένια του ήμασταν γυμνάσιο. φιλαλήθες πνεύμα εγώ τότε μόλις είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε στο ίντερνετ απ τη δημοτική βιβλιοθήκη, κυρίως για να βλέπουμε πόκεμον, μπήκα κι έκανα έρευνα. θυμάμαι ένα σάητ σε πρωτόγονη html που διαβεβαίωνε με στοιχεία ότι το μπλαιρ γουίτς δεν ήταν πραγματική ιστορία. το αυτονόητο θα μου πεις. όχι για τα σερραϊκά νιάτα. όταν τους είπα για την ανακάλυψη μου εισέπραξα χλεύη. Και ποιος είναι αυτός ο ίντερνετ σιγά μη λέει την αλήθεια. αυτοί όλοι τώρα διαβάζουν κάθε μέρα τρωκτικό. μεγάλη πρόοδος μπήκε η ευρυζωνικότητα στη ζωή του μέσου έλληνα. μποστάνι στο φέηςμπουκ και παπακαλιάτης γκρηκ μούβιζ. ε λοιπόν με όλο το δαιμονολογικό του παρανόρμαλ έπιασα τη γουηκιπήντια να διαβάσω για δαιμονικά τάγματα και τέτοια και βρήκα στη δαιμονολογία ένα πολύ ενδιαφέρον παρακλάδι που μελετά την ισλαμική παράδοση, και συγκεκριμένα τα τζίνια. είχαν πολύ ενδιαφέρον ρε, αλλά βαριέμαι να γράφω όποιος θέλει να μπει να διαβάσει. όλο μασημένη τροφή. α όλο αυτό το μεταφυσικό πυροδοτήθηκε λίγο κι απ’ το ταξίδι στα φαραωνικά που περιγράφω παρακάτω

τελικά ο καλύτερος τρόπος να ταξιδέψεις με τρένο στην αίγυπτο είναι να μπεις σε ένα τυχαίο τρένο που πάει προς τα κει που θες (δυο κατευθύνσεις όλες κι όλες). τσεκάρεις πιο σ αρέσει καλύτερα και μπαίνεις. το παίζεις λίγο χαζός τουρίστας και σου βγάζουν εισητήριο μέσα, μετά αν δεν έχει θέσεις παίζει επειδή είσαι εισαγώμενος να σε βάλουν στη πρώτη θέση χωρίς να πληρώσεις. ότι ακριβώς κάνουμε και μεις με τους αιγύπτιους όταν δεν έχουν θέση στα τρένα μας. αλήθεια πριν έρθω στο λάπτοπ είχα μια ιδέα για να κάνω ποστ που τώρα μου ‘φυγε τελείως οπότε θα μιλήσω για τα τουριστικά μου. πήγα που λέτε στο λούξορ όπου ο ομώνυμος ναός κι άλλα τόσα αρχαία. Θήβες γαρ, οπότε τίγκα στο φαραωνικό. οι χειρότεροι αιγύπτιοι έβερ αν μπορούσαν να πάρουν μπαξίσι και για τις ανάσες μας θα το καναν, πολύ διαπραγμάτευση μέχρι και για το ρεξόνα, ήμαρτον παιδιά. τη τελευταία μέρα ήμουν τόσο εξαντλημένος που ότι τιμή μου λέγαν έλεγα ναί με στραβωμένο ύφος.  κάναμε και βόλτα με φελούκα, όπου πήγαμε στο μπανάνα άηλαντ. δε το ‘χει κανείς οδηγός αυτό είναι μια εφεύρεση των φελουκιανών, πας τσούκου τσούκου σ αυτό το νησάκι του νείλου, έχει ένα μπανανοχωράφι βλέπεις μπανανιές, τρως μπανάνες, κάπου διάβασα ότι οι φελουκατζήδες είναι και ζιγκολό οπότε ολοκληρώνεται το σετ μπανάνα. εμάς ο δικός μας ήταν αρκετά ζιγκολίσια φάτσα και κυκλοφορούσε στη φελούκα με το βρακί αλλά μετά που βγήκαμε έβαλε κελεμπέγια, κύριος. κατά τ άλλα είδαμε κάτι τάφους, αλλά όχι του τουταγχαμών γιατί ήθελε 100 λίρες πλας, που θα τα δίναμε αλλά έπρεπε να περπατήσουμε πίσω στα ταμείο μες την έρημο και βιαζόμασταν γιατί λόγω διαφόρων αντιξοοτήτων έπρεπε να βιαστούμε για το ραντεβού με τον ταξιτζή. κι έτσι θα αρκεστούμε στη σαρκοφάγω του που βρήσκεται στο μουσείο του Καϊρου και σε κάτι καλάθια και κρεβάτια (όλα ξύλινα και καλοδιατηρημένα ΓΚΑΣΠ) που’ χε στο τοπικό μουσείο. γενικά νομίζω το λούξορ και το καρνάκ είναι η ευτυχία του τουρίστα, καθότι καλοδιατηριμένα μέσα στην άμμο για πολλά χρόνια έχουν τα άπειρα να δεις. αυτά πάνω κάτω. στο επόμενο ποστ θα πω για την επικείμενη επίσκεψη στην ερυθρά θάλασσα και στο όρος σινά. ντάξει πόσο πιο μεγάλη εβδομάδα διακοπές μπορώ να πάω;

ραχατ ντέη

σήμερα βιώνω το απόλυτο μουντ διακοπών. το πρωί περιμέναμε τον υδραυλικό να σιάξει τη λεκάνη που χε πάρει το κακό δρόμο της διαρροής κι έτσι είχαμε αντ χοκ ρεπώ απ’ τη δουλειά. ξύπνησα με τον Ιμαμη του ξημερώματος (στις 5 νταν βγαίνει ο αθεόφοβος, ένα μικρό δεκάλεπτο διάλειμα απ τον ύπνο κάθε νύχτα σχεδόν) και μου καρφώθηκε άγνωστο γιατί ότι ο υδραυλικός θα ερχόταν στις 8 το πρωί (κάτι που για την αίγυπτο είναι απλά στη σφαίρα του ανύπαρκτου) και σηκώθηκα νυσταγμένα να κατουρήσω να προλάβω πριν έρθει. μετά ξανακοιμήθηκα. σηκώθηκα στις 12μιση. βγαίνω απ το δωμάτιο κοιτάω τριγύρω. έγινε  η λεκάνη ρωτάω τη συγκάτοικο που με κοιτάει απορημένη. Ναι πως, στις 10 (που είχαμε συννεοηθεί στη πραγματικότητα) είχαν πει σε δέκα λεπτά, ακόμη έρχονται. ε τελικά κατά τις 4 είχαν τελειώσει οι εργασίες, λέω κι εγώ τώρα δε μπορώ να χρησιμοποιήσω τη τουαλέτα πεινάω κι όλας θα πάω στο καλό ξενοδοχείο της περιοχής που έχει ευρωπαϊκά κομφορ, τις μόνες καθαρές και μη πολυσύχναστες τουαλέτες και καλό φαϊ. μετά από αμέτρητες ώρες έφτασε μια γκρηκ σάλαντ αξιοπρεπής και κάτι κοτόπουλα. ησυχία απόλυτη. 7 ευρώ. και στα καπάκια για καφέ σε ένα άλλο χώρο του ξενοδοχείου όπου βγαίνει μια εξέδρα μες τον Νείλο και κουνάει λίγο και νανουρίζει. παίζει καφέντελμαρ κι έχει γούαη-φάη. τι άλλο. α κ ζήτησα καφέ με γάλα και μου φέραν μια αηδία που μοιάζει με εγκ-νογκ. αυτή η σημερινή απραξία είναι σαν ευτυχία κάπως

το σ/κ

κι ενώ η χώρα ετοιμάζεται για ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ (σεισμο σεισμό), ενώ ο καραμανλής ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί, ο παρών μπλόγκερ είναι χαμένος στην αραπιά, εκεί που τα αποδημιτικά πουλιά ρωτάν, ορέστη φτάσαμε στο νότο, και λέει ο ορέστης, ε ήρθαμε που ρθαμε μέχρι εδώ πάμε πιο κατ να δούμε κιλιμάντζαρο να πηδηχτούμε και με κάνα παπαγάλο, να γυρίσουμε στις φωλιές μας να κλέβουμε καναβουρι από οικόσιτα καναρίνια και να αναπολούμε μαστουρωμένοι τα πολύχρωμα φτερά του νότου. βλέπεται πόσο ποιητικό μεχει κάνει η οριεντάλ ζωή. ακόμη δεν αγόρασα κελεμπέγια αλλά το δουλεύω με τα αράβικα. μπορώ να πω καλημέρα και μετά από τρεις επαναλήψεις να με καταλάβουν. επίσης εξασκούμεθα στην κατανόηση του άλλου. το απόλυτο τέστ ήταν ο γάμος αδελφού συναδέλφισσας. σκάσαμε εμείς μύτη σαν τα ουφα καθίσαμε σε μια γωνιά. μας τρατάραν ένα σεβεναπ (για αλκοόλ ούτε λόγος, μόνο χασίς για τους μερακλήδες συγκενείς). απ τη μια μεριά η μουστακαλήδες απ την άλλη η μαντιλοφορούσες τσούπρες και στη μέση η πράσινη γραμμή. περνάει το ζευγάρι αρχίζουν να αλλαλάζουν. οι κοπέλες κάναν ήχο ζήνας, τα αγόρια παλαμάκι και κάτι αραβικό ρυθμικά. αρχίζει ο ντιτζέη τα σουξέ αρχίζει ο χόρος. όπου χορός απ τη μεριά των αγοριών η εξαλοσύνη σε τσιφτετέλι με χάηλάητ χορό με ξύλινες βέργες όπου χτυπιόντανε μανιασμένα, κι απτην άλλη η κοπελιές κύκλος και στη μέση μία λικνιζόταν ελαφρώς. μας τραβήξαν κι εμάς στη σκηνή κάναμε το λάθος να πλησιάσουμε με κάμερες και αφηνιάσαν κι άλλο. όταν στρέφεις την κάμερα σε εγύπτιο είναι σα να του δίνεις πολύ κόκα. εγώ είχα τρομάξει λίγο, με τραβολογούσαν και δεν ήξερα τι να κάνω για να χορέψω ούτε λόγος (θυμίζω ότι δεν υπήρχε αλκοόλ στο χώρο). κάποια στιγμή θορυβήθηκαν οι κουμπάροι που κλέβανε οι ξένοι τη προσοχή απ το απαστράπτον ζεύγος και με πήραν ευγενικώς παράμερα της σκηνής προς μεγάλην μου ανακούφιση. μετά πήραμε κατευθείαν το τρένο για κάιρο. όπου το κατευθείαν είναι περίπου κατευθείαν γιατί το τρένο είχε 2.30 ώρες καθυστέρηση (νοσταλγία για οσε, εκεί θα φτάσω). πήγαμε να πιούμε καφέ να μη μας φάει το ξεροστάλλιασμα στον σταθμό. στο καφέ έπαιζε ουμ κουλθούμ, και δε θ αναφέρω τπτ άλλο για το καφέ επειδή το συμπάθησα καθώς έπαιζε ουμ κουλθουμ. αν ανέφερα κάτι άλλο δε θα ήταν καλό πάντως. φτάνουμε γκίζα πουρνό πουρνό. νεγκοσηέσιον με ομάρταρίφ (τα αραβικά που μάθαμε, σε διάφορα σχήματα, όλη μέρα στη διαπραγμάτευση) μας παίρνει το ταξί μας αφήνει μπροστά στου χέοπος. είδαμε τις πυραμίδες περιμετρικώς, πήραμε καμίλα. πολύ ψηλές οι ρουφιάνες ρε πούστη μου χέστηκα πάνω μου και κουνούσε. βγήκαμε ότι τουριστική φωτογραφία μπορεί να φανταστεί ένα τουριστικό μυαλό ενός μέσου τουρίστα. ωραίες οι εξωγήινες πυραμίδες μπράβο στους αρχαίους ΈΛληνες που τις έχτισαν τώρα με τον σοσσιαλισμό θα ξαναφτάσουμε σε παρόμοιο επίπεδο πολιτισμού με διαστημόπλοια και τέτχια. στην αγορά του άλχαλίλι που πήγαμε έπειτα αγόρασα δύο κιλά χίλι να στείλω σουβενίρ στα πάτριωτ εδάφη. περπατήσαμε πολύ (δύο σελίδες διακεκομένες γραμούλες προτινόμενοι περίπατοι του οδηγού +όσες φορές χαθήκαμε και πήγαμε σε καμμένα μέρη παραπλεύρως). και άλλες περιοχές του Καϊρου (τόνο με διαλυτικά ποτέ δε το κατάφερα) κοντά στο μουσείο. Οι τελευταίες ώρες τις διαμονής μας εξαντλήθηκαν στο να βρούμε ένα κατά τον οδηγό βετζετέριαν εστιατόριο στο ζαμάλεκ που είναι ένα νησί του νείλου τύπου κολωνάκι για Κάιρο (δε βάζω γενική μου θυμίζει ότι δε ξέρω να βάζω διαλυτικά με τόνο) . απντέητ: μίλησα με αδερφό στο σκάηπ και μου πε για φίλο του που έπεσε απο αφηνιασμένη καμήλα, άρα βάσιμος ο φόβος. τελικά μετά από κόπο το βρήκαμε το μαγαζί, μας το υπέδειξαν και κάτι ελληνίδες που βρήκαμε τυχαία. έκοβε κώλους, λεγεται l’aubergine κι αν βρεθείτε στο κάιρο να πάτε (χαχαχα πάντα ήθελα να το πω αυτό, αλά Τίνα Δασκαλαντωνάκη, τι να κάνει αυτή η ψυχή?). εκεί φάγαμε ένα μηνιάτικο μέσου αιγυπτίου. μετά ήμασταν ψώφιοι παντελώς λόγου αποχής 24ης από ύπνο και θυμάμαι αμυδρά ότι κάπως μπήκαμε στο τρένο κάπως ήρθαν άλλοι φύγαμε. ευτυχώς είχα ενημερώσει συνταξιδιώτες για το προορισμό και με ξυπνήσαν λίγο προτού. εγώ που ξύπνησα βιαίως από τους αραβικούς αλλαλαγμούς ΕΦΤΑΣΕΣ ΕΦΤΑΣΕΣ και πήδηξα απ το τρένο πριν σταματήσει εντελώς γιατί νόμιζα ότι φεύγαμε για ασουάν. ευτυχώς και παρά τη ντάγκλα μου δε σαβουριάστηκα. αυτά τα νέα

γιατί τρώω στο τουίτι

-επειδή είναι σε περπατήσιμη απόσταση απ το γραφείο.
-επειδή δε μαγειρεύουμε στο σπίτι μέχρι να ρθει το φάρμακο για τις κατσαρίδες που έστειλε η μάνα τις συγκατοίκου (το φάρμακο έστειλε η γυναίκα όχι τις κατσαρίδες)
-επειδή είμαι εθισμένος στα τζανκ ρε πούστη μου
-επειδή δύο μπέργκερς και μία κόλα και πατάτες κάνουν ένα ευρώ συνολικά. όλα μαζί ένα ευρώ.
-επειδή το μπιφτέκ είναι χειροποίητο και μαμαδίσιο (στο πολύ πιο βρώμικο)
-επειδή βάζουν φρεσκοκομένα λαχανικά στα μπέργκερ και είμαι της υγιεινής ζωής
-επειδή έχουν καθαρές τουαλέτες κι αυτό ελπίζω ότι σημαίνει και καθαρή κουζίνα.
-επειδή λέγεται τουίτι!
-επειδή λέγεται τουίτι και πολάει ψητά κοτόπουλα
-επειδή λέγεται τουίτι και μαζεύει τους άραβες μάγκες εφήβους.
-επειδή λέγεται τουίτι και είναι το χοτ μέρος για να φας.

αιγυπτ

πριν την αναχώρηση σκεφτόμουν να γράψω αλλά είπαμε το μπλογκ περνάει φάση εγκατάλειψης όλο και περισσότερο τώρα έχω λίγο χρόνο να σκοτώσω οπότε είπα να περάσω από δω να κεράσω λίγα γράμματα τους εναπομείναντες αναγνώσται. αγαπητές αγαπητοί, σήμερα βρίσκομαι σε γλυκιά παραίτηση. ξύπνησα στις 6 κι ήταν νύχτα. τα παιδάκια λυσάν μέχρι πολύ πολύ μετά τα μεσάνυχτα οπότε είναι σαν να ναι μεσημέρι από άποψη θορύβου. τα σχολεία θα ανοίξουν με κάνα δεκαήμερο καθυστέρηση λόγω νέου ιου γρίπης, κι ως εκ τούτου τα σκατούλια έχουν πέσει σε έκσταση πρωτοφανή και αλλαλάζουν δίχως τελειωμό. ακομπανιάρουν δε τις κόρνες που είναι το εθνικό χόμπυ και που σιγά σιγά μετά από μια εβδομάδα ίσως το συνηθίζουμε. ίσως όμως, μερικά βράδυα να βρίζουμε τη παναγία, η οποία όμως δεν έχει δικαιδοσία κι ώς εκ τούτου ευθύνη σ’ αυτά τα αράβικα μέρη. Φτάσαμε εδώ εν μέσω Ραμαζανιού και τώρα που τελείωσαν πανυγηρικά οι γιορτές ελπίζουμε ότι θα ηρεμίσουν λίγο τα πράγματα γιατί αλλιώς θα αναπτύξουμε κάπως υστερικές αντιδράσεις σε έξι μήνες που θα μείνουμε εδώ. Στο γραφείο δουλεύουμε με 3 μαντιλοφορούσες που στην αρχή μας ξινίσαν λίγο (βλ. αποικιοκρατικό σύνδρομο) αλλά σιγά σιγά κάπως λιώνει ο πάγος κάπως κάνουμε ένα βήμα. ελπίζω. πρέπει να πάρω μια κελεμπία κι εγώ μου φαίνεται βολικόν ένδυμα, αερίζονται τα αχαμνά σου κι έχει και ζέστη ακόμη πολύ. ο Νείλος είναι γκαύλα πράμμα, και αισθάνομαι όμορφα που ‘μαι εδώ, παρά τα λοξά που καταλήγουν μάλλον γοητευτικά. θυμάμαι τη τελευταία νύχτα στην Αθήνα όταν περπάτησα για δισεκατομυριοστή φορά το δρόμο εξάρχεια σύνταγμα, και μου φαίνεται μακρυνό. πέρασε όμως μόνο μια βδομαδα.

νετ

κάθομαι στη κουζίνα και τρώω κάτι ακούγοντας απ το βάθος τη τηλεόραση να παίει. έχει ειδήσεις σε κρατικό κανάλι. τα θέματα ανύπαρκτα (λόγω καλοκαιριού?) σε κάποια φάση ένα θέμα για τα καινούργια ΥΠΕΡΣΥΓΧΡΟΝΑ διαβατήρια που θα περιλαμβάνουν και δακτυλικά αποτυπώματα. λέει η ρεπόρτερ τα απίστευτα, υμνεί χαρούμενη το νέο μέτρο, λένε τα δεόντα κι οι συεντευξιαζόμενοι μπάτσοι (με σοβαρό ύφος όμως όχι επειδή βγήκαμε στο γυαλί να το ξεφτυλίσουμε τελείως) και για κερασάκι δηλώσεις “τυχαίων” περαστικών. Η δεύτερη κυρία που μιλάει μου τραβάει τη προσοχή.δεν είναι χαρούμενη, είναι ευτυχισμένη. λέει περίπου: “Είναι πάρα πολύ ωραίο το καινούργιο μέτρο, τα δακτυλικά αποτυμώματα είναι μια πληροφορία που πρέπει να υπάρχει στα διαβατήρια”. Σας ορκίζομαι δε το βγαλα απ το μυαλό μου για να κάνω ένα πολιτικό σχολιάκι. επαναλαμβάνω, η κρατική τηλεόραση δείχνει μια κυρία να λέει με χαρά πόσο οφέλιμο και όμορφο είναι να μας παίρνουν δαχτυλικά αποτυπώματα για το διαβατήριο.η οργουελική ειρωνία είναι ανεξάντλητη.

δρόμος εγκαίν

η κυρία στο γκισέ του ΟΣΕ με πληροφόρησε δραματικώς ότι είναι το τελευταίο ταξίδι μ’ αυτές τις τιμές, μου το λέει με ύφος περασμένα μεγαλεία, και ενεργοποιεί έναν τρελό εκνευρισμό καθώς αν ένα καλό είχαν αυτές οι κωλοδιαδρομές αθηναθεςνίκη ήταν τα λίγα λεφτά που απαιτούσαν (καλά και πολύ υπομονή φυσικά). γενικά επικρατεί ένα χάος καθώς διάφοροι που έχουν έρθει στο σταθμό λόγω των ανακατατάξεων δε μπορούν να κλείσουν εισιτήρια δεν συνεννοούνται είναι και σε μουντ διακοπών όλοι. εγώ πάντως εξασφαλίζω εισιτήριο + θέση και κοιμάμαι περίπου 9 ώρες μέχρι να φτάσω, πρωτοφανής χρόνος για ύπνο ταξιδιού αποδεικνύεται άλλη μια φορά ότι έχω πάθει απόλυτη νιρβάνα ταξιδιών εσωτερικού που τίποτα και κανείς δε διαταράσσει. δίπλα μου ένας μαυρούλης είναι σε τρελή υπερένταση και μου μιλάει στη γλώσσα του, προσπαθώ να πω τπτ, λίγο αγγλικά λίγο μπόντυ λένγκουετζ, αλλά δε βγαίνουν πολλά οπότε ξαναπέφτω στο βαθύ τον ύπνο. βλέπω όνειρα με πολλά κρεβάτια στο σπίτι στο χωριό στρωμένα με ωραία πεντακάθαρα σεντόνια κι εγώ χοροπηδάω πάνω τους ευτυχής. ξυπνάω από μια παλιά βίσση που οδύρεται από κινητό μπροστινού ούμπερ καλιαρντού ζευγαριού που πραγματικά διασκεδάζει το ταξίδι με τρένο. σκέφτομαι πόσο καλή ιδέα θα ήταν να πάω κάποιες μέρες στο χωριό τελικά αντί να κάτσω και να φάω όλες μου τις μέρες στον ζόφο της θαλπωρικής επαρχιακής μου πόλης (η σκέψη είναι συνδυασμός συλλογισμών που προκαλούνται από το ονείρο και το άσμα της βίσση). δε θα χω ίντερνετ εκεί αλλά νομίζω ότι η μικρή μου εμπειρία από ελεύθερο κάμπινγκ δυνάμωσε λίγο την αυτάρκειά μου απέναντι στη εξάρτηση. θα διαβάσω και τα βιβλία που κουβάλησα σαν τον χαμάλη απ την αθήνα. θα πληρώσω που θα πληρώσω πρόστιμο στην αγία του παντείου βιβλιοθήκη να τα χω διαβάσει τουλάχιστον να λέω ότι άξιζε. κι οι μέρες περνούν ήσυχες.

κενό

τελειώνοντας την εξεταστική σε μια αόριστη διάχυτη αλλά πάντα παρούσα μιζέρια. αναμονή επίσημων διακοπών φασίστες “αγανακτισμένοι κάτοικοι” με μολότωφ, χημικά και τρέξιμο στα στενά γύρω απ’ την ΑΣΟΕ. Μου είναι δύσκολο να κάνω ποστ, να συνδέσω εικόνες τελευταίων ημερών καθώς δεν έχουν νοηματική συνάφεια οπότε θα έπρεπε να πετάξω ατάκτως διάφορα σκόρπια. αν πάρουμε ως σημείον προηγούμενης αναφοράς ένα γενεθλιακό ποστ, τότε έχω να δηλώσω ότι έκτοτε ακολούθησαν διάφορες εικόνες σε αντιδιαμετρικά σημεία της πόλης. περπατώντας στην πατησίων μου πετάξαν ένα κινητό από ένα αμάξι. το περισυνέλεξα παρότι η συνομωσιολογία της παρέας ήταν αντίθετη μ’ αυτή τη πράξη. τελικώς το τζόυστικ ήτο χαλασμένο και το αντάλαξα με ένα πρεζάκι το οποίο μου προσέφερε ένα κράνος. το οποίο κράνος προς το παρόν μένει αχρησιμοποίητο στη μέση του δωματίου μου, σκοτεινή απόδειξη της καμμένης κλεπταποδοχής μου./ η μπιενάλε στη παραλλία είναι ενδιαφέρουσα αλλά δε με ενθουσίασε, ένιωσα δυσφορία σε κάποιο σημείο εκεί στα στενά και χωρίς πολύ οξυγόνο σημεία και ελάχιστα έργα μου τράβηξαν τη προσοχή, όπως οι φωτογραφίες (κι οι λεζάντες) του Ettore Sottsass. επίσης η φωνή απ’ το άηφον που ήταν ο χάητεκ οδηγός και καλά της έκθεσης ήταν εξωφρενικά αστεία, βασικα η φωνή απ’ τις διαφημίσεις της κοσμοτέ (που ήταν χορηγός και πανταχού παρούσα), και τα κείμενα που διάβαζε για μερικούς καλλιτέχνες άσταναπάνε./ ναι και το μπλογκ συνεχίζει να παρακμάζει.

μπερθντεη

μετά τη μετακόμιση δεν είχα ίντερνετ και γενικά όχι πολύ καλή διάθεση για ποστ. ρήμαξε ψιλά το μπλογκ μετά όσο περνάει ο καιρός λες τι να πω, σου φαίνονται βλακείες κι όσα έχεις γράψει.  έφυγα από ένα σπίτι που θύμιζε τέρμνιναλ με συνεχή θόρυβο ανήσυχο κόσμο, φιλοξενούμενους που πηγαινοέρχονταν, κάμερες, γραφεία λάος, αίσθηση προσωρινού. μετακόμισα σε μια γειτονιά με μπακάλη, ιχθυοπώλη, φούρναρη, ίντριγκες και πάθη επιπέδου ρετιρέ. Κάτι γείτονές μου καινούργιοι μιλάνε σαν να πρωταγωνιστούν σε ταινία του οικονομίδη γεμίζοντας τον κενό στο σπίτι χρόνο με μια “ευχάριστη” σαπουνόπερα νεοελληνικής μιζέριας με νότες ακραίου βρισιδιού. έπειτα μέσα σε δύο βδομάδες αφότου μετακόμισα χόρτασα χιλιόμετρα που έφαγα μανιωδώς για διάφορους λόγους με προεξάρχων να φεύγω αποδώ. Ηράκλειο-Ρέθυμνο πίσω Αθήνα, Θεσσαλονίκη Σέρρες, Βουλγαρία, ξανά Αθήνα. Θέλω να κάτσω στο σπίτι και να μη κουνιέμαι να κοιτάω το ταβάνι και ν’ ακούω γειτονικά μελοδράματα. αυτό εφικτό δεν είναι καθότι ακολουθεί εξεταστική και στο μπακγκράουντ τα κλασσικά προσωπικά ψιλοδράματα οπότε ανάγκη υπάρχει για κάποια δράση. όλες αυτές οι ώρες στη κατανάλωση δρόμου (με ΟΣΕ, ΚΤΕΛ, καράβια, ΙΧ) ξόδεψαν παράλληλα τις μονάδες κοινωνικής ζωής που χα αποθηκευμένες και τώρα νιώθω κάπως άδειος στο τομέα αυτό. το εκφράζεις και ως νιώθω μόνος γαμώ το χριστό μου.  ανέκυψε και μια ουλίτιδα (η κάτι τέτοιο) σαν ψυχοσωματική υπενθύμιση μιας κάποιας σαπίλας.